Συνηθίζουμε να λέμε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, όχι μόνο στην Κύπρο, ότι σήμερα είναι η ημέρα κατά την οποία ομιλούν οι πολίτες. Και είναι αλήθεια, διότι όλο το προηγούμενο διάστημα ακούγαμε τη γνώμη του κάθε δημοσκόπου και του κάθε «εκλογολόγου», οι οποίοι ήδη αποφάσισαν για τις δυνάμεις και τους υποψήφιους που θα αντιπροσωπεύσουν τον λαό στη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων.
Φυσικά, οι δημοσκόποι και οι «εκλογολόγοι» προσπάθησαν να επηρεάσουν τις γνώμες των πολιτών, διότι αυτός είναι ο στόχος, σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στο νησί. Το πολιτικό σύστημα -και σ’ αυτό συγκαταλέγω και τα νέα φυντάνια- χρησιμοποιεί τις δημοσκοπήσεις για να επιβάλλεται στους ψηφοφόρους. Φυσικά και πρόκειται για πρακτικές που προσβάλουν τη Δημοκρατία.
Οι πολίτες, λοιπόν, καλούνται σήμερα να σώσουν την Κύπρο και όχι να την καταστρέψουν όπως υπονοούν οι δημοσκόποι με τον ισχυρισμό ότι θα αντιπροσωπευθούν στη Βουλή οι «ψεκασμένοι», και κάποιοι φίλοι ξένων δυνάμεων, που σίγουρα το κακό της Κύπρου επιθυμούν, και όχι το καλό της.
Οπότε πρέπει να βάλουν το χέρι της καρδιάς και να ρίξουν τη ψήφο τους στους ικανούς, σε αυτούς που αγαπούν την Κύπρο και πάνω απ’ όλα στους αδιάφθορους. Ακόμα και στα λεγόμενα διεφθαρμένα κόμματα, θα βρουν οι πολίτες καθαρούς πολιτικούς.
Οι ισχυρισμοί για συγκεκριμένα κόμματα και παρα-κόμματα, ακούστηκαν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αλλά δεν απαντήθηκαν από αυτούς που αφορούσαν οι καταγγελίες. Οι πολίτες πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι απαιτούνται πολλά χρήματα για να ασχοληθεί κανείς με την πολιτική. Αν κοιτάξουμε τους 740 και τόσους υποψήφιους είναι νόμιμο να αναρωτηθούμε για τους περισσότερους. Είναι απλό το ερώτημα: Που βρήκαν τα χρήματα για να είναι σήμερα υποψήφιοι;Το ίδιο ερώτημα αφορά και τα κόμματα. Ποιος πληρώνει τα έξοδα τους; Δεν έπρεπε να γνωρίζουν οι πολίτες πριν ψηφίσουν;
Συνήθως τα χρήματα προσφέρουν επιχειρηματίες, οι οποίοι απαιτούν από τα κόμματα που ενισχύουν, πλήρη υποταγή. (Ως παρένθεση να σημειώσω ότι θυμόμαστε τι απαίτησε ο Ανδρέας Βγενόπουλος όταν χρηματοδότησε τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ). Το κάθε κόμμα και οι πολιτικοί πρέπει να εξυπηρετούν τον χορηγό. Αναρωτήθηκε κανείς πόσοι υποψήφιοι, ακόμα και κόμματα, μπορεί να λαμβάνουν χρήματα από το εξωτερικό;
Διαβάσαμε τα δημοσιεύματα στην Ελλάδα για το κόμμα της πονεμένης μάνας Μαρίας Καρυστιανού, την οποία δεν μπορούμε να την κρίνουμε ακόμα, πέραν του αυτονόητου: ότι χρησιμοποίησε την προσωπική της τραγωδίας, της απώλειας της θυγατέρας της για να ξεκινήσει ένα κομματικό σχηματισμό από «κόκκινους», «κίτρινους», «μπλε» και κάθε άλλης πολιτικής απόχρωσης για να κατέβει στον πολιτικό στίβο.
Ο ισχυρισμός ότι είναι το νέο ρωσικό κόμμα ταρακούνησε το πολιτικό σύστημα. Διότι -εάν αληθεύει που δεν το γνωρίζουμε ακόμα- θα έχουμε εξωτερική παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας και μάλιστα μετά από πάρα πολλά χρόνια. Η κ. Καρυστινού και ο αντ’ αυτής Θανάσης Αυγερινός, ανταποκριτής φίλα προσκείμενος στις πολιτικές του Βλαδίμηρου Πούτιν, διέψευσαν τον ισχυρισμό. Αλλά άντε τώρα να τους πιστέψουν οι πολίτες. Ο κ. Αυγερινός είναι ο ανταποκριτής στη Μόσχα των κρατικών μέσων ενημέρωσης της Κύπρου, και θεάθηκε σε συναντήσεις κορυφής στην Κύπρο με τον γίγαντα της πολιτικής σκέψης, Φειδία Παναγιώτου.
Το γεγονός αυτό λογικό είναι να προκαλεί υποψίες, αλλά χωρίς πραγματικά στοιχεία δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.
Όπως και να έχουν τα πράγματα -και ως γενική παρατήρηση- είναι απαράδεκτο να εκλεγούν στην κυπριακή Βουλή άτομα που προκαλούν τις συνειδήσεις των πολιτών. Η κάθε χώρα, και φυσικά η Κύπρος, χρειάζονται πολιτικούς που θα παλέψουν για τα συμφέροντα τους, όχι για τα συμφέροντα ξένων κρατών. Ο τόπος μας χρειάζεται πολιτικούς που να αγαπούν την πατρίδα μας πάνω απ’ όλα και να αγωνίζονται για το εθνικό και δημόσιο καλό με ανιδιοτέλεια, σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα. Οι διεθνείς συγκυρίες γύρω μας αυτό επιβάλλουν σωστές επιλογές γιατί αυτή την ανάγκη έχει η Κυπριακή Δημοκρατία.
Τονίζω και ξανατονίζω πως ανεξάρτητα από τι πιστεύει ο καθένας το ζητούμενο είναι η υποστήριξη των ικανών, των αδιάφθορων, αυτών που δείχνουν την αγάπη προς την Πατρίδα και όχι στην κάθε ξένη δύναμη. Στο θέμα αυτό η κυβέρνηση απέτυχε. Δεν μπορεί να μην γνωρίζει τους «ανώνυμους» που ενίσχυσαν συγκεκριμένα κόμματα και συγκεκριμένους πολιτικούς. Έπρεπε να τους αποκαλύψει – διότι δεν πρόκειται για προσωπικά δεδομένα. Είναι απόπειρα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Θα καταγραφεί στα αρνητικά της κυβέρνησης του Νίκου Χριστοδουλίδη η «αδυναμία» έκδοσης πορίσματος για την υπόθεση της γνωστής-«άγνωστης» Σάντης.
Το πόρισμα της Αστυνομίας είναι έτοιμο. Καταλαβαίνει ο καθένας ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν εμπιστεύεται την Αστυνομία και περιμένει τις αποφάσεις των ξένων. Αυτό, όμως δείχνει και την ανικανότητα του κράτους. Τι όχι; Είναι απλά τα πράγματα. Το σύστημα γιατί να δείχνει ότι φοβάται τη «Σάντη»;
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, η Πρόεδρος της Βουλής και άλλοι δεν ήξεραν… Δεν ρωτούσαν; Δέχθηκαν αμφιλεγόμενους Ρεπουμπλικάνους νομίζοντας ότι ήταν εκπρόσωποι του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ; Δεν υπάρχει σωτηρία για τη Μεγαλόνησο…
