Μια φορά να κάνουν μια δουλειά της προκοπής και να μην υπάρξει πρόβλημα! Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο. Σε κάθε σκάνδαλο, σε κάθε μεγάλη υπόθεση που πρέπει να διερευνηθεί, σε κάθε ζήτημα από αυτά που συγκλονίζουν την κοινωνία, ο χειρισμός συνοδεύεται από αντιδράσεις και μεμψιμοιρίες. Επειδή, σχεδόν ποτέ, οι αποφάσεις δεν λαμβάνουν υπόψη κάθε σημείο το οποίο μπορεί να κρύβει κάποια παγίδα, έτσι ώστε να αποφεύγεται εκ των προτέρων.
Από αυτό τον κανόνα, όπως τείνει να εξελιχθεί στην Κύπρο, δεν ξέφυγε ούτε η απόφαση για την ομάδα των πέντε ποινικών ανακριτών, που καλούνται να εξετάσουν το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς για το «Κράτος Μαφία». Ήδη εμφανίστηκαν ενστάσεις για συγκεκριμένους λόγους, για τέσσερις από τους πέντε. Κυρίως, όμως, για τον διακεκριμένο νομικό Χρίστο Μυλωνόπουλο, ο οποίος υπήρξε δικηγόρος του κατηγορούμενου στην υπόθεση Focus, Μιχάλη Ζολώτα.
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, έγινε γνωστό ότι τελικά ο ίδιος απεσύρθη από την ομάδα των ανακριτών, ως αποτέλεσμα των αντιδράσεων που υπήρξαν. Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα του προβληματικού τρόπου επιλογής των ανακριτών από το Υπουργικό Συμβούλιο παραμένει και παραείναι σοβαρό.
Άκουγα χθες τον Βίκτωρα Παπαδόπουλο ο οποίος πάσχιζε να δικαιολογήσει την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και διερωτόμουν αν πραγματικά πίστευε αυτά που έλεγε ή αν υποτιμά σε τέτοιο βαθμό τη νοημοσύνη του κόσμου.
Ουδείς αμφισβήτησε, έλεγε, τη νομική αρτιότητα, την επιστημοσύνη και τις περγαμηνές των επιλεγέντων και ιδίως των δύο Ελλαδιτών. Ειδικά για τον κ. Μυλωνόπουλο, επανέλαβε την επωδό ότι θα εξαιρεθεί από την έρευνα στο κεφάλαιο της Focus.
Ακόμη και ένα αμαθές παιδάριο θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι αν κάποιος διορισθεί σε μια υπόθεση και εμφανίζει ασυμβίβαστο σε οποιαδήποτε πτυχή της, τότε μολύνει ολόκληρη την υπόθεση. Επειδή, ακριβώς, πλήττει τις αρχές της ανεξαρτησίας, της αμεροληψίας και της αντικειμενικότητας, που πρέπει να αποτελούν τη βιτρίνα κάθε ανακριτικής ομάδας.
Αν νομίζει ο Βίκτωρας ότι υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να έβγαινε ένα αθωωτικό για τον Αναστασιάδη αποτέλεσμα, με τον Μυλωνόπουλο στη σύνθεση της ανακριτικής ομάδας και αυτό θα γινόταν αποδεκτό από την κοινωνία, τότε απλώς ζει σε άλλο πλανήτη. Μεγάλη μερίδα της κοινωνίας πνίγεται από την καχυποψία -ουδόλως αδικαιολόγητα- και το μόνο που θα έλεγε είναι ότι τα κουκούλωσαν.
Και βεβαίως, η ψεσινή παραίτηση του κ. Μυλωνόπουλου είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι οι ισχυρισμοί που πρόβαλλε ο Βίκτωρας μόνο τον ίδιο μπορούσαν να πείσουν. Με απλά λόγια, ήταν κανονικό άδειασμα.
Είναι το λιγότερο προκλητικό να μην έχουν ακόμη αντιληφθεί κάποιοι στο κυβερνητικό στρατόπεδο ότι το μέγιστο πρόβλημα το οποίο υπάρχει είναι η καχυποψία, την οποία διαχρονικά έχουν φροντίσει πολλοί στο χώρο της πολιτικής και της εξουσίας να δημιουργήσουν. Είναι εξοργιστικό να μην έχουν ακόμη χωνέψει ότι αυτό το πρόβλημα έχει εξαπλωθεί στην κοινωνία σε εξαιρετικά επικίνδυνο σημείο. Ότι προκαλεί αλυσιδωτά προβλήματα.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έπρεπε να είχαν ξεψαχνίσει και το τελευταίο στοιχείο γύρω από τους ανακριτές. Για να διασφάλιζαν ότι δεν θα υπήρχε η παραμικρή σκιά όταν θα ανακοινώνονταν τα ονόματά τους.
Δυστυχώς, δεν το απέφυγαν. Και τώρα πασχίζουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Το μόνο που πετυχαίνουν είναι να εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τους πολίτες. Διότι είναι φυσιολογικό να εκλαμβάνουν τις αερολογίες, που χρησιμοποιούν δίκην εξηγήσεων, ως προσβολή της νοημοσύνης τους. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Πρέπει να σημειωθεί ότι ενστάσεις υπάρχουν και για άλλα μέλη της ανακριτικής ομάδας. Ο αντικαταστάτης του κ. Μυλωνόπουλου, νομικός Ηλίας Αναγνωστόπουλος, φαίνεται δυνατό όνομα. Δυστυχώς, από την στιγμή που έπεσαν σκιές στην υπόθεση, θα είναι δύσκολο να αποκατασταθεί πλήρως η εμπιστοσύνη του κοινού.
Παράλληλα, υπάρχει κι ένα δεύτερο θέμα το οποίο είναι εκ των ων ουκ άνευ, αν πραγματικά θέλουν να υπάρξει ένα αποτέλεσμα στην έρευνα που να γίνει αποδεκτό από πλευράς αξιοπιστίας στην κοινωνία.
Απαιτείται τάχιστα ο ορισμός ανεξάρτητου δημοσίου κατηγόρου. Ώστε το άτομο το οποίο θα κατευθύνει το έργο των ανακριτών, να διασφαλίζει -όσο γίνεται περισσότερο- την ανεξαρτησία της έρευνας. Και να σβήνει κατά το δυνατόν την καχυποψία την οποία κουβαλά η Νομική Υπηρεσία λόγω της σχέσης των δύο επικεφαλής της με τον Αναστασιάδη.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας με την παρουσία τους στη Νομική Υπηρεσία βραχυκυκλώνουν την έρευνα. Δυστυχώς, δεν δείχνουν να διαθέτουν ψήγματα δύναμης και ευθιξίας για να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Χρίστου Μυλωνόπουλου.
Αν μη τι άλλο, οι κυβερνώντες ας βρουν τη δύναμη να δείξουν εμπράκτως ότι αντιλαμβάνονται την αδήριτη ανάγκη, έστω και τώρα, να δει η κοινωνία για μια φορά, ότι θα επιδιωχθεί να υπάρξει δικαιοσύνη. Που δεν θα είναι μόνο σωστή αλλά και θα φαίνεται έτσι!
Η δικαιολογία ότι το δημόσιο κατήγορο πρέπει να τον διορίσει ο Γενικός Εισαγγελέας δεν πείθει. Αν το ζητήσει ο Πρόεδρος, κανένας Σαββίδης και κανένας Αγγελίδης δεν θα μπορεί να αρνηθεί. Άλλωστε, με την εξαίρεση τους, επιβεβαίωσαν και την καχυποψία γύρω από το όνομά τους!
