Τελειώνουν κι οι φετινές σχεδόν παλλαϊκές διακοπές που αποτέλεσαν ένα κάποιο αντίδοτο στην ζέστη για τους τυχερούς. Αρκετοί δεν είχαν αυτή την ευχέρεια κι η ζέστη δεν ήταν το μεγαλύτερό τους πρόβλημα. Μπορεί και να παρακολούθησαν με μεγαλύτερη ευχέρεια τους Ολυμπιακούς Αγώνες που τέλειωσαν κι αυτοί αφήνοντας αρκετές πτυχές ανοιχτές για παραπέρα συζήτηση. ΄Ηταν πολλές οι πρωτοτυπίες, οι προγραμματισμένες και οι απρόσμενες, στο τελετουργικό κομμάτι μα και το αγωνιστικό, κάποιες με πολιτικές προεκτάσεις…
Ούτε αυτή τη φορά επιτράπηκε στη Ρωσία (και την …κολλητή της Λευκορωσία) η επίσημη συμμετοχή. Σε προηγούμενη Ολυμπιάδα είχε αποκλειστεί λόγω κρατικού προγράμματος για χρήση αναβολικών από αθλητές της. Αυτή τη φορά, ο λόγος ήταν η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Σε ατομικό επίπεδο επιτράπηκε η συμμετοχή αριθμού αθλητών που τεκμηριωμένα δεν ενεπλάκησαν ούτε υποστήριξαν τη διαρκούσα εισβολή… Στα ψιλά πέρασε ο αποκλεισμός Αφγανής αθλήτριας που είχε στη στολή της γραμμένο το σύνθημα «Ελευθερώστε τις Αφγανές γυναίκες». Οι οργανωτές θα το σκέφτηκαν, πού αρχίζεις και (κυρίως) πού τελειώνεις με τέτοιες «λεπτομέρειες»…
Εισβολή, εισβολή κάτι μας θυμίζει αυτό κι όχι μόνο γιατί έχουμε περάσει τα 50! Για τον εισβολέα Τουρκία δεν έγινε ποτέ λόγος ούτε προβλήθηκε οποιαδήποτε αμφισβήτηση, ούτε στην πρώτη μετά το 1974 Ολυμπιάδα ούτε στις άλλες δώδεκα που ακολούθησαν εκείνη του 1976. Οποιαδήποτε παραπομπή στο «Αρχαίο, Πνεύμα αθάνατο…» θα ήταν ανεπίκαιρη. Τότε σταματούσαν οι πόλεμοι κι ας ήταν λίγο υποκριτικό αφού θα συνέχιζαν μετά… Στη Γάζα το Ισραήλ δεν σταμάτησε να βομβαρδίζει, μέρα και νύχτα, κάθε κτίσμα και κάθε χώρο όπου, κατά την άποψή του, μπορεί να στεγάζονταν μέλη της Χαμάς. Το Ισραήλ έδειξε πως ξέρει να εντοπίζει και να εξολοθρεύει όσους έχει στον κατάλογο, με κτυπήματα ακριβείας στον χώρο διαμονής ή το αυτοκίνητο διακίνησής τους… Είπαν και τώρα πως επρόκειτο για «πλήγμα ακριβείας» εναντίον «τρομοκρατών» και πως πήραν «μέτρα για να μειωθεί ο κίνδυνος να πάθουν κακό άμαχοι». Επρόκειτο για ένα ακόμα σχολείο – καταφύγιο πολλών αμάχων που έγινε ο τάφος για εκατόν από αυτούς. Γίνεται αντιληπτό πως στα χρόνια που θα έρθουν, στελέχη της Χαμάς (ή όπως αλλιώς θα ομομάζεται) θα είναι πολύ περισσότερα και σε περισσότερα σημεία…
Η τουριστική περίοδος βρίσκεται στην κορύφωσή της αλλά όλοι αυτοί οι παράξενοι ταξιδιώτες που φτάνουν με αεροπλάνα και βαπόρια δεν μετράνε για τουρίστες. Μέσα κι έξω από τις «κυρίαρχες» (μας το ΄πανε από παλιά) βάσεις, σύμβουλοι, πράκτορες, στρατιωτικοί αγνώστων λοιπών στοιχείων καταγράφουν, αξιολογούν, εισηγούνται στους προϊσταμένους τους για την πορεία των εξελίξεων. Οι Ισραηλινοί πήραν και περιγραφή των αξιοθέατων της Λάρνακας – Εnjoy! Ωσάν να μην έφτανε η σιδερόφρακτη πρεσβεία. Πολλές ήταν οι εκδηλώσεις καταδίκης που κατέληγαν εκεί στην πολλαπλά φρουρούμενη περιοχή. Πάλι καλά που η Κυβέρνηση δια του εκπροσώπου της είπε δυο κουβέντες καταδίκης της ισραηλινής επίθεσης στο σχολείο της Γάζας. Τι έγινε όμως και οι πολίτες δεν αντιδρούν πια;
Η 8η Αυγούστου μάς θύμισε ένα κατοχικά επιβληθέν έθιμο: Δεκάδες λεωφορεία πέρασαν από τον Πύργο μεταφέροντας Τουρκοκύπριους και εποίκους στα Κόκκινα για τους καθιερωμένους εορτασμούς για τις μάχες της Τηλλυρίας. Ο Τατάρ πήγε με ελικόπτερο όχι πως ήταν ακατάδεκτος αλλά γιατί ο κατοχικός του ρόλος και χρόνος είναι πολύτιμοι. Το μήνυμά του, όπως πάντα, «κατοχικά αγωνιστικό» αφιερώθηκε στον «τουρκοκυπριακό λαό», τις απαραίτητες εγγυήσεις της Τουρκίας και στο κοινό με την Τουρκία όνειρο της «Γαλάζιας Πατρίδας»…
Στο μεταξύ ολοκληρώθηκαν οι εκδηλώσεις μνήμης για τις τραγικές επετείους, με τον παραδοσιακό, συχνά συγχυστικό ή και αντιφατικό τρόπο ανάμεσα σε συνθήματα και “διεκδικήσεις”. Με την «αναχώρηση» του Σπύρου Μελαχρινού μάθαμε για το ματωμένο οδοιπορικό του τότε 19χρονου που μπόρεσε να «αναστηθεί». Μια συγκλονιστική περιγραφή της διαδρομής μισού αιώνα κατοχής που σημάδεψε την ζωή τριών γενεών κι απειλεί τώρα να καθορίσει σαν προπατορικό αμάρτημα και τις επόμενες. Ο κατακτητής, έχοντας διασφαλίσει «κατοχικώ δικαίω» πολλά, εκβιάζει για την επανέναρξη μιας διαδικασίας προαναγγελθείσας αποτυχίας – αυτό είναι τελικό το δικό του ζητούμενο, γιατί όμως να είναι και το δικό μας;
Τώρα που τέλειωσαν οι επέτειοι, ας ασχοληθούμε, ξανά από την αρχή, με όσα μνημονεύσαμε κι αυτό το καλοκαίρι…
