Ήταν στις 9 Δεκεμβρίου 2018, όταν ο Μαχμούτ Αμπάς, μιλώντας ενώπιον του Κεντρικού Συμβουλίου της PLO στη Ραμάλα, είχε πει: «Όλοι άρχισαν να μιλούν στο όνομά μας, ερήμην μας· γι’ αυτό δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Και θυμάστε, αν θυμάστε, ότι το 1948, όταν έγινε η Νάκμπα, δεν ήμασταν μέρος της. Μας έβγαλαν έξω και μας είπαν: σε μία εβδομάδα θα σας επιστρέψουμε». Υπάρχει και το βίντεο στο YouTube.
Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που ο Αμπάς τολμούσε να μιλήσει δημόσια για τη μεγάλη αλήθεια γύρω από τη διαβόητη «Νάκμπα» και δεν θα ήταν ούτε η τελευταία, με την πιο πρόσφατη να είναι πριν από δύο μόλις χρόνια και την πρώτη σε άρθρο του το 1976 στο τότε επίσημο έντυπο της PLO, Falastin al-Thawra, το οποίο εκδιδόταν στη Βηρυτό.
Έγραψε τότε ο Αμπάς – Άμπου Μάζεν: «Οι αραβικοί στρατοί μπήκαν στην Παλαιστίνη για να προστατεύσουν τους Παλαιστινίους από τη σιωνιστική τυραννία, αλλά αντί γι’ αυτό τους εγκατέλειψαν, τους ανάγκασαν να μεταναστεύσουν και να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, και τους έριξαν σε φυλακές παρόμοιες με τα γκέτο όπου ζούσαν οι Εβραίοι».
Το 1948, οι Άραβες της Παλαιστίνης είχαν απορρίψει την απόφαση του ΟΗΕ για τη δημιουργία εβραϊκού κράτους σε ένα μικρό μέρος της γης των προγόνων των Εβραίων, εντός της σημερινής επικράτειας του Ισραήλ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Άραβες της Παλαιστίνης θεωρούσαν μειωτικό τον γεωγραφικό προσδιορισμό «Παλαιστίνιος», διότι ήταν δοτός από ξένους αιώνες πριν, χωρίς να υπάρξει ποτέ έθνος· δεύτερον, διότι θεωρούσαν εαυτόν Άραβες, όπως και είναι άλλωστε· και τρίτον, διότι οι Εβραίοι της Παλαιστίνης τον υιοθετούσαν χωρίς πρόβλημα, ακριβώς επειδή την περιοχή και μόνο προσδιόριζε, και για αυτούς.
Οι υπόλοιπες αραβικές ηγεσίες —και σ’ αυτό αναφέρεται, ή καλύτερα αυτό παραδέχεται, ο Αμπάς, και όχι μόνο εκείνος— είπαν στους Άραβες της μέχρι τότε Βρετανικής Εντολής της Παλαιστίνης να φύγουν, προκειμένου να διαπράξουν μια και καλή, την πραγματική γενοκτονία, η οποία έκτοτε παραμένει όνειρο στα μυαλά των Αράβων της άλλοτε Παλαιστίνης: τη γενοκτονία των Εβραίων. Εδώ κολλάει και η «μία εβδομάδα» όπως και τα κλειδιά που πήραν μαζί τους όλοι.
Άλλωστε, διαχρονικά αλλά και σήμερα, όταν ερωτούνται για την πρόθεση συμβίωσης με τους Εβραίους, οι Παλαιστίνιοι, και εθνικά πλέον, αναφέρουν πως οι Εβραίοι πρέπει να φύγουν ή…
Η προσπάθεια εθνοκάθαρσης του 1948 παρά την απόλυτη στρατιωτική υπεροχή των Αράβων, απέτυχε. Τα τρία τέταρτα των Αράβων της Παλαιστίνης βρέθηκαν είτε στο νεοσύστατο, από το 1946, ιορδανικό κράτος —την Υπεριορδανία μέχρι τότε, προτεκτοράτο των Βρετανών από το 1921— είτε σε γειτονικές χώρες, είτε κυρίως στη μετέπειτα Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, αλλά και στη Λωρίδα της Γάζας, τις οποίες κατέλαβαν η Ιορδανία και η Αίγυπτος αντίστοιχα εκμεταλλευόμενες τον πόλεμο. Χωρίς κάποιος να θέσει ποτέ θέμα παλαιστινιακού κράτους.
Η κατάληψή τους από το Ισραήλ έγινε το 1967, μετά τη δεύτερη απόπειρα εθνοκάθαρσης των Εβραίων από τους Άραβες, η οποία οδήγησε σε μια ακόμη μεγαλύτερη ταπείνωση τους επίδοξους γενοκτόνους.
Πίσω όμως στο 1948 και στη «Νάκμπα»: γύρω στις 722.000 Άραβες της Παλαιστίνης βρέθηκαν εκτός του νεοσύστατου κράτους του Ισραήλ. Γύρω στις 180.000 άκουσαν τις προτροπές των Εβραίων και έμειναν. Τότε, όπως και σήμερα, αποτελούν το 20% του πληθυσμού του Ισραήλ, είναι πολίτες με όλα τα δικαιώματα των Εβραίων, των Χριστιανών και των Δρούζων, και εκλέγουν περίπου δέκα μέλη της Κνέσετ, τα οποία κατηγορούν το Ισραήλ από το βήμα του Κοινοβουλίου, χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά ελεύθερα.
Αν υπήρξαν εκδιώξεις; Φυσικά και υπήρξαν. Είναι κάτι που το Ισραήλ ποτέ δεν απέρριψε και, άλλωστε, δεν θα περίμενε κανείς να μη γινόταν εν μέσω πολέμου, την ώρα που οι Εβραίοι δέχονταν επιθέσεις και πολύνεκρα πογκρόμ από τους Άραβες, το παλαιότερο εκ των οποίων είχε γίνει το… 1834 στο Σαφέντ. Εν συνεχεία, τα πιο σημαντικά: 1838 Σαφέντ· 1920, Ιερουσαλήμ· 1921, Γιάφα· 1929, Χεβρώνα και Σαφέντ· 1936-39, με τις επιθέσεις εναντίον των κονβόι· και 1938, στην Τιβεριάδα.
Εδώ θα πρέπει κάποιος να προσθέσει και τη δράση του διαβόητου Αρχιμουφτή της Ιερουσαλήμ, ο οποίος συναντήθηκε και με τον Χίτλερ, προκειμένου να τον διευκολύνει στα σχέδιά του.
Ένα από τα σπουδαιότερα έργα της ισραηλινής λογοτεχνίας, το «Ήταν το Χιρμπέτ Χιζέ», το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο στην ανάγνωση, περιγράφει την ευθύνη και των Εβραίων για τις διώξεις που λέγαμε πριν, μέσα από το δίλημμα κάποιου ο οποίος ξέρει πως δεν έχει πια κάπου αλλού να πάει, αλλά και πως, για να επιζήσει, χρειάζεται να εκτοπίσει άλλους. Διδάσκεται δε και στα σχολεία. Των Εβραίων.
Μιλώντας για την εκπαίδευση: όπως και κάθε χρόνο, στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, Άραβες φοιτητές, Ισραηλινοί πολίτες, έκαναν προ ημερών εκδήλωση για τη «Νάκμπα». Απέναντί τους, σε απόσταση, Εβραίοι Ισραηλινοί, που οι πλείστοι δεν έμοιαζαν με φοιτητές, διαδήλωναν και εκείνοι με πανό, με κύριο σύνθημα: «Γιορτάζετε επειδή δεν μπορέσατε να μας σφάξετε;». Η Αστυνομία ήταν, όπως κάθε χρόνο, διακριτικά εκεί, αλλά ούτε και φέτος χρειάστηκε να παρέμβει.
Ακόμα και σε αυτές τις περιόδους του φανατισμού, του αντισημιτισμού και της ιστορικής διαστρέβλωσης, είναι σημαντικό να λέγονται τα πράγματα ως έχουν. Διορθώνω: ειδικά σε αυτές τις περιόδους.
