Είναι μικρός τόπος η Κύπρος. Αυτή ήταν κάποτε και η γοητεία της. Οι άνθρωποι χόρταιναν με λίγα. Οι πλούσιοι, δεν περιφέρανε τον πλούτο τους. Τον μοίραζαν. Σε εκείνους που υπολείπονταν.
Ευτύχησα να μπω στην οικογένεια μιας Κυπριοπούλας που ερωτεύτηκα στα άγουρα πανεπιστημιακά μας χρόνια στην Αγγλία. Ο παππούς ο Μιχαλάκης, η γιαγιά η Χρυσταλλένη, ο πατέρας της Ρίκκος, η μητέρα της Μαίρη.
Έκαναν τα ταξίδια τους, σε μέρη όπου πρώτα «διάλεγαν» τον πολιτισμό τους, την κουλτούρα τους, τις τέχνες, την διατροφή, με αυτήν την σειρά.
Πριν από μερικά χρόνια, καθόμουν σ’ ένα καφέ του Κολωνακίου. Πέρασμα γνωστό όπως λέμε. Αποκλείεται να μείνεις μόνος.
Σε ελάχιστο χρόνο, ήρθε ένα ζευγάρι από την Κύπρο. «Να καθίσουμε;». «Μα, το συζητάτε; Αλλοίμονο;».
Μου αρέσουν αυτές οι τυχαίες συναντήσεις. Και το πέρασμα θα μας έφερνε κι άλλες ωραίες εκπλήξεις.
Πράγματι, πέρασε κοντά μας μια γυναίκα πολύ άξια, που εκτιμώ πάρα πολύ, και που στα χρόνια της χρεωκοπίας μαθαίναμε πολλά για αυτήν. Την χαιρέτισα και την σύστησα στο ζευγάρι από Κύπρο. Και τους ανέφερα πολύ επιγραμματικά την ιδιότητά της.
«Η Δρ. Μιράντα Ξαφά, οικονομολόγος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ΔΝΤ».
Απέφυγα όμως να πω ότι από το 1980, δούλευε σε σταθεροποιητικά προγράμματα στη Λατινική Αμερική. Και ότι αργότερα, υπηρέτησε και ως μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ (Executive Director) εκπροσωπώντας την Ελλάδα και άλλες χώρες την δύσκολη περίοδο 2004-2009. Έκρινα ότι υπό τις συνθήκες, δεν προσφερόταν.
Ο παρέας έδωσε την κάρτα του, και πρόσθεσε το αξίωμά του, που πράγματι ήταν μεγάλο.
Η κυρία είπε «με συγχωρείτε, πρέπει να φύγω, χάρηκα πολύ».
Με ενοχλεί πολύ η έπαρση. Όπως και η διαπλοκή κορυφαίων κρατικών στελεχών με μεγάλους επιχειρηματικούς παράγοντες. Αυτό που στην Ελλάδα ονομάζαμε «διαπλεκόμενα συμφέροντα»
Αυτός ο «διαχωρισμός» είναι απαραίτητο να υπάρχει και να τηρείται. Ακόμα και με το κόστος.
«Ο Μέσος Πολίτης», το ακούμε κάθε μέρα από δημοσιογράφους και πολιτικούς. Με έχει κουράσει αφόρητα. Μέχρι που πήγα σε ένα θέατρο στο Λονδίνο να παρακολουθήσω μια stand-up «παράσταση» από τον σπουδαίο, τετραπέρατο, χειμαρρώδη και «προσβλητικό», τόσο πολύ μάλιστα, που στο τέλος «έχει δίκιο». Ένα δείγμα:
«Ας ζητήσουμε την γνώμη και να ακούσουμε τι λέει ο μέσος πολίτης. Να πάει να γ…θεί. Εγώ λέω να σταματήσουμε να ρωτάμε τον μέσο πολίτη. Έχετε ιδέα πόσο γ…μένος είναι ο μέσος πολίτης; Ακόμα πουλάμε στα σουπερμαρκετ πλαστικές μπουκάλες με λευκαντικό και χλωρίνη μέσα, με μια προειδοποίηση στο πίσω μέρος του προϊόντος που γράφει: Μην το πίνετε!.
Εγώ λέω, να τις αφαιρέσουμε αυτές τις γ….μένες ταμπέλες από το προιόν για δύο χρόνια. Και μετά να κάνουμε δημοψήφισμα».
ΥΓ: Ισχύει και για το δικό μας δημοψήφισμα, λέω. Μην απαρπάζεστε. Θυμηθείτε μόνο τον αείμνηστο ηγέτη μεγάλου κόμματος που, λίγες μέρες πριν πάμε στις κάλπες, ανακοίνωσε ότι η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε να ψηφίσουμε Όχι, για να τσιμεντώσουμε το Ναι. Το τσιμεντώσαμε, πράγματι. Αχ, να είχαμε έναν Ρίκι Τζερβέϊς να τους τηγάνιζε όλους!
ΠΡΟΤΑΣΗ: Αν ο δρόμος σας φέρει στην Αθήνα, με ενθουσιασμό σας προτείνω να επισκεφθείτε Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, που παρουσιάζει την έκθεση Jeff Koons: «Αφροδίτη» του Lespugue, μια πρωτότυπη μουσειακή πρόταση που φέρνει σε διάλογο την παλαιολιθική τέχνη με τη σύγχρονη τέχνη. Εξερευνώντας τη σημασία της μορφής της Αφροδίτης από την Παλαιολιθική περίοδο μέχρι σήμερα, το Μουσείο παρουσιάζει για πρώτη φορά στο κοινό το έργο του διεθνώς αναγνωρισμένου Αμερικανού καλλιτέχνη Jeff KoonsBalloon Venus Lespugue (Orange) (2013-2019) από την Συλλογή Homem Sonnabend των Antonio Homem Sonnabend και Phokion Potamianos Homem,σε διάλογο με δέκα παλαιολιθικές «Αφροδίτες»,μέσα από πιστοποιημένα αντίγραφα των αμετακίνητων πρωτοτύπων που φυλάσσονται σε μεγάλα ευρωπαϊκά μουσεία. Η έκθεση διερευνά τη γυναικεία μορφή από την Παλαιολιθική περίοδο έως τη σύγχρονη τέχνη, προτείνοντας ένα διάλογο που εκτείνεται σε περισσότερα από 40.000 χρόνια ανθρώπινης δημιουργίας.
ΦΩΤΟ: O Jeff Koons με το έργο του Balloon Venus Lespugue (Orange) στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Φωτoγραφία: Πάρις Ταβιτιάν
