Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Υπάρχουν κι αυτά που περνούν στα «ψιλά» της ειδησεογραφίας. Όταν μάλιστα στην επικαιρότητα κυριαρχούν τα σενάρια ανασχηματισμών, οι καθημερινές πολιτικές αψιμαχίες και κόντρες – άγριας και πιο ήπιας μορφής – και τόσα άλλα που μας συνεπαίρνουν, τέτοια θέματα καταχωνιάζονται συνήθως στα απαρατήρητα.
Το ότι περίπου ένας στους τέσσερις συμπολίτες μας (27,6% για την ακρίβεια) αδυνατεί ν’ απολαύσει έστω και μία εβδομάδα διακοπών – κι ας μην είναι των ονείρων του – δεν μπορεί σίγουρα ν’ αντικρίζεται απλώς ως ένα στατιστικό μέγεθος που καταγράφει η Eurostat. Συνιστά μάλλον βίαιη αποστέρηση ενός αυτονόητου, στοιχειώδους δικαιώματος. Ο χρόνος ανάπαυσης και χαλάρωσης δεν αποτελεί πολυτέλεια για τους λίγους, αλλά βασικό πυλώνα της ποιότητας της ζωής. Και αυτό όσο θέλουμε να το κατανοούμε και να το προσεγγίζουμε.
Πίσω από ψυχρούς αριθμούς και γραφικές παραστάσεις στατιστικών δεικτών, συχνά προσπερνάμε τον ίδιο τον άνθρωπο και μάλιστα τόσο αδίστακτα. Πίσω ακόμα από τις βιτρίνες των εντυπώσεων, της επίδειξης, της προβολής και του show, η καθημερινότητα χιλιάδων νοικοκυριών ασφυκτιά εγκλωβισμένη στους εφιαλτικούς κλοιούς της ακρίβειας, του δυσβάσταχτου κόστους της ενέργειας, της στεγαστικής κρίσης και γενικότερα σε όλους εκείνους τους «οδοστρωτήρες» που συνθλίβουν και πολτοποιούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στον καθημερινό στίβο της επιβίωσης.
Για μια ευρωπαϊκή χώρα, όπως θέλουμε να βλέπουμε την Κύπρο, το πρώτιστο για όσους σπεύδουν να υπηρετήσουν από καρέκλες, θώκους και εξουσίες, θα έπρεπε να ήταν στην πράξη η πραγματική ευημερία των πολιτών. Και αυτό όχι σε ανέξοδους λόγους και υποσχέσεις. Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις ευάλωτων ομάδων, αυτή η στοχοπροσήλωση θα έπρεπε να προεξάρχει στην κορωνίδα κάθε κρατικής και κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας. Σ΄ αυτό τον ανθρωπιστικό και μόνο ορίζοντα θα έπρεπε να εκδηλώνεται όλος αυτός ο υπερβάλλων ζήλος που αφθονεί και ξεχειλίζει για την κατάληψη της όποιας καρέκλας και θέσης. Σίγουρα τότε δεν θα παρατηρούσαμε τόσο βαθιές «τρύπες» στην ποιότητα της ζωής.
Η εμμονή στην ανάγνωση της οικονομικής ανάπτυξης μέσα από αμιγώς αριθμητικά κριτήρια αφήνει στο περιθώριο τις πραγματικές, καθημερινές ανάγκες της κοινωνίας. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια οικονομική ανισότητα που ούτως ή άλλως σοβεί, αλλά μια σοβαρή στρέβλωση στο ίδιο το μέγεθος της «ανθρωπιάς». Η πραγματικότητα βοά και μάλιστα τόσο εκκωφαντικά: Όσο κι αν ευημερούν οι δείκτες, το βιοτικό επίπεδο ενός σεβαστού ποσοστού του πληθυσμού παραμένει καθηλωμένο και εξοστρακισμένο από τις τροχιές μιας στοιχειώδους και υποφερτής διαβίωσης. Μπροστά σε τέτοια φαινόμενα οι όποιες διακηρύξεις γι’ ανάπτυξη και ευημερία, παραμένουν εντελώς μετέωρες και κινούνται σε εκπτώσεις ενός φλύαρου λόγου. Αυτό που τελικά εκτίθεται και μάλιστα ανεπανόρθωτα είναι η ίδια η αξιοπιστία και η ειλικρίνεια του πολιτικού και κοινωνικού μας συστήματος.
