Όταν, πριν από μερικές εβδομάδες, κυκλοφόρησε η είδηση ότι το Ισραήλ είχε μεταφέρει μυστικά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μία συστοιχία του Iron Dome, προκάλεσε εντύπωση, είχαν όμως εκφραστεί και επιφυλάξεις.

Ωστόσο, οι πληροφορίες, τόσο από ισραηλινές όσο και από αμερικανικές πηγές, επέμεναν ότι η μεταφορά και η ανάπτυξη είχαν όντως γίνει και πως στα ΗΑΕ είχαν σταλεί και έμπειροι Ισραηλινοί χειριστές του συστήματος αεράμυνας. Αυτό φαίνεται να ενισχύεται και μετά τη χθεσινή ιρανική επίθεση στα ΗΑΕ όπου οι πληροφορίες επιμένουν ότι χρησιμοποιήθηκε το μοναδικό σύστημα αεράμυνας με λέιζερ το οποίο εκείνο κατασκεύασε αλλά και drones τελευταίας τεχνολογίας.

Συν τοις άλλοις, εάν η είδηση δεν ήταν έγκυρη, το Άμπου Ντάμπι σίγουρα δεν θα είχε κανένα λόγο να μην τη διαψεύσει αφήνοντας την ένταση με το Ιράν να αυξηθεί περισσότερο για κάτι που δεν ίσχυε. Ούτως ή άλλως, τα ΗΑΕ είναι βασικός στόχος, τόσο για τις σχέσεις τους με το Ισραήλ όσο και για τη γεωγραφία της Φουτζέιρα.

Η επιλογή της πόλης των ΗΑΕ για τα πλήγματα των Ιρανών δεν ήταν τυχαία. Ο κρίσιμος ενεργειακός κόμβος στην ανατολική ακτή των ΗΑΕ βρίσκεται, γεωγραφικά, στον Κόλπο του Ομάν, όχι στον Περσικό Κόλπο, και παρέχει τη δυνατότητα μείωσης της εξάρτησης από τα Στενά του Ορμούζ συνεπώς και από τη διαχρονική προσπάθεια του Ιράν να τα χρησιμοποιεί ως μέσο εκβιασμού.

Είναι φανερό, δε, ότι η επίθεση του ιρανικού καθεστώτος ερμηνεύεται ως διπλό μήνυμα: ότι η Τεχεράνη δεν περιορίζεται στην παρενόχληση της ναυσιπλοΐας στα Στενά, αλλά επιχειρεί να πλήξει και τις εναλλακτικές ενεργειακές εξόδους των αραβικών κρατών της περιοχής. Ένα μήνυμα πως, εάν θέλει το Ιράν, μπορεί να χτυπήσει και εκεί.

Ξεκάθαρο επίσης είναι ότι η Φουτζέιρα δεν μπορεί να διαχειριστεί το σύνολο της παραγωγής των αραβικών κρατών. Ωστόσο, δεν παύει να είναι, σήμερα αλλά και σε βάθος χρόνου, μαζί με τις ακτές της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα, ο παράγοντας εκείνος που μειώνει την εξάρτηση από τα Στενά του Ορμούζ. Παράλληλα, αποδυναμώνει το καθεστώς των μουλάδων, καθώς, εν μέσω κατακλυσμιαίων οικονομικών επιπτώσεων στο εσωτερικό, το απομακρύνει από τον βασικό του στόχο, που δεν είναι άλλος από τον εξαναγκασμό του Ντόναλντ Τραμπ, υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα, να υποχωρήσει.

Ο Τραμπ, όμως, όχι μόνο δεν υποχωρεί αλλά, προχώρησε και σε μία κίνηση η οποία ενδέχεται να αποβεί καταστροφική για αυτή την προσπάθεια της Τεχεράνης. Το Project Freedom που εφαρμόζει —ουσιαστικά η συνοδεία πλοίων μέσα και έξω από τα Στενά, με καταστροφή ιρανικών ταχυπλόων όταν προσπαθούν να ανακόψουν τα πλοία— αφήνει το Ιράν, ως επί το πλείστον, στο επίπεδο των φραστικών απειλών.

Η δε Τεχεράνη, προσπαθώντας να συσπειρώσει τους οπαδούς του καθεστώτος, γίνεται όλο και πιο αδιάλλακτη, προκλητική αλλά και προσβλητική έναντι των ΗΠΑ και ειδικά του Τραμπ. Κάτι που ο τελευταίος δεν έχει τη δυνατότητα να αγνοήσει με το κλίμα στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Κάπου εδώ επανέρχεται στην εξίσωση και το χθεσινό χτύπημα του Ιράν στα ΗΑΕ. Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η νέα ιρανική επίθεση κατά των Εμιράτων μεταφέρει την κρίση από το στενό πλαίσιο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ–Ιράν και Ισραήλ–Ιράν σε ένα ευρύτερο μέτωπο ασφάλειας στον Κόλπο. Κάτι που βεβαίως μπορεί να οδηγήσει και σε μία σοβαρότερη ανάφλεξη την ώρα που ο ΥΠΕΞ του Ιράν Αμπάς Αραγκτσί ετοιμάζεται να πάει στο Πεκίνο

Η έντονη αντίδραση του συνόλου των χωρών της ευρύτερης περιοχής δείχνει, πάντως, δύο βασικά πράγματα.

Το πρώτο είναι ότι τα αραβικά κράτη νιώθουν ολοένα και πιο ευάλωτα στις επιθέσεις του στυγνού όσο και παρανοϊκού καθεστώτος, το οποίο δεν έχει καν κοινή γραμμή στο εσωτερικό του πια. Παραμερίζουν, έτσι, τις διαφορές τους και συγκροτούν ένα ενιαίο μέτωπο.

Γι’ αυτό άλλωστε δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός ότι ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας έσπευσε αμέσως να καλέσει το Άμπου Ντάμπι, προκειμένου να εκφράσει τη στήριξή του.

Το δεύτερο είναι πως, πέρα από την εμβάθυνση των συμμαχικών πλέον σχέσεων Ισραήλ–ΗΑΕ, εάν τα περί αμυντικής συνδρομής του Ισραήλ επιβεβαιωθούν, τότε οι Συμφωνίες του Αβραάμ ξεφεύγουν από το διπλωματικό πλαίσιο και εισέρχονται, για πρώτη φορά, σε λογική περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας. 

Κάτι που μάλλον δεν χρειάζεται ιδιαίτερες επεξηγήσεις.