Στέκομαι μπροστά στον Νυχτερινό μου Καθρέφτη κι ας με δείχνει κουρασμένο. Με όλα εκείνα τα δύσκολα σημάδια της ημέρας, που υπερχειλίζουν και μέσα στη νύχτα. Από μικρό, με βάζανε νωρίς για ύπνο. Η μαμά έλεγε ιστορίες της Αφρικής, η γιαγιά μου χάριζε ένα υπέροχο, φάλτσο νανούρισμα. Κάτι που με έκανε από τότε να πιστεύω ότι και τα κακώς φτιαγμένα έχουν και αυτά την γοητεία τους.
Προσπαθώ, κάθε φορά που θέλω να πω ή να γράψω κάτι (μαζί πάνε αυτά τα δυο), ξεκινώ με χαμηλές στροφές. Άλλοι μπαίνουν μαρσάροντας και με τρομάζει αυτό. Όπως με τα αυτοκίνητα και τις μηχανές με πειραγμένες εξατμίσεις, κάνω στην άκρη και περιμένω να κοπάσουν. Δεν θα ξεχάσω, όταν προσγειώθηκα στο ελληνικό ραδιοφωνικό τοπίο από την Αγγλία και έκανα το λάθος να πέσω στην εκπομπή του μακαρίτη του Τράγκα. Τρόμαξα. Και, μα τον Θεό, παραλίγο να τρακάρω!
Όποτε ανταμώνω με δύσκολες καταστάσεις στη δουλειά που κάνω, τα κλείνω όλα: Τηλέφωνο. Λάπτοπ. Εφημερίδα. Ιστότοπο. Τηλεόραση. Ραδιόφωνο –και συγχωρέστε με– μόνο το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ, με κλασσική μουσική.
Που, αν θέλω κάτι άλλο, πάω στο Daily Mix του Spotify, το οποίο με έκανε να ξεχάσω τα playlists των μουσικών ραδιοσταθμών. Μόνο που το Spotify, δεν έχει ούτε, ατάκες, ούτε και διαφημίσεις. Παιδιά! Αυτόν τον μεσήλικα Ιάπωνα με γραμμωτούς μυς στο στομάχι –έργο Τεχνητής Νοημοσύνης– που θέλει να με πείσει να κάνω την άσκηση της καρέκλας: Σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε. Το ξέρουμε, κύριε. Από παιδιά έχουμε εκπαιδευτεί σε αυτό. Ούτε και τρώει τα τραγούδια για να μιλάει ο/η παραγωγός από πάνω, Δόξα τω Θεώ!
ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, στο Χ από τον Άγγελο Συρίγο, νομικό, καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Αθηνών από τις εκλογές του 2019: Αναφέρεται στον πρώην, πλέον, πρωθυπουργό της Ουγγαρίας και λέει:
«Στενός φίλος του Ερντογάν. Συνωμοτούσε μαζί του για την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Συμμετείχε στη Σύνοδο των Τουρκόφωνων Κρατών. Δάνεισε με ευνοϊκούς όρους την εθνικιστική κυβέρνηση των Σκοπίων με 1 δισ. Υποστηρίχθηκε, παράλληλα, από τον Πούτιν και τον Τραμπ. Στο καλό Όρμπαν. Και να μας γράφεις…».
Η στατιστικολόγος και συγγραφέας, Βίβιαν Αβρααμίδου Πλούμπη, είναι μία από τους τέσσερεις ανθρώπους που κάθε εβδομάδα γράφουν και εκφωνούν τη δική τους Σκέψη της Ημέρας. Προχθές, μας μίλησε για τη διαφθορά στην Κύπρο. Η οποία, λέει, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά, σαν λίβας που σήκωσε σκόνη.
«Υπήρχε. Απλώς, για χρόνια, δεν μιλούσε κανείς. Ή μάλλον, μιλούσαν λίγοι και δεν ακούγονταν. Τα τελευταία χρόνια, όμως, κάτι άλλαξε. Στόματα άνοιξαν, στοιχεία βγήκαν στο φως και η σιωπή έπαψε να είναι η αυτονόητη επιλογή.
Δεν πρόκειται για μια “κακή στιγμή” του κράτους, ούτε για μια σειρά από μεμονωμένες παρεκτροπές. Αντίθετα, όσα αποκαλύπτονται δείχνουν κάτι βαθύτερο: Έναν τρόπο λειτουργίας που, σταδιακά, έγινε αποδεκτός. Όχι επειδή δεν υπήρχαν κανόνες, αλλά επειδή οι κανόνες δεν εφαρμόζονταν με τον ίδιο τρόπο για όλους.
Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία συζητείται εδώ και δεκαετίες, κυρίως ως πολιτική λύση. Ίσως, όμως, ήρθε η στιγμή να τη δούμε και αλλιώς: Ως μια ευκαιρία για επανασχεδιασμό των ίδιων των θεσμών. Ως μια δυνατότητα να ενσωματωθούν, από την αρχή, πραγματικοί μηχανισμοί ελέγχου, ισορροπίας και λογοδοσίας.
Όχι ως μαγική λύση· καμία δεν είναι. Αλλά ως μια αφετηρία όπου το “προσωρινό” δεν θα γίνει ξανά μόνιμο και όπου οι θεσμοί δεν θα εξαρτώνται από την καλή πρόθεση των προσώπων για να λειτουργήσουν.
Γιατί, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Το πρόβλημα είναι ότι, για χρόνια, μάθαμε να λειτουργούμε χωρίς να το κάνουμε.
Η διαφθορά δεν είναι ατύχημα. Είναι ο τρόπος που μάθαμε να λειτουργούμε.
Αν δεν αλλάξει το ίδιο το σύστημα, θα αλλάζουν μόνο τα ονόματα».
