Αντισυστημικοί της Κύπρου αγκαλιαστείτε! Το γλέντι μπορεί να αρχίσει. «Ας κρατήσουν οι χοροί», όπως θα έλεγε και ο Νιόνιος! Αυτοί οι οποίοι διακήρυτταν πως ήσαν οι εκπρόσωποι σας, έδωσαν το πρώτο μάθημα στη Βουλή. Έσυραν τους συστημικούς στα βιντεάκια, το ΤικΤοκ και την πολιτική του πασιαμά.
Η Πινδάρου πανηγυρίζει για την εκλογή της Αννίτας στην Προεδρία της Βουλής. Δικαίως θα μου πείτε. Πρώτα τα βρήκε με τους απολιτίκ και την στήριξαν για να περάσει δυνατή στο δεύτερο γύρο. Στη συνέχεια υποχρέωσε τους κεντρώους, που μόλις δέκα ημέρες νωρίτερα πανηγύριζαν πως αναδείχθηκαν «νικητές» επειδή διατήρησαν τον ρόλο του ρυθμιστή, να στοιχηθούν πίσω της. Η εικόνα του ρυθμιστή μετατράπηκε δια μιας, σε εικόνα απορρύθμισης. Ενός κόμματος που παραδίδεται με δεμένα τα χέρια.
Αμέσως μετά όμως, άλλαξε η εικόνα. Η πρόεδρος του μεγαλύτερου κόμματος, η δις εκλεγείσα Πρόεδρος της Βουλής, η εν δυνάμει υποψήφια για Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέβηκε από το βάθρο. Ωιμέ! Τι θλίψη! Εισήλθε στο τσίρκο. Έδωσε τη δική της παράσταση. Με φτηνά βιντεάκια. Ανάλογα εκείνου, που για καιρό τον κατηγορούσε ότι εκφυλίζει τη σοβαρότητα της πολιτικής.
Μοίρασε δεσμεύσεις (το ρήμα αυτό παρακάλεσα τον κύριο Μπαμπινιώτη να το αφαιρέσει από το λεξικό του διότι είναι η μόνη ελπίδα να γλυτώσουμε από τους πολιτικούς, που το βιάζουν με επαίσχυντο τρόπο) στον εμφανιζόμενο ως κλόουν. Για μέτρα τα οποία αποτελούν την επιτομή του λαϊκισμού.
Για τα οποία γνωρίζει πως ούτε η ίδια, ούτε το κόμμα της, ούτε η Βουλή δύνανται να επιβάλλουν. Άπτονται της αποκλειστικής αρμοδιότητας της εκτελεστικής εξουσίας. Μάλιστα, γνωρίζοντας πως το κόστος εφαρμογής αυτών των μέτρων, ενδεχομένως, να σημάνει κώδωνα κινδύνου. Να ξυπνήσει τον εφιάλτη μιας Τρόικας και της απεχθούς Βελκουλέσκου. Μόνο το κόστος της ανέγερσης 10.000 κατοικιών (αλήθεια πού;) εκτοξεύεται στο δυσθεώρητο 1,5 δισεκ. ευρώ.
Όλα αυτά για 4 ψήφους. Για ένα αξίωμα. Τι σημασία έχει αν κατ’ αυτό τον τρόπο πρόσφερε άλλοθι στους γιαλαντζί αντισυστημικούς. Εκείνους οι οποίοι, 11 μόλις μέρες μετά τις εκλογές, έθαψαν το λάβαρο του αντισυστημισμού. Φόρεσαν τη στολή των παραδοσιακών συστημικών. Διατυμπάνισαν ότι μέτρησαν τα κουκιά τους και επέλεξαν τον μεγαλύτερο συστημικό.
Ήταν τόσο εκνευριστικός ο ήχος τους όταν επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν την κωλοτούμπα σε χρόνο ρεκόρ, που έμοιαζε με ξεκούρδιστης μπάντας! Προτίμησαν την Αννίτα, είπαν, επειδή ο λαός επέλεξε τον ΔΗΣΥ πρώτο κόμμα. Ναι, με 27%. Το υπόλοιπο 73%, όμως, βάσει του αστείου επιχειρήματος, της γύρισε την πλάτη.
Επέλεξαν την Αννίτα, είπαν, επειδή δεσμεύτηκε με βίντεο για τις προτάσεις τους. Βλέπετε, οι επαναστάτες του γλυκού νερού, έτσι θεωρούν ότι θα κάνουν πολιτική. Με βιντεάκια. Ότι οι προτάσεις τους πιθανότατα θα μείνουν μετέωρες (και δεν θα ευθύνεται η Αννίτα διότι δεν μπορεί να τις επιβάλλει) είναι ήσσονος σημασίας.
Αρκεί που η Πρόεδρος της Βουλής έπαιξε στο βιντεάκι του Φειδία. Κι εκείνοι πούλησαν το άλλοθι σε όσους ακολούθησαν το λάβαρο του αντισυστημισμού που πρόταξαν. Λέγοντάς τους, ορίστε, πείσαμε το μεγαλύτερο κόμμα να μας ακολουθήσει…
Όσο για την ονομασία τους, οι γιαλαντζί αντισυστημικοί, προφανώς την άλλαξαν εν ριπή οφθαλμού. Άμεση Δημοκρατία μας είπαν πως λέγονται. Το «Δημοκρατία», όμως, μάλλον στάλθηκε στο ίδιο εργαστήριο που θα επισκευάσει το περιβόητο application τους. Τι δεν καταλαβαίνετε; Άμα δεν λειτούργησε σε ένα τέτοιο σημαντικό θέμα όπως η εκλογή Προέδρου της Βουλής, βράσε όρυζα. Χάθηκε, λοιπόν, η Δημοκρατία και απέμεινε η Άμεση. Στο δεύτερο συνθετικό προσθέστε ό,τι νομίζετε…
Οποία απογοήτευση, όμως, και από το έτερο νεοεμφανισθέν κόμμα. Το Άλμα, το οποίο εισήλθε στην πολιτική και στη Βουλή υψώνοντας κι αυτό το λάβαρο του αντισυστημισμού. Με ταχύτητα, που θα ζήλευε και ο Σπίντι Γκονζάλες, παρατάχθηκε δίπλα από τον έτερο μεγάλο πόλο των παραδοσιακών κομμάτων. Ναι, αυτούς που δύο εβδομάδες προηγουμένως, κατηγορούσε ως εμπλεκόμενους σε σκάνδαλα.
Η διαφορετικότητα θα δηλωνόταν μόνο με μια ξεχωριστή θέση. Χωρίς την παραμικρή διαβούλευση με οποιοδήποτε εκ των παραδοσιακών κομμάτων. Με μια αξιοπρεπή δική του υποψηφιότητα (έστω και αν ήταν χαμένη εξαρχής). Με μια αποχή στο δεύτερο γύρο. Πλην, όμως, επέλεξε την τακτική την οποία διαχρονικά τηρούν τα κόμματα. Άντε τώρα να πείσεις στο μέλλον ότι δεν είσαι σαν τους άλλους!
Οι παραδοξότητες, όμως, στο θέατρο της Βουλής δεν τελειώνουν στους αντισυστημικούς. Βλέπετε, το ΔΗΚΟ ψήφισε την πρόεδρο της αυτοαποκαλούμενης υπεύθυνης αντιπολίτευσης. Εκείνην, που κατηγορούσαν ως κυβέρνηση, ότι εμπλεκόταν στα μεγαλύτερα σκάνδαλα. Πρόσφερε κατ’ αυτό τον τρόπο άφεση αμαρτιών στην Πινδάρου.
Το έργο στο θέατρο της Βουλής είναι ιλαροτραγωδία αγαπητοί φίλοι. Μόλις ξεκίνησε η πρώτη πράξη του. Θα συνεχιστεί με τα επόμενα επεισόδια για άλλα πέντε χρόνια. Αφού, λοιπόν, στην αρχή του κειμένου επικαλεστήκαμε τον Νιόνιο, ας κλείσουμε με αυτόν.
Με στίχους από το ίδιο τραγούδι, «ας κρατήσουν οι χοροί», που έγραψε ο ίδιος: Τι να φταίει η Bουλή/ τι να φταιν οι εκπρόσωποι/ έρημοι και απρόσωποι βρε/ αν πονάει η κεφαλή/ φταίει η απρόσωπη αγάπη που `χε βρει.
Ο Σαββόπουλος εννοεί ότι ο πονοκέφαλος της κοινωνίας από τα προβλήματα που βιώνει, είναι αποτέλεσμα κάλπικων ιδεολογιών. Αντιπαραθέτει τις κενές πολιτικές μεγαλοστομίες με την αληθινή, χειροπιαστή ζωή.
