Ένα βαρύ κρυολόγημα με καθήλωσε σπίτι για κάποιες μέρες, θαυμαστές μέρες, αφού δεν σταμάτησε να βρέχει και να με συντροφεύει η πολυπόθητη βροχή που ήρθε ανέλπιδα, ένα θείο δώρο εξ ουρανών, ενώ πλησίαζε η εαρινή ισημερία. Καθισμένη για ώρες στην πολυθρόνα μου, στη μικρή τζαμαρία, απολαμβάνω τις νεροποντές, νιώθοντας ευγνωμοσύνη και πληρότητα. Συνήθως όταν γράφω ή διαβάζω ακούω κλασσική μουσική ώστε να μην αποσπάται η προσοχή μου από τους στίχους των τραγουδιών. Αυτές τις μέρες όμως δεν θέλησα ν’ ακούσω καμιά άλλη μουσική παρά αυτήν τ’ ουρανού που ποτίζει τη γη και μοσχοβολά το νοτισμένο χώμα.
Πόσο αλλόκοτα μπήκε η νέα χρονιά σκεφτόμουν, με τον εφιάλτη και την υλοποίηση των απειλών τού ψυχικά διαταραγμένου πλανητάρχη. Οι άνθρωποι ανά την υφήλιο βρεθήκαμε φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι και ανήμποροι ν’ αντιδράσουμε στα όσα φοβερά συμβαίνουν: τη γκανγκστερική απαγωγή του προέδρου Maduro της Βενεζουέλας, μέσα στην ίδια του τη χώρα, απειλές του Trump για εισβολή ή «ειρηνική επέμβαση» στην Κούβα, στο Μεξικό ακόμη και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, πέραν της ευτράπελης απειλής για εισβολή στη Γροιλανδία.
Ο εφιάλτης του Ιράν έγινε πραγματικότητα κι εμείς παρακολουθούμε αποσβολωμένοι τα τεκταινόμενα από τις οθόνες της τηλεόρασής μας, σαν να πρόκειται για μια κακά σκηνοθετημένη πολεμική ταινία. Ο Trump δρα αυθαίρετα και δικτατορικά όπως ένα κακομαθημένο παιδί που θέλει ένα παιχνίδι εδώ και τώρα. Τα περιθώρια στενεύουν στα στενά του Ορμούζ λένε οι πολιτικοί αναλυτές και οι δημοσιογράφοι που δεν προλαβαίνουν να γράφουν και να σχολιάζουν, με τέτοια ταχύτητα των γεγονότων που μέχρι να δημοσιευτεί ένα κείμενο μπορεί όλα να φαντάζουν αναχρονιστικά.
Μέσα στην παραζάλη της γρίπης μου και των γεγονότων βρίσκω καταφύγιο και παρηγοριά στα βιβλία. Ξαναπιάνω στα χέρια μου το θεατρικό έργο του Peter Schaffer «Το βασιλικό κυνήγι του ήλιου» το οποίο αναφέρεται στην κατάκτηση του Περού από τον Pizarro και μια μικρή ομάδα ισπανών κατακτητών. Με τη δολοφονία του βασιλιά Atahualpa, που για τους Ίνκας ήταν γιός του Θεού Ήλιου, διαλύεται και αφανίζεται η πάλαι ποτέ απέραντη, αήττητη αυτοκρατορία τους.
Όπως συνοψίζει ο Martin, ο ισπανός αφηγητής του έργου: «Έτσι έπεσε το Περού. Του δώσαμε την απληστία, τον λιμό και τον σταυρό: τρία δώρα για μια “εκπολιτισμένη’’ ζωή. Οι οικογένειες που καθόντουσαν παρέες τα βράδια και τραγουδούσαν στις στέγες χάθηκαν. Τη θέση τους πήραν σκλάβοι, στα βάθη και στα υπόγεια κανείς δεν τραγουδά πια. Το Περού είναι πλέον μια σιωπηλή χώρα, πετρωμένη από τη φιλαργυρία…».
Η βασιλεία των Ίνκας έσβησε. Έμειναν οι ναοί και οι πυραμίδες τους να χάσκουν ανάμεσα ουρανού και γης, στην ιλιγγιώδη ακινησία των Άνδεων. Οι Αμερικανοί ως σύγχρονοι «σταυροφόροι» συνεχίζουν στις μέρες μας τις επιθέσεις και τις εισβολές σε ξένες χώρες, όχι πια για το χρυσάφι αλλά τον μαύρο χρυσό και τον ορυκτό πλούτο. Όπως δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον χρόνο, τις αυγές, τα ηλιοβασιλέματα και την ανθοφορία της φύσης, το ίδιο και τον άνθρωπο από την αρχέγονη, πρωτόγονη δίψα του για αίμα και για το κυνήγι πλούτου και δόξας.
Η απειλή και ο φόβος μιας επίθεσης από πυραύλους, στο δικό μας νησί, μας έπιασε απροετοίμαστους, η πολιτική άμυνα για χρόνια είχε περιπέσει σε αδράνεια, όπως και το Υπουργείο Γεωργίας με ανεπαρκή μέτρα για τον αφθώδη πυρετό και την ανομβρία. Ταρακουνηθήκαμε για λίγο αλλά ξαναπιάσαμε το ασταμάτητο κυνηγητό, που δίνουμε καθημερινά ώστε να προλάβουμε τα πάντα. Ο χρόνος σύμφωνα με το γνωστό αγγλοσαξονικό ρητό είναι χρήμα. Για όσους ενστερνίζονται το «Time is Μoney», ο χρόνος είναι όντως ένα ασταμάτητο κυνήγι χρυσού όπως για τους ισπανούς κονκεσταδόρους που όσα κι αν φόρτωναν στ’ αμπάρια των καραβιών τους, τόσα περισσότερα ήθελαν ν’ αποκτήσουν, με αποτέλεσμα της απληστίας τους ολάκεροι λαοί ν’ αφανιστούν με την επικράτεια τους στη Λατινική Αμερική.
Ακούω συγκινημένη τα σκιρτήματα της άνοιξης που στρώνει τα λιβάδια της με πράσινα χαλιά και κίτρινα άνθη. Ευφραίνομαι τις ακακίες, τις αμυγδαλιές, που ώσπου να προλάβεις να τις χαρείς και να νιώσεις το άρωμά τους, τελειώνει η ανθοφορία τους και παίρνουν σειρά τα εσπεριδοειδή, οι μηλιές και οι αχλαδιές. Θα ακολουθήσουν οι κερασιές που δεν χρειάζεται να πάμε στην Ιαπωνία για να τις θαυμάσουμε.
Ανεμώνες, κυκλάμινα, πασχαλιές, άγριες τουλίπες και ορχιδέες έχουν γεμίσει τους αγρούς. Αυτά τα μικροσκοπικά, ελάχιστα ανθάκια που χωρούν στην παλάμη μας ανθίζουν ακόμη και αν ο κόσμος χάνεται, γίνονται «βοσκοτόπια» για τις μέλισσες, τις πεταλούδες και τις παπαρούνες. Η φύση δεν καταλαβαίνει από πολέμους, εισβολές, πυραύλους και drones, αλλά το κάθε τι έρχεται στην ώρα του, όπως έρχονται και τα χελιδόνια.
Όλοι εμείς, που είχαμε την τύχη να γεννηθούμε σ’ αυτό το μικρό άκρο της Μεσογείου, θα γιορτάσουμε και φέτος τις εθνικές μας επετείους, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και μαζί θα τιμήσουμε τους ήρωες του απελευθερωτικού μας αγώνα ενάντια στον αγγλικό ζυγό. Ζούμε σε ένα γεωγραφικό χώρο, όπου ο ήλιος μας προσφέρεται γενναιόδωρα και το κυνήγι του μας εξασφαλίζει, αν μη τι άλλο, την υπεράφθονη χαρά της ζωής. Οι πασχαλιές ανθίζουν ακόμη και μέσα από τη νεκρή γη για να θυμηθούμε το ομώνυμο θαυμαστό άλμπουμ του Μάνου Χατζιδάκι.
dena.toumazi@gmail.com
