Πέρασαν έντεκα μέρες από τις εκλογές της 9ης Ιουνίου οι οποίες ανήκουν πλέον στην ιστορία αλλά θα αποτελούν σίγουρα σημείο αναφοράς για τον ιστορικό του μέλλοντος. Η όλη συζήτηση περιστράφηκε και περιστρέφεται γύρω από την περίπτωση του Φειδία Παναγιώτου. Μια δεύτερη ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων δείχνει ότι ουσιαστικά οι εκλογές της 9ης Ιουνίου ήταν μια αντίδραση της κοινωνίας έναντι των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος γενικότερα.
Ο Φειδίας Παναγιώτου κατάφερε για διάφορους λόγους να κεφαλαιοποιήσει αυτή την αντίδραση. Ίσως επειδή είχε το προφίλ του υποψηφίου μέσω του οποίου ένα μέρος του εκλογικού σώματος, θεωρούσε ότι εξέφρασε τη δυσαρέσκεια του με την γελοιοποίηση του πολιτικού συστήματος.
Αυτό όμως που χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης και εν πολλοίς πέρασε απαρατήρητο είναι ότι και στα ψηφοδέλτια των κομμάτων, αυτοί που ξεχώρισαν ήταν οι υποψήφιοι που θεωρούνταν λιγότερο κομματικά ταυτισμένοι. Με εξαίρεση την περίπτωση του Γιώργου Γεωργίου του ΑΚΕΛ και του Γεάδη Γεάδη από το ΕΛΑΜ. Ο πρώτος επαναδιεκδικούσε εκλογή έχοντας αρκετά μεγάλη αποδοχή στον κομματικό πυρήνα του ΑΚΕΛ και ο δεύτερος, δεν είχε κάποιο άλλο πολιτειακό αξίωμα και είχε ως κύριο αντίπαλο του τον Μάριο Πελεκάνο, μέχρι τον Ιανουάριο αντιπρόεδρο του ΔΗΣΥ. Άρα και για τους δύο υπάρχει κάποια εξήγηση.
Απ’ εκεί και πέρα, στον Δημοκρατικό Συναγερμό, πρώτος ήταν ο Λουκάς Φουρλάς και δεύτερος ο Μιχάλης Χατζηπαντέλας, ενώ ο Κωσταντίνος Πετρίδης έμεινες τρίτος. Στο ΑΚΕΛ, η Άννα Θεολόγου ήταν δεύτερη ενώ η Σταύρη Καλοψιδιώτη που είναι κομματική έμεινε τέταρτη. Στο ΔΗΚΟ, πέραν από τον Κώστα Μαυρίδη, ο οποίος επανεξελέγη, δεν περνά απαρατήρητο ότι ο βουλευτής του κόμματος Χρύσης Παντελίδης έμεινε τέταρτος σε σταυρούς προτίμησης κάτω από την Ελένη Θεοχάρους και τον Λεόντιο Κωστρίκκη.
Στην ΕΔΕΚ την πρωτιά κατέλαβε ο Ανδρέας Αποστόλους. Βουλευτής του κόμματος μεν, αλλά ουσιαστικά μπήκε στην ΕΔΕΚ μετά τη συγχώνευση της με τη Συμμαχία Πολιτών του Γιώργου Λιλλήκα. Είναι γνωστό επίσης ότι ο Αποστόλου έχει διαφορετική θέση απ’ ότι ο Μαρίνος Σιζόπουλος σε ένα κεφαλαιώδες ζήτημα πολιτικής, όπως είναι το ΓΕΣΥ.
Πέραν όμως της κάλπης των ευρωεκλογών, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση είχαμε το αποτέλεσμα στο Δήμο Λευκωσίας. Η υποψηφιότητα Προύντζου επικράτησε με μεγάλη διαφορά από αυτή του Νίκου Τορναρίτη, ο οποίος στηριζόταν από τρία κόμματα. Σε αντίθεση με τον Προύντζο που πορεύθηκε ως ανεξάρτητος και κράτησε αποστάσεις από τα κόμματα που στήριξαν την υποψηφιότητα του. Γενικότερα οι εκλογές αναμετρήσεις στις τοπικές εκλογές κινήθηκαν στους δικούς τους κανόνες και κριτήρια.
Όλα αυτά είναι δεδομένα τα οποία στέλνουν μηνύματα και τα οποία δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Δείχνουν μία τάση της κοινωνίας να απαξιώνει ότι παραπέμπει σε κομματικό. Αυτό χρήζει μεγάλη και βαθιάς ανάλυσης από όλα τα κόμματα. Το να προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση διαβάζοντας το αποτέλεσμα όπως θεωρούν ότι τους βολεύει καλύτερα, δεν οδηγεί πουθενά. Αντίθετα, θα συνεχίζουν την κατρακύλα προς τον κατήφορο της απαξίωσης.
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Οι πρώτες κομματικές αντιδράσεις στο πρώτο αυτό διάστημα μετά τις εκλογές δείχνουν ότι δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και υπάρχει έντονος προβληματισμός. Καλούνται όμως να δείξουν ότι έχουν αντανακλαστικά να βρουν απαντήσεις σε αυτή την κρίση που διέρχονται. Αν δεν έχουν τότε απλά επιβεβαιώνουν την απαξίωση.
Έχει ευθύνη όμως και η ίδια η κοινωνία για τις επιλογές της. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι οι επιλογές γελοιοποίηση του κομματικού συστήματος. Ο αντίκτυπος αυτών των επιλογών επιστρέφει και πάλι στην κοινωνία.
Το πολιτικό σύστημα διέρχεται κρίση. Δεν είναι κυπριακό φαινόμενο. Στην Ευρώπη η ακροδεξιά κερδίζει συνεχώς έδαφος. Στις ΗΠΑ όλο το πολιτικό σκηνικό περιστρέφεται γύρω από τον Μπάιντεν και τον Τράμπ. Το πολιτικό σύστημα, ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σχοινί. Τα κόμματα καλούνται να βρουν διαύλους επικοινωνίας με την κοινωνία των πολιτών αλλά και οι πολίτες καλούνται να διεκδικήσουν αλλαγές μέσω της ενεργούς συμμετοχής τους.
