Με τον Κώστα Γαβριηλίδη δεν ήμασταν φίλοι. Μιλήσαμε κάποιες φορές στο τηλέφωνο για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, αλλά ως εκεί, καθαρά επαγγελματικά. Κι όμως, από αυτές τις λίγες συνομιλίες που είχαμε, από τον τρόπο που μιλούσε και κυρίως από τον τρόπο που στεκόταν δημόσια, τον εκτιμούσα βαθύτατα. Υπήρξε από εκείνους τους ανθρώπους που, ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζεις προσωπικά, ξέρεις μέσα σου ότι θα αφήσουν αποτύπωμα.
Σε μια περίοδο που το να βγαίνεις δημόσια και να λες ότι είσαι ομοφυλόφιλος σήμαινε σχεδόν βέβαιο οικογενειακό, κοινωνικό και επαγγελματικό αποκλεισμό, ο Κώστας έκανε το πιο γενναίο βήμα: στάθηκε όρθιος, με το πρόσωπο ακάλυπτο και μίλησε ανοιχτά. Όχι για να προκαλέσει, αλλά για να διεκδικήσει. Δεν λύγισε μπροστά στο μίσος, την κοροϊδία, την υποτίμηση και τον χλευασμό. Αντίθετα, αντιμετώπιζε τους πάντες με χαμόγελο, νηφαλιότητα, αξιοπρέπεια και πάνω απ’ όλα με επιχειρήματα, καταφέρνοντας να μεταφέρει τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη δημόσια σφαίρα με σοβαρότητα και αξιοπιστία. Και το έκανε αφενός γιατί πίστευε βαθιά μέσα του ότι η ορατότητα είναι προϋπόθεση ελευθερίας και αφετέρου επειδή ήξερε ότι κάποιος πρέπει να σηκώσει πρώτος το βάρος, για να γίνει ο δρόμος πιο βατός για τους επόμενους.
Υπήρξε συνιδρυτής της Accept Κύπρου το 2009, της πρώτης επίσημης ΛΟΑΤΚΙ οργάνωσης στην Κύπρο, και ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρός της. Η συμβολή του, μαζί με τους συνοδοιπόρους του, υπήρξε καθοριστική σε κατακτήσεις που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, αλλά πριν από δύο δεκαετίες έμοιαζαν αδιανόητες. Η ψήφιση της πολιτικής συμβίωσης το 2015. Η ποινικοποίηση της ρητορικής μίσους λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου. Η αναγνώριση αυτών ως επιβαρυντικών παραγόντων στα εγκλήματα μίσους. Η διοργάνωση του πρώτου Cyprus Pride το 2014. Όλα αυτά δεν ήταν απλά νομοθετικές κατακτήσεις ή εκδηλώσεις. Ήταν δρόμοι ελευθερίας για χιλιάδες ανθρώπους. Ήταν πάνω απ’ όλα δρόμοι αξιοπρέπειας που άλλαξαν ζωές.
Ο Κώστας Γαβριηλίδης υπήρξε επίσης ο πρώτος ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ πολιτικός της Κύπρου. Και μόνο αυτό, σε ένα συντηρητικό κοινωνικό περιβάλλον, συνιστά πράξη πολιτικής γενναιότητας. Ο Κώστας ήταν ο άνθρωπος που με νηφαλιότητα και οξυδέρκεια, βοήθησε να μετακινηθεί η χώρα μας πιο κοντά στην Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του σεβασμού της διαφορετικότητας, όχι μόνο στα χαρτιά, αλλά στην πράξη και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
Σήμερα δεν υπάρχει χώρος να χωρέσει όσα άφησε πίσω του ως παρακαταθήκη. Υπάρχει όμως ευθύνη. Να συνεχιστεί ο δρόμος που άνοιξε. Να μη φοβόμαστε να λέμε ποιοι είμαστε. Να θυμόμαστε ότι η ορατότητα, η αξιοπρέπεια και η ισότητα δεν χαρίζονται, αλλά κατακτώνται. Ο Κώστας Γαβριηλίδης θα λείψει από την κοινωνία και την πολιτική κι αυτό γιατί δεν πρόκειται απλώς για έναν άνθρωπο που έφυγε νωρίς, αλλά γιατί ήταν μια φωνή που είχε ακόμη πολλά να πει και πολλά να αλλάξει. Η απώλειά του βαραίνει πρώτα τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά στην πραγματικότητα αφορά ολόκληρη την υγιώς σκεπτόμενη κυπριακή κοινωνία.
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
