Μπήκαμε και φέτος στον Ιούλιο, ο οποίος κατά τα άλλα, ξυπνά τις μνήμες, κουβαλώντας το ίδιο βαρύ και γνώριμο φορτίο των ημερών: 9η Ιουλίου, 15η Ιουλίου, 20 Ιουλίου. Αποφράδες μέρες που παραπέμπουν στην σύγχρονη ιστορία, γραμμένη με αίμα, προδοσία και καταστροφή. Και εμείς να στήνουμε με κάθε λεπτομέρεια το γνώριμο σκηνικό για να συγκινηθούμε και να θυμηθούμε…
Θα καταστούμε και φέτος μάρτυρες της ίδιας πράξης. Οι ανέξοδοι λόγοι θα αφθονούν, οι βαρύγδουπες δηλώσεις θα πλεονάζουν και τα μνημόσυνα ηρωικώς πεσόντων, θα τελούνται σύμφωνα με όσα ευσχημόνως καθορίζουν το τυπικό μέρος. Όλα μελετημένα στην κάθε λεπτομέρειά τους, για να εξαντληθεί – αλίμονο – το «καθήκον» μας, μέσα σε λίγα μόλις λεπτά και με την εθιμοτυπική κατάθεση στεφάνων.
Άλλο ένα έτος άλλοθι για να καθησυχάζονται τουλάχιστον συνειδήσεις και να μπορούμε να επιστρέφουμε σχεδόν με συνοπτικές διαδικασίες ανακουφισμένοι, στην προσφιλή καθημερινότητά μας.
Εκείνο που ίσως και φέτος θα μας λείψει είναι η οποιαδήποτε διάθεση για μια ειλικρινή επιτέλους αυτοκριτική. Απούσα οποιαδήποτε βαθύτερη ενδοσκόπηση για το πώς τόσα χρόνια μετά, στο σήμερα, βιώνουμε βαθύτερης μορφής κατάντια. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται όταν η αληθινή φιλοπατρία, με ό,τι αυτή συνεπάγεται και μεταφράζεται, έχει πλήρως αντικατασταθεί από μια υποκουλτούρα σήψης, διαφθοράς και διαπλοκής. Χωρίς μάλιστα τέλος…
Ποια μηνύματα εκπέμπουμε, αλήθεια, στα παιδιά και τους νέους αυτού του τόπου; Όταν ακόμα και αυτές οι ιερές επέτειοι αποψιλώνονται τόσο ανερυθρίαστα από το βαθύτερο νόημά τους, περνώντας επιφανειακά, σαν μια απλώς ημερολογιακή υποχρέωση; Τι μηνύματα, αλήθεια, φροντίζουμε να περνούμε στους νέους μας σήμερα; Αντί οι μνήμες να γίνονται πυξίδες για το παρόν και το μέλλον, στραγγαλίζονται μέσα στην τοξικότητα του σήμερα. Αντί να διδασκόμαστε πραγματικά από τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, εμφανιζόμαστε ακόμα πιο αδιόρθωτοι και ανεπίδεκτοι, αναπαυόμενοι στις ίδιες και πιο τραγικές μικρότητες…
Μέσα από τη συνήθη κοινωνική παχυδερμία στην οποία αναπαυόμαστε, ξεδιπλώνουμε μια καθημερινότητα, στην χοάνη της οποίας καταπίνονται και καταχωνιάζονται οι μνήμες, οι ευθύνες, η ίδια η αξιοπρέπειά μας. Και ο φετινός Ιούλιος θα παρέλθει, οι λόγοι θα λησμονηθούν και εμείς το ίδιο θα παραμείνουμε αδιόρθωτοι. Βολεμένοι στη λήθη μας…
