Προβληματίζονται πολύ στον «ενδιάμεσο χώρο», γράφουν οι πολιτικοί συντάκτες στον απόηχο των εκλογικών αποτελεσμάτων. Θα κάνουν συνέδρια και πολιτικά γραφεία και γραμματείες και ένα σωρό μελέτες για να δουν ποιο είναι το μήνυμα των εκλογών που τους αφορά. Αλλά, γιατί τόση αγωνία; Δεν χρειάζονται μελέτες.
Είναι πολύ απλό το ζήτημα, απλώς πρέπει να το ομολογήσουν. Στους εαυτούς τους πρώτα: Η κοινωνία τους έχει προσπεράσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, οι πολίτες είναι αλλού και τα κόμματα αλλού. Αυτό είναι που συμβαίνει, δεν είναι τίποτα σύνθετο για να μην είναι κατανοητό.
Ισχύει και για τους «μεγάλους», ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, αλλά γι΄ αυτούς τα είπαμε τις προηγούμενες μέρες. Άλλωστε αυτοί, λόγω μεγέθους, όταν πέφτουν κάνουν περισσότερο θόρυβο, παρά όταν ανεβαίνουν. Οι «μικροί» όταν πέφτουν, πέφτουν από χαμηλό ύψος, αθόρυβα και μπορεί να μην το πάρουν χαμπάρι. Αλλά, έχουν μια μεγάλη διαφορά. Ότι οι μεγάλοι έχουν ακόμα αποθέματα, όσο και να πέσουν θα συνεχίσουν να είναι οι μεγάλοι. Διότι οι μικροί γίνονται μικρότεροι και τελούν υπό εξαφάνιση.
Ούτε αυτό είναι πολύπλοκο, απλό είναι. Οι μόνοι που δυσκολεύονται να το κατανοήσουν είναι οι ηγεσίες των κομμάτων. Διότι, αν το κατανοήσουν και είναι πραγματικές πολιτικές ηγεσίες, τότε θα έχουν να πάρουν σοβαρές αποφάσεις. Και κάτι τέτοιο δεν είναι του χαρακτήρα τους. Μετά συγχωρήσεως, που λένε.
Μιλώ φυσικά για το ΔΗΚΟ, τη ΔΗΠΑ και την ΕΔΕΚ. Που θεωρούνται όμορες δυνάμεις και μαζί θα μπορούσαν να αποτελούν το αντίπαλο δέος στην κυριαρχία δεξιάς και αριστερά. Έχουν τεράστια ευθύνη για αυτή την κυριαρχία οι ηγεσίες των τριών κομμάτων. Είναι πολλά χρόνια οι ουραγοί τους και φαίνεται να τους αρέσει. Αλλιώς θα επιχειρούσαν να ενισχύσουν μαζί ένα ισχυρό κεντρώο χώρο για να εκφράζει μεγάλη μερίδα των πολιτών, να τους δίνει μια δημοκρατική διέξοδο. Αλλά, αντί αυτού, στήνουν κόμματα προς ίδιον όφελος. Προσωπικές ατζέντες και οφίκια από τα απομεινάρια.
Γιατί υπάρχει η ΔΗΠΑ, ας πούμε; Διότι, συγκρούστηκαν εσωκομματικά Νικόλας Παπαδόπουλος και Μάριος Καρογιάν, πήρε ο καθένας από ένα κομμάτι και είναι αρχηγός. Γιατί ο Μαρίνος Σιζόπουλος συγκρούστηκε με στελέχη της ΕΔΕΚ, αποχώρησαν κι έμεινε με όσους ήθελε να μείνουν. Κι αυτό έχει αντίκτυπο στο είδος υπό εξαφάνιση που είπαμε προηγουμένως.
Δεν έχει σημασία ποιος φταίει για τις συγκρούσεις. Σημασία έχει ότι οι πολιτικοί ηγέτες κάνουν τα πάντα για να ενισχύονται, όχι για να αφήνουν περιθώρια επιπτώσεων στα ποσοστά των κομμάτων τους. Παπαδόπουλος και Σιζόπουλος αυτό έκαναν. Και τα αποτελέσματα της Κυριακής το δείχνουν κραυγαλέα. Ακολουθούν πτωτική τάση εδώ και πολλές εκλογικές αναμετρήσεις και αυτοί απλώς το παρακολουθούν να συμβαίνει ως να αφορά κάποιους άλλους.
Στις ευρωεκλογές του 2019, το ΔΗΚΟ, είχε 13,8% και 38.756 ψηφοφόρους. Το 2024 είχε 9,7% και 35.815 ψηφοφόρους. Η ΔΗΠΑ είχε 3,8% και 10.673 ψήφους. Την Κυριακή είχε 2,2% και 7.988 ψηφοφόρους. Η ΕΔΕΚ, το 2019 είχε 10,58%, και 29.715 ψήφους και την Κυριακή είχε 5,1% και 18.681 ψήφους.
Θλιβερή κατάσταση. Που γίνεται ακόμα χειρότερη αν παρακολουθήσει κανείς την πορεία στις βουλευτικές εκλογές. Εντάξει, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρέασαν την κατρακύλα. Δεν είναι μόνο η σαρωτική επέλαση του φαινομένου Φειδίας. Είναι και η ακροδεξιά, είναι και άλλοι κομματικοί σχηματισμοί, που εμφανίζονται σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις και αποσπούν ψηφοφόρους. Δεν φταίει για όλα η κλιματική αλλαγή. Άλλο, όμως, να είσαι ισχυρός πολιτικός χώρος σε γερές βάσεις και να σε επηρεάζουν περαστικά φαινόμενα κι άλλο να είσαι ανίσχυρος μπροστά στα φαινόμενα και να σε διαλύουν.
Ακόμα και με τα μειωμένα ποσοστά της περασμένης Κυριακής οι τρεις κεντρώοι χώροι, αν ήταν ένας θα ήταν ένας ισχυρός χώρος με 62.484 ψήφους. Χωρίς να υπολογίζουμε τη δυναμική που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν. Θα ήταν μια σημαντική επιρροή. Αλλά, έτσι όπως είναι, ποιος τους λογαριάζει! Ποιος ασχολείται μαζί τους! Γι΄ αυτό λέω, οι πολίτες είναι αλλού και οι κομματικές ηγεσίες αλλού. Κι αλλού θα μείνουν.
