Μπορεί αυτές τις μέρες να απασχόλησε τη δημόσια σφαίρα η υποψηφιότητα της Βάλερη Ταραπάι, που τελικά αποσύρθηκε, χωρίς να αποφασιστεί ακόμα αν έχει συνέπειες στις ελεύθερες περιοχές μια φυλάκιση για ναρκωτικά στα κατεχόμενα, αλλά μάλλον ευρύτερα θα έπρεπε να μας απασχολεί.
Όχι μόνο για ό,τι αφορά τις βουλευτικές εκλογές. Και όχι νομικά. Πολιτικό και ψυχιατρικό είναι το ζήτημα. Από τη μια εμπλέκεται η πολιτική, που έχει να κάνει με το πόση βαρύτητα ή αξία δίνει το νόμιμο κράτος στους «θεσμούς» του παράνομου κράτους, και από την άλλη η ψυχιατρική, που πρέπει να εμπλακεί για να δώσει ερμηνείες σε ένα βουνό από παρόμοιους παραλογισμούς.
Ασφαλώς και δεν αναγνωρίζονται οι νόμοι και τα δικαστήρια των κατεχομένων από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά αν ένας Ελληνοκύπριος διαπράξει έγκλημα, όπως ορίζεται από τους νόμους της Δημοκρατίας, δεν έχει σημασία πού το διέπραξε, σημασία έχει ότι το διέπραξε. Οπότε δεν στέκει η λογική της υποψήφιας ότι πήγε φυλακή για ναρκωτικά αλλά επειδή είναι παράνομα τα δικαστήρια τους και δεν αναγνωρίζονται, είναι ως να μην πήγε φυλακή. Αυτό είναι της ψυχιατρικής επιστήμης.
Θα ήταν σοφότερη και οπωσδήποτε της πολιτικής, η απάντησή της προς τους επικριτές της, το ότι μετά από δέκα χρόνια, η κατοχή μερικών γραμμαρίων κάνναβης, δεν θα έπρεπε εσαεί να την κυνηγά και να είναι απαγορευτικό για να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές. Όπου κι αν βρισκόταν όταν κατείχε αυτά τα γραμμάρια.
«Ισχύει ότι είχα στην κατοχή μου ναρκωτικά, αλλά τα τρία χρόνια φυλάκισης δεν είναι κάτι που στέκει καθώς δεν αναγνωρίζουμε τους νόμους στα κατεχόμενα», απάντησε η υποψήφια στο philenews. Αυτό είναι που λέω ότι πρέπει να μας απασχολήσει ευρύτερα. Τι στέκει και τι δεν στέκει. Εδώ, στέκει το ότι «δεν αναγνωρίζουμε τους νόμους», αλλά δεν στέκει το ότι δεν αναγνωρίζουμε και το ότι «είχα στην κατοχή μου ναρκωτικά».
Έτσι μπερδεύονται ένα σωρό φαινόμενα παραλογισμών, για τα οποία πρέπει να υπάρχει μια συνέργεια ψυχιατρικής και πολιτικής για να εκδίδονται σωστές γνωματεύσεις και απαντήσεις.
Όπως, ας πούμε το κορυφαίο αίτημα των Τουφάν Ερχιουρμάν και μιας ομάδας στα κατεχόμενα, που απαιτούν να πολιτογραφηθούν ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας οι απόγονοι που έχουν έναν γονιό Τ/κ και έναν παράνομο έποικο. «Παιδιά μεικτών γάμων», λέγονται. Όταν το θέτουν οι ίδιοι οι αιτητές ως πολίτες είναι ζήτημα πολιτικής απόφασης ή και δικαστικής. Όταν το θέτει ο πολιτικός ηγέτης του κατοχικού καθεστώτος ή ο έποικος «υπουργός» Αρικλί, είναι ζήτημα που χρειάζεται τη συνέργεια της ψυχιατρικής.
Διότι ζητούν να πολιτογραφηθούν αυτοί οι άνθρωποι από ένα κράτος, που δεν θέλουν να λένε ούτε καν το επίσημο όνομά του, Κυπριακή Δημοκρατία. Και αναφέρονται σε «ελληνοκυπριακή διοίκηση». Πώς γίνεται να ζητούν πολιτογραφήσεις από ένα κράτος, που δεν υπάρχει;
Ή το άλλο, που επανέφερε προχτές ο Ερχιουρμάν μιλώντας στο Αναντολού. Κάνει, λέει, στρατιωτικές συμφωνίες ο Χριστοδουλίδης και οι επιλογές του δημιουργούν κινδύνους που επηρεάζουν και τους Τουρκοκύπριους. «Δεν είναι δίκαιο οι Τουρκοκύπριοι να υφίστανται τις συνέπειες αποφάσεων που λαμβάνονται χωρίς τη δική τους βούληση». Δηλαδή, στη μια πλευρά της Κύπρου οι Τ/κ είναι δίκαιο να κάνουν στρατιωτικές, οικονομικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και εδαφικές συμφωνίες με την Τουρκία και να υφίστανται τις συνέπειες οι Ε/κ χωρίς τη βούλησή τους, αλλά στην άλλη πλευρά οι Ε/κ δεν είναι δίκαιο να κάνουν συμφωνίες με άλλα κράτη, διότι υφίστανται τις συνέπειες και οι Τ/κ.
Πόσο παράλογο είναι αυτό; Όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν αποφάσεις που λαμβάνονται στη μια ή την άλλη πλευρά και επηρεάζουν όλη την Κύπρο. Πρόσφατο παράδειγμα ο αφθώδης πυρετός, μην τα ξαναλέμε.
Η διαφορά είναι ότι οι Ελληνοκύπριοι ξέρουν και ελπίζουν ότι όλα αυτά θα ξεπεραστούν (και δεν θα χρειαζόμαστε πλέον πολιτικούς ψυχιάτρους) με τη λύση του Κυπριακού και την εξέλιξη σε ένα κανονικό κράτος. Ενώ οι Τουρκοκύπριοι νομίζουν πως θα ξεπεραστούν με την εξέλιξη της ντε φάκτο διχοτόμησης σε ντε γιούρε. Αλλά, έτσι απλώς θα συνεχιστούν οι παραλογισμοί μέχρι να μετατραπεί όλη η Κύπρος ενιαία και αδιαίρετα, σε κανονικό ίδρυμα ψυχολογικών διαταραχών, αντί σε κανονικό κράτος.