Συγγνώμη που σας χαλώ τη θερινή σας ραστώνη…

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν απαγχονίζει 24χρονη γυναίκα που υπερασπίστηκε τον εαυτό της από σεξουαλική επίθεση και κακοποίηση.

Χθες, το θεοκρατικό καθεστώς εκτέλεσε την εικονιζόμενη Μαρζιγιέ Νεϊρί, μια νεαρή γυναίκα που αναγκάστηκε σε γάμο σε ηλικία 17 ετών και απαγχονίστηκε επειδή αντεπιτέθηκε στον δράστη της.

Όταν ο συνεργάτης του συζύγου της επιχείρησε να της επιτεθεί με σαφές σεξουαλικό οίστρο μες το ίδιο της το σπίτι, μπροστά στον σύζυγό της,  άρπαξε ένα κουζινομάχαιρο για να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Στην πάλη που ακολούθησε με τον βιαστή της, ο σύζυγός της σκοτώθηκε.

Στο δικαστήριο είπε ότι από την προηγούμενη ημέρα δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις από συνεργάτες του συζύγου της.

Οι Ιρανοί δικαστές δεν έδειξαν να …ενδιαφέρονται!

Το καθεστώς απέρριψε τον ισχυρισμό της ότι ήταν σε αυτοάμυνα. Ο δράστης, που επέζησε, αποκάλεσε την Μαρζιγιέ δολοφόνο. Το δικαστήριο πίστεψε περισσότερο τον κατηγορούμενο δράστη, από την κοπέλα, η οποία καταδικάστηκε σε θάνατο.

Δυσκολεύομαι τώρα να στραφώ σε άλλο θέμα. Με εκνευρίζει  που τέτοια γεγονότα «σβήνονται» εύκολα.

Ο νόμος της Σαρία στο Ιράν, όπου μια γυναίκα μπορεί δολοφονηθεί μετά από βιασμό ή ότι άλλο.

Ευτυχώς, τα βιβλία μου. Ένα από τα πιο πολύτιμα που αγόρασα ποτέ.

Ήταν μια μέρα χειμωνιάτικη στο Old Holborn του Λονδίνου, μπήκα στο London Review Bookshop και χάθηκα.

Μια φίλη μου, έλεγε ότι κάποτε, τα βιβλία επιπλώνουν το σπίτι. Απόρησα.

Αμέσως μετά, όμως, πρόσθεσε, «επίσης, μπορούν να αλλάξουν και τη ζωή μας».

Απέναντι, αγόρασα τις εφημερίδες και τα περιοδικά μου. Ήταν Παρασκευή και το «Time Out», που δεν ήταν μόνο οδηγός της πόλης, έδινε μαζί με το περιοδικό του, έναν θησαυρό 274 σελίδων, με τίτλο: «1.000 βιβλία που μπορεί να αλλάξουν τη ζωή σας».

Όχι! Δεν είναι ένα βιβλίο αναφοράς. Δεν προτείνει κάποιον κανόνα, ούτε και σου λέει πως να το διαβάζεις.

Περισσότεροι από 50 κορυφαίοι μυθιστοριογράφοι, συγγραφείς και βιβλιοκριτικοί σκιαγραφούν την πορεία μιας ζωής που βιώνεται με βιβλία, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο.

Η Κέιτ Κλάνσι έγραψε για την μητρότητα, η Άλι Σμιθ για τα πρώτα της διαβάσματα ως παιδί, ο Τζόναθαν Φράνζεν. Ax! που τότε μας χάρισε το καταπληκτικό «Corrections». Μια οικογενειακή, επική ιστορία.

«Πρωταγωνιστής», ο Τσιπ Λάμπερτ, αποτυχημένος καθηγητής πολιτιστικών μελετών. Ο αδελφός του, Γκάρι, πάτερ φαμίλιας, από την επαρχία και η αδελφή του, Ντενίς, σελέμπριτι σεφ.

Όταν πέθανε ξαφνικά ο πατέρας τους από καρδιά, έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια τους.

Persona Non Grata: Τσιγκούνης, σπαγγοραμένος. Όχι. Δεν ξαναδιάβασα τον Σκρούτζ. Κυκλοφορούν πολλά χοντρά πορτοφόλια, αλλά μια τα βγάζουν από την τσέπη, αλλά άμα δουν άλλον να κάνει τη δική τους κίνηση, το δικό τους το εξαφανίζουν αστραπή!

Δυσκολεύεται να δώσει. Όχι πέντε-έξι δεκάρες, αλλά συναισθήματα, αυθορμητισμός. Αν ξοδεύει, είναι μόνο για τον εαυτό του. Όταν κερνάνε οι άλλοι, λάμπει το πρόσωπό του, η μασέλα του κάνει γλέντι και κοιτάζει στο άπειρο σφυρίζοντας κλέφτικα!

Δυστυχώς, αν και προσέχω πολύ τις παρέες μου και τα «κριτήριά» μου είναι απλά, δυσκολεύομαι να κρύψω την απέχθειά μου και, για να μην χαλάσω την ατμόσφαιρα για τους άλλους, επικαλούμαι αναγούλα και αποχωρώ.

Μια φορά, καθόμουν δίπλα του. Κοίταξα αλλού, …, δήθεν. Για πότε καμάκωσε ακαριαία μια γαρίδα από το πιάτο μου, για πότε την καταβρόχθισε, για πότε την κατάπιε και γύρισε στην καρμπονάρα, ούτε η Τροχαία δεν πρόλαβε να δει την πινακίδα του και να τον γράψει!