Τελικά, μπορεί και οι αναποδιές να έχουν τα καλά τους. Αυτό, βεβαίως, το λες και εκ των υστέρων. Γιατί την ώρα που έχει συμβεί το κακό, όπως π.χ. που πλημμύρισε μεγάλο μέρος του σπιτιού μου από θερμοσίφωνο που έφαγε τα ψωμιά του και τα τίναξε όλα!
Ανάμεσα στα πολλά που βράχηκαν, η πρώτη στεναχώρια μου ήταν τα πολλά βιβλία που είχα σε μια ντουλάπα κάτω από τον θερμοσίφωνα, μαζί με κάμποσα ντοσιέ (files), με λογαριασμούς ηλεκτρισμού, κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, εκκαθαριστικά του φόρου εισοδήματος και άλλα πολλά.
Συγγνώμη, αλλά για αυτά καθόλου δεν σκοτίστηκα.
Λυπήθηκα όμως πολύ για ελέγχους από το σχολείο του γιου μας, αλλά κυρίως μερικές ζωγραφιές του με νερομπογιές!
Συνειδητοποίησα ότι οι αναποδιές σε φέρνουν πολλές φορές αντιμέτωπο με τον παλιό εαυτό σου.
Αυτόν που, έως κάποια ηλικία αρεσκόταν να εξιδανικεύει τα πάντα, ιδίως τα στραβοπατήματα και τις αποτυχίες σου.
Ναι, ξόδευα πολλά χρήματα τότε. Περισσότερα απ’ όσα άντεχε η τσέπη μου. Μέχρι που άρχισαν να έρχονται τα «ειδοποιητήρια».
Ναι, πίστευα ότι θα μπορούσα να γοητεύσω κάθε κοπέλα. Μέχρι που έφαγα τη πρώτη χυλόπιτα. Και το ανήγαγα σε …εθνικό πένθος.
Κάποτε, είχα κολλήσει σε ένα τραγούδι των αγαπημένων μου Talking Heads, που είχε τίτλο «Πρέπει να υπάρχει κάπου ένας τόπος». Ένα αντισυμβατικό ερωτικό τραγούδι για να βρεις παρηγοριά, να ανήκεις κάπου.
Να όμως που ήρθε η «παρηγοριά», μέσα από ένα βιβλίο που ήταν μούσκεμα και το είχα στην απλώστρα έξω, να στεγνώσει.
Δεν πρόσεξα καν τον τίτλο του, ώσπου το μάζεψα, όπως και τα ρούχα, για να τα τακτοποιήσω!
Το βιβλίο γράφτηκε από μια καλή φίλη, την Κύπρια κα Ιάνθη Αρμένη. Συγγραφέα, διαιτολόγο και στήριγμά μου όποτε τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Εχει τίτλο «Η Αρχέγονη και η Σύγχρονη Διατροφή των ανθρώπων, και οι επιπτώσεις της στην υγεία μας».
Σας χαρίζω ένα μικρό απόσπασμα:
«Ο άνθρωπος χρειάζεται να φάει για να ζήσει. Έχει ανάγκη να βάλει τον κόσμο μέσα στο κορμί του και να τον μετασχηματίσει σε σάρκα και αίμα. Να στέκεται όρθιος, ακλινής και ατάραχος, μεταξύ ουρανού και γης και να ισορροπεί τους κόσμους, να τρανώνει τους λόγους των όντων, Και, σαν ιερέας μιας υπερκόσμιας λειτουργίας, να εκφράζει ένα ουρανομήκες “ευχαριστώ” της Γης προς τον Ουρανό, του πλάσματος προς τον Πλάστην, του ανθρώπου προς τον Θεό!»
Τέτοιας λογής αποκοτιές, λοιπόν, διαπερνούσαν τις σκέψεις μου, καθώς είχα απλώσει παντού τα βρεμένα μου…
Δυσκολεύομαι πολύ τον τελευταίο καιρό να παρακολουθήσω και, κυρίως να καταλάβω το πολιτικό τοπίο της Κύπρου. Παρ’ όλο που ισχύει στο έπακρο το όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν (που τόσο ωραία τραγουδούσε ο μακαρίτης Νίκος Παπάζογλου στον υπέροχο «Υδροχόο» του), βλέπω μια κραυγαλέα πολιτική πενία απ’ άκρου εις άκρον.
Πολιτικοί με εκτόπισμα, δεν υπάρχουν. Αλλά και πολίτες αποστασιοποιούμενοι, υπάρχουν και περισσεύουν. Αυτοί βγάζουν κυβερνήσεις, αυτοί τις ρίχνουν, και αυτοί τρέχουν πίσω από διάφορους τυχάρπαστους και επικίνδυνους, απλώς για να πάρουν έδρα ή κομματικό οφίτσιο.
Θυμηθείτε και υποδείξτε μου ένα παράδειγμα έξω από τον κανόνα.
Δύσκολο. Γιατί και έξω να γυρίζεις, να παρακολουθείς, να ακούς και να συμμετέχεις, πάλι και πολύ γρήγορα θα ανακαλύψεις ότι δεν έχεις τίποτα να πεις με την παρέα. Για το πού πάει ο τόπος, εννοώ. Για τις δουλειές. Για τα in στέκια της πόλης. Για τις εύκολες αρπαχτές – από γκόμενες, γκόμενους, λαθραία, στοιχήματα, ρουλέτες και δεν συμμαζεύεται …
Φωτογραφία: Αντί για ρούχα, κρέμασα στην απλώστρα χαρτιά και βιβλία που …πνίγηκαν!
