Αρχικά ακούστηκε ως υπερβολή. Όμως, εάν το ιρανικό καθεστώς κατάφερνε όντως να εντοπίσει το δεύτερο μέλος του πληρώματος του αμερικανικού F-15 που καταρρίφθηκε την Παρασκευή, σήμερα θα μιλούσαμε για έναν εντελώς διαφορετικό πόλεμο.
Η δε συζήτηση για το εάν θα ήταν καλύτερα για τον Λευκό Οίκο να τον συλλάμβαναν ζωντανό ή να τον έβρισκαν νεκρό ήταν απολύτως λογική, αν και αρκούντως μακάβρια. Δύσκολα μπορεί να πει κανείς τι θα προτιμούσε ο Τραμπ: να τον έβρισκαν οι Ιρανοί ζωντανό και, παρότι είχε ουσιαστικά προεξοφλήσει το αντίθετο, να διασώσει κάπως τη δημοτικότητά του διαπραγματευόμενος την απελευθέρωσή του ή να είχε να διαχειριστεί εικόνες της σορού του να σκυλεύεται δημοσίως.
Βεβαίως, το Ιράν δεν είναι η Γάζα, ούτε οι μουλάδες της Τεχεράνης είναι οι τρομοκράτες της Χαμάς, χωρίς αυτό να κολακεύει στο ελάχιστο τους Ιρανούς. Απλώς, οι του Ιράν, πέρα από το ότι είναι μαζικά παρανοϊκοί, δεν είναι και βάρβαροι με την κτηνώδη έννοια του όρου, όπως οι της Χαμάς, τουλάχιστον σε επίπεδο δημόσιας συμπεριφοράς. Κρυφίως, είναι άλλη ιστορία.
Η ανεύρεση του πιλότου και η εν συνεχεία διάσωσή του κάτω από τη μύτη των μουλάδων, την ώρα μάλιστα που το καθεστώς είχε εξαπολύσει επί σχεδόν δύο ημέρες ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του χωρίς κανένα αποτέλεσμα, συνιστούν μέγιστο εξευτελισμό για την Τεχεράνη. Το καθεστώς είχε μάλιστα δώσει στη δημοσιότητα πλάνα και δηλώσεις αγροίκων οπαδών του στην περιοχή, με καραμπίνες, οι οποίοι εμφανίζονταν βέβαιοι ότι δεν θα τους γλίτωνε και ότι εκείνοι θα εισέπρατταν την αμοιβή.
Δεν τον βρήκαν. Οι Αμερικανοί κατέβασαν μέσα στο Ιράν, εν μέσω πολέμου, πεζοναύτες — πληροφορίες αναφέρουν πως Ισραηλινοί μετείχαν και στη χερσαία επιχείρηση, χωρίς αυτό να έχει επιβεβαιωθεί ή διαψευστεί. Ο αεροπόρος διασώθηκε και η κρίση μετατράπηκε σε γιορτή, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να πανηγυρίζει και να λέει ότι χρησιμοποίησε, μέσα στο Ιράν και στην περιοχή του Ισφαχάν, δεκάδες αεροσκάφη — η γελοιοποίηση που λέγαμε πριν — ότι οι ΗΠΑ δεν αφήνουν κανέναν πίσω και πως το 48ωρο τελεσίγραφο που έδωσε στο καθεστώς, πριν «γίνει κόλαση», πλησιάζει στο τέλος του.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε λόγο για μία από τις τολμηρότερες αποστολές έρευνας και διάσωσης στην αμερικανική στρατιωτική ιστορία. Βεβαίως, το ιστορικό δίδαγμα δεν ήταν η μεγαλύτερη έγνοια του· ούτε καν μεγάλη θα την έλεγε κανείς.
Και τώρα, λοιπόν, μπορούμε — και μάλλον πρέπει — να μιλάμε για έναν διαφορετικό πόλεμο.
Η διάσωση, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή, τόσο ουσιαστικά όσο και χρονικά, δίνει στον Τραμπ πολλά όπλα για να διαχειριστεί τη συνέχεια.
Πρώτον, οι ΗΠΑ, θα πει στους οπαδούς του, κατάφεραν να αποδείξουν για άλλη μια φορά ότι ήταν και παραμένουν η υπερδύναμη, ότι κανείς δεν μπορεί να σταθεί στον δρόμο τους κ.λπ.
Δεύτερον, εάν το Ιράν δεν συμβιβαστεί – σήμερα ο Τραμπ είπε πως μπορεί να υπάρξει ακόμα και αύριο συμφωνία – θα μπορέσει να εξασφαλίσει με πολύ μεγαλύτερη άνεση στο εσωτερικό την κατανόηση για την «ολοκλήρωση», κατά τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του πολέμου στο Ιράν τις επόμενες «2-3 εβδομάδες». Η στήριξη πλέον και των κρατών του Κόλπου, τα οποία αντιλαμβάνονται στην πράξη ότι αυτό το καθεστώς δεν μπορεί να παραμείνει εκεί, ακόμη και εάν θα έπρεπε να το είχαν καταλάβει προ πολλού από όσα προκάλεσε στον Λίβανο και στο Ισραήλ, ενισχύει τη θέση του.
Την ενισχύει βέβαια και η στάση του ιρανικού καθεστώτος έναντι του ζητήματος των Στενών του Ορμούζ, το οποίο θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομία. Όλοι μπορούν να φανταστούν πόσα μπορούν να συμβούν εάν αυτό το απόστημα, μαζί με τα παρακλάδια που δημιούργησε στην περιοχή — οι Χούθι, η Χεζμπολάχ κ.λπ. — σπάσει επιτέλους και απολυμανθεί.
Όσο για τις πολιτοφυλακές του Ιράκ και τους υπόλοιπους, όλοι γνωρίζουν πως, εάν το καθεστώς των μουλάδων πέσει, δεν μπορούν πρακτικά να επιβιώσουν.
Νοουμένου, βέβαια, ότι δεν θα προκύψει κάτι χειρότερο· κάτι όμως που φαντάζει πλέον ολοένα και πιο απομακρυσμένο, εάν μιλάμε για τους Φρουρούς και τους υπόλοιπους. Κανείς δεν πρέπει να προσπερνά όχι μόνο το πώς αυτές οι εβδομάδες διέλυσαν τον εξοπλισμό και τις υποδομές τους, χωρίς καν να ασχοληθεί ο λαός, αλλά και τα πλήγματα που δέχθηκαν η οικονομική και η ενεργειακή τους δομή, με τη δεύτερη να χρηματοδοτεί την πρώτη.
Δεν είναι άλλωστε τυχαία η εξουδετέρωση σήμερα του Ασράφι Κάχι, επικεφαλής εμπορίου του Αρχηγείου Πετρελαίου των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, λίγες ημέρες μετά την επίσης ανακοινωθείσα εξόντωση του Τζαμσίντ Εσχάκι, διοικητή του ίδιου αρχηγείου.
Πώς θα μοιάζει από εδώ και πέρα αυτός ο πόλεμος, κανείς δεν το ξέρει. Όμως, μετά και από αυτό το τελευταίο, τα πράγματα μοιάζουν σίγουρα καλύτερα. Για τώρα, τουλάχιστον.
Υστερόγραφο: Η φωτογραφία είναι προϊόν επεξεργασίας και όχι εικόνα από την επιχείρηση
