Συμβουλές από εδώ. Προτροπές από εκεί. Κάνε τούτο. Μη κάνεις εκείνο. Για το καλό σου το λέω.
Μία «ειδικός», που δεν με γνωρίζει, παρά μόνο ως φωνή στο ραδιόφωνο, μου έστειλε μήνυμα λέγοντάς μου «πιεσμένο σε ακούω, πρέπει να μάθεις να ελέγχεις το στρες σου». Μου συστήθηκε ως «κόοουτς ψυχοθεραπείας».
Ως κόουτς, εγώ ξέρω μόνο τους προπονητές ποδοσφαίρου, μπάσκετ, στίβου, … άντε και μπάντμιντον! Εν πάση περιπτώσει, είπα να απαντήσω στην αυτόκλητη σωτήρα μου.
«Ξέρετε. Μιλάτε με κάποιον που δεν έχει καταφέρει να ελέγξει το στρες. Μπορείτε να μου πείτε, όμως, πώς να ελέγχουμε εκείνους που μας το προκαλούν;».
Τάφος…
Έχουμε γεμίσει πράγματι από ειδήμονες.
Πολλές φορές, όταν κάνω καμιά βόλτα κατεβαίνοντας την Βασιλίσσης Σοφίας, στην Αθήνα, για να καταλήξω στην Πλατεία Μαβίλη που είναι από τις καλύτερές μου, σταματώ και χαζεύω τις πινακίδες που κρέμονται στα κάγκελα των πολυκατοικιών, με άπειρες ειδικότητες.
Οι περισσότερες «ανήκουν» ακριβώς σε εκείνους και εκείνες που μου λένε «πρέπει να το κοιτάξεις αυτό». Όπως η άλλη, με το να ελέγξω το στρες μου!
Οι πολυκατοικίες των γιατρών. Έτσι τις λέω. Γιατί έτσι είναι.
Και δίπλα από κάθε μία σχεδόν, τα απαραίτητα φαρμακεία!
Έχω ξαναγράψει εδώ ότι αυτό το επάγγελμα με προέτρεψε ο μπαμπάς μου να ακολουθήσω, αλλά δεν μου άρεσαν ποτέ τα φάρμακα και το προσπέρασα.
Ξέρετε που έχουν φτάσει σήμερα οι τιμές των φαρμάκων, αν δεν έχεις συνταγή από γιατρό κυρίως; Άστα!
Αν έχεις και λαίμαργο μάτι σαν το δικό μου, αποκλείεται να φύγεις από εκεί με καινούργια οδοντόβουρτσα, μια κρέμα ενυδατική, κατά των ερεθισμών, ένα σαπούνι «με προστατευτική φροντίδα» (αυτό, το καλύτερό μου), ή και το άλλο με καρύδα και βούτυρο κακάο, καλύτερα να το φας παρά να πασαλειφθείς!
Αυτές τις μέρες της παγωνιάς, τρύπωσα σε μια αγαπημένη μου καφετέρια στην οδό Σκουφά. «Το Φίλιον». Που είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από εσάς θα το έχετε επισκεφθεί.
Εκεί, χρόνια τώρα, βρίσκω την υγειά μου. Γιατί οι θαμώνες εκεί, είναι πολιτισμένοι και ταπεινοί άνθρωποι. Μιλάνε χαμηλόφωνα. Έχουν υπομονή με τα γκαρσόνια.
Γενικά, είναι εντάξει με τον εαυτό τους. Δεν γυρεύουν το «κάτι παραπάνω». Δεν τους ενδιαφέρει. Έχουν επάρκεια, και δεν χαραμίζουν τις παρέες τους με κουβέντες που αποθεώνουν την απέραντη σαχλαμάρα του λάιφ-στάιλ.
Από το «Φίλιον» έχουν περάσει μερικά από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Αθήνας. Δεν ξεχώριζες κανέναν. Γιατί κανένας δεν ήθελε να τους ξεχωρίζεις.
Ο καφές, τα κρουασάν, η μηλόπιτα και η τυρόπιττα είναι …παράδεισος.
Κανείς δεν συζητά το φαγητό του. Ούτε και του άλλου.
Δεν ξέρω πώς μας προέκυψε τα τελευταία χρόνια, να πηγαίνεις σε ένα εστιατόριο φερ ειπείν και να συζητάς εκεί άλλα εστιατόριο που έχεις φάει. Και, μάλιστα, να περιγράφεις κάθε πιάτο, λες και το έστησες εσύ.
Στο «Φίλιον», συναντώνται φίλοι. Και δίπλα ακριβώς, ένας εντυπωσιακός, μεγάλος, ενδιαφέρων αρχιτεκτονικά ναός στο πολύβουο κέντρο της Αθήνας.
Είναι η εκκλησία του πολιούχου των Αθηνών, Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου βρίσκεται, στην καλύτερη διεύθυνση της πόλης, στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι. Δίπλα από το «Φίλιον»!…
Πρόσφατα, γιόρτασε τα 30 του χρόνια. Και σε ένα αφιέρωμά της Ξένιας Κουναλάκη στην «Καθημερινή», δημοσίευσε αυτήν την υπέροχη εικόνα, με αρκετούς από τους πιο γνωστούς φίλους του «Φίλιον», που βρίσκεται ι καδραρισμένη σε τοίχο του καφέ. Και τη φιλοτέχνησε ο Βαγγέλης Ζαβός.
ΥΓ: Έτσι για πείραμα, στείλτε μου στο mαil της στήλης, bavzer@gmail.com, με τα ονόματα εκείνων που αναγνωρίζετε.
