Το Ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό παρενέβη και ανέκοψε σε διεθνή υδατα τον στολίσκο Sumud, ο οποίος επιχείρησε εκ νέου να «μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα».

Οι απόψεις διίστανται ως προς το εάν η ενέργεια ήταν νόμιμη ή όχι. Μιλάμε, βέβαια, σοβαρά, και συνεπώς μιλάμε για τις απόψεις νομικών, όχι των διάφορων «ακτιβιστών» — ενός όρου που κατέληξε να περιλαμβάνει τη γραφικότητα όλων των ειδών και όλων των πολιτικών αποχρώσεων.

Εσχάτως δε, όλο και περισσότερο, αυτήν και μόνο.

Ακόμη πιο διιστάμενες είναι οι απόψεις — και πάλι οι σοβαρές, βασισμένες σε εξειδικευμένη γνώση — για το εάν ο δια θαλάσσης αποκλεισμός της Γάζας είναι νόμιμος. Υπάρχουν ισχυρά επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές και, όπως συνήθως συμβαίνει με αυτά τα ζητήματα, δεν υπάρχει εύκολα ένα απόλυτο σωστό ή λάθος.

Το πρόβλημα με την κακόγουστη αυτή φάρσα του στολίσκου, συνέχεια της επινόησης της ΜΙΤ και της Άγκυρας με το Mavi Marmara, είναι κατ’ αρχάς η απάτη του πράγματος. Καμία ανθρωπιστική βοήθεια δεν μετέφεραν οι συγκεκριμένοι, ούτε την πρώτη ούτε τη δεύτερη φορά, ούτε βεβαίως και τότε με το Mavi Marmara, στο οποίο βρέθηκαν τζιχαντιστικές σημαίες, λοστοί, μαχαίρια και άλλα ανάλογα αντικείμενα. Με αυτά, οι Τούρκοι «ακτιβιστές» —που εκεί κι αν δεν ήταν τέτοιοι— επιτέθηκαν στα μέλη των ισραηλινών δυνάμεων, με αποτέλεσμα εκείνοι να ανοίξουν πυρ, σκοτώνοντας οκτώ από αυτούς, οι πλείστοι… ισλαμιστές «ακτιβιστές».

Τότε, βεβαίως, η ισλαμική «ηθική» είχε και κάτι καλό να επιδείξει: οι τραμπούκοι του Mavi Marmara πήραν μαζί τους μόνο μερικές γυναίκες, Παλαιστίνιες κυρίως, και έτσι απέφυγαν τα πολύ άβολα των στολίσκων Sumud, με τα κουραστικά ρεσιτάλ αυτοπροβολής της Γκρέτα Τούνμπεργκ και των υπολοίπων φαιδρών περιπτώσεων.

Απέφυγαν επίσης τα βίντεο με τους «ακτιβιστές» να μπεκρουλιάζουν πηγαίνοντας στην ελεγχόμενη από ισλαμιστές τρομοκράτες Γάζα, όπου, εάν είχαν κατέβει και οι Χαμασίτες είχαν βρει τα κρασιά και τα υπόλοιπα, θα είχαμε θρηνήσει θύματα. Και πάλι, βεβαίως, η περιστρεφόμενη γύρω από τον εαυτό της και την άγνοιά της Δύση τον ίδιο «ένοχο» θα είχε βρει.

Απέφυγαν και τα χειρότερα οι του Mavi Marmara: τα βίντεο και τις αποκαλύψεις για τρελή διασκέδαση άλλου τύπου σε πλοιάρια καθ’ οδόν προς τη Γάζα — και μάλιστα άδεια πλοιάρια. Τα βίντεο με τα προφυλακτικά και όλα τα υπόλοιπα. Αλκοόλ, χορός και τραγούδι με τα απολύτως απαραίτητα σε ντύσιμο, μην πάει χαμένο και το μαύρισμα, προφύλαξη για ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και όλα αυτά την ώρα που άλλοι ανερμάτιστοι έσπαγαν ό,τι έβρισκαν στην Ευρώπη και, εννοείται, και σε εμάς εδώ, με το κράτος να ασχολείται ακόμη με το εάν ασκήθηκε βία εναντίον τους με σπρέι κ.λπ.

Αντί απολογίας, όλοι αυτοί οι θλιβεροί τύποι, τόσο στην ηπειρωτική Ευρώπη όσο και εδώ, οι οποίοι φώναζαν και έβριζαν την κυβέρνηση και τον Πρόεδρο επειδή δεν έκαναν κάτι «για να πάρουν γάλα στα μωρά, ρε, μα τι άνθρωποι είσαστε;» κ.λπ., ζήτησαν και τα ρέστα. Χώρες όπως η Ελβετία, σοβαρά κράτη, τους έβαλαν να πληρώσουν οι ίδιοι τα του επαναπατρισμού τους, αντί, όπως στην Ελλάδα λ.χ., να πληρωθούν οι ασκήσεις αυτοπροβολής ακόμη και μίας βουλευτίνας από τα λεφτά του κοσμάκη.

Και βεβαίως, ουδείς —ουδείς όμως— εκεί ή εδώ ή αλλού είπε το παραμικρό όταν οι διοργανωτές της προβοκάτσιας, σε πλοία συμφερόντων εταιρείας και ατόμου άμεσα συνδεδεμένου με τη Χαμάς, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι δεν υπήρχε καμία βοήθεια στα σκάφη. Ούτε «γάλα για τα μωρά» ούτε τίποτε.

Το μόνο που υπήρχε ήταν μωροί και μωρές, ποτό, selfies, βίντεο και τα υπόλοιπα — ας μην τα ξαναλέμε. Πέρασαν πολύ καλά.

Για ποιον λόγο υποτίθεται ότι πήγαιναν, είπαμε;

Πολύ καλά, λοιπόν, έκαναν και τους ανέκοψαν. Εάν κάποιοι θέλουν να συμμετέχουν, ακουσίως ή από βλακεία απύθμενη, στα επικοινωνιακά τρικ της Χαμάς και της όποιας άλλης τρομοκρατικής συμμορίας, είναι δικαίωμά τους. Είναι όμως και ευθύνη τους.

Δεν γίνεται ο λογαριασμός του κάθε αρρώστου για προβολή να πηγαίνει σε οποιονδήποτε άλλο πέραν του ίδιου ή της ίδιας. Είτε μιλάμε για ζημιές, είτε για τα έξοδα του κράτους να εξετάσει εάν μεταχειρίστηκε σωστά τους κομματικούς και άλλους «ακτιβιστές», επειδή αποφάσισαν να κλείσουν τον δρόμο χωρίς να πάρουν άδεια, είτε για να λούζεται ο υπόλοιπος κόσμος τις κατηγορίες ότι είναι «φασίστες» ή σύμμαχοι αυτών που, δήθεν, διαπράττουν γενοκτονία — τη στιγμή που καμία γενοκτονία δεν έχει διαπραχθεί.

Ο τρόπος με τον οποίο ειδικά αυτός ο χώρος κανονικοποιεί τη βία που ασκεί, αλλά κλαίγεται όταν τη δέχεται· την τρομοκρατία όταν τη βαφτίζει «ταξικό αγώνα», αλλά πάλι κλαίγεται όταν υπάρξουν αντίποινα· ο τρόπος με τον οποίο το να είσαι ανεπρόκοπος, προβληματικός και αντιδραστικός γίνεται τίτλος τιμής, και γίνεσαι «φασίστας» όταν λες τα αυτονόητα για το πού δεν θέλεις να πηγαίνουν οι φόροι σου —όχι όταν σιωπάς για τον Πούτιν και τους Ιρανούς— κάπου πρέπει να τύχει του χειρισμού που αξίζει και που κέρδισε με τη συμπεριφορά του.

Φασισμός, πέρα από τους Χρυσαυγίτες και τα άλλα κατακάθια, είναι και αυτός: είναι όσα πρεσβεύουν οι τραμπούκοι, όσα κάνουν όταν γίνονται όργανα δικτατόρων, τρομοκρατών και άλλων.

Δεν ξέρω εάν ήταν νόμιμο ότι τους μάζεψαν πριν ξεκινήσουν, αλλά να αγιάσει το χέρι τους. Κάποιος έπρεπε κάποτε να τους μαζέψει.