Ο τρόμος της κλιματικής αλλαγής αιωρείτο εδώ και δεκαετίες με συνεχείς εκκλήσεις και προειδοποιήσεις.
Με εκείνη τη χιονοστιβάδα των SOS, που δεν προλάβαιναν να εκπέμπουν αγωνιωδώς ειδικοί και μη. Πολύ λίγοι ήταν ίσως εκείνοι οι οποίοι εννοούσαν την έκταση και το βάθος του προβλήματος. Προπαντός συνειδητοποιούσαν ότι αφορούσε στην ίδια την ύπαρξη της ζωής στον πλανήτη. Στο βαθμό, μάλιστα, που η επιχείρηση για την όποια αναστροφή του κλίματος, σε πιο ανθρώπινες προσεγγίσεις, συνεπαγόταν και οικονομικό κόστος, όλα έμεναν σε μια απλή θεωρία. Συντεταγμένη σ’ ένα φλύαρο και εν πολλοίς ανέξοδο λόγο. Σε ορίζοντες παχυδερμίας αντί ευαισθησίας.
Τα ίδια τα κράτη, και ιδιαίτερα εκείνα που επωμίζονταν με την ευθύνη της χάραξης πολιτικών και της λήψης αποφάσεων, στην πράξη φλέρταραν με μια ανάπτυξη, που όχι μόνο δεν άφηνε οποιαδήποτε αποτυπώματα βελτίωσης, αλλά και περαιτέρω εξέτρεφε τον εφιάλτη. Κατ’ επέκταση και οι απλοί πολίτες, περιορίζονταν να υψώνουν τα χέρια και να παραμένουν απλοί θεατές των αλλεπάλληλων προειδοποιήσεων για τον επερχόμενο Αρμαγεδδώνα… Εξέλιπε παντελώς η οποιαδήποτε συλλογική και ατομική ευθύνη για ένα τόσο μείζον θέμα, για την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.
Ο λόγος, τώρα, για τα θερμότερα καλοκαίρια, ακόμα και χειμώνες (πού να ψάχνεις τώρα για εποχές και κανονική διαδοχή τους) και για συνέπειες ολικής ανατροπής κλιματολογικών συνθηκών, με όλα τα συνεπακόλουθα. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που αγγίζει τόσο πολύ την ίδια την καθημερινότητα. Και δεν μιλάμε τώρα γενικά και αόριστα για τον πλανήτη που υποφέρει, αλλά για τον ίδιο τον τόπο μας, ο οποίος συστενάζει και συνωδίνει…
Οι καιροί είναι τέτοιοι που βιώνουμε τόσο έντονα τις φάσεις της ανισορροπίας της φύσης, με όλα τα παρεπόμενα. Ειδικότερα, ο εφιάλτης των πυρκαγιών βρίσκεται σε ημερήσια διάταξη. Ξεπροβάλλει ίσως σαν η πιο σοβαρή απειλή στη δική μας γειτονιά. Βαρύτατο το πλήγμα στο περιβάλλον και την ίδια την ποιότητα της ζωής. Κάηκαν απέραντες δασικές εκτάσεις στην Αττική. Η καμένη και κατεστραμμένη γη υπολογίζεται μάλιστα στο 37%, μόνο τα τελευταία οκτώ χρόνια. Η μεγαλύτερη σταθερή σήμερα είναι οι αυξημένες θερμοκρασίες, περισσότεροι ρύποι, λιγότερα νερά και βιοποικιλότητα και όποιος αντέχει… Δυστυχώς, η ίδια σταθερά που λειτουργεί αδιαπραγμάτευτα, είναι ότι όσο κι αν ο κόσμος καίγεται, μοναδικό κριτήριο ποιότητας ζωής παραμένει το χρήμα.
Οι καιροί ου μενετοί… Επιβάλλουν την ανάληψη πραγματικών ευθυνών και σε συλλογικό και σε ατομικό επίπεδο. Όσο όμως φαντάζουν σαν λεπτομέρεια βασικές αρχές προστασίας του περιβάλλοντος και αδυνατούμε ν’ αντικρίσουμε την επέλαση ενός προαναγγελλόμενου εφιάλτη, τότε μάλλον είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Και στην προκειμένη περίπτωση, δεν πρόκειται για μοίρα, αλλά για συνειδητή επιλογή. Ειδικότερα, εδώ στον τόπο μας οι προβλέψεις για ερημοποίηση σε ορίζοντα δεκαετιών, εκτίθενται επί χάρτη. Σε μια περίοδο που και τα φράγματά μας εμφανίζονται σχεδόν αποστραγγισμένα και αποξηραμένα. Αβάστακτα τα στοιχεία στάθμης του νερού στα φράγματα. Δράμα! Και αυτό, όμως, μπορεί να καταχωνιάζεται στις λεπτομέρειες, όσο και τόσα άλλα.
