Ακούτε άθλιοι ρατσιστές; Πιο Κύπρια απ’ όλους σας η Μαρίνα!

«Μπορεί να μην έχω “κυπριακό αίμα” στις φλέβες μου, αλλά είμαι περήφανη Kύπρια. Εκπροσώπησα και θα συνεχίσω να εκπροσωπώ την χώρα μου με περηφάνια. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον εθνικό μας ύμνο στην Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, όπου και πήρα το χρυσό μετάλλιο, βούρκωσα από την περηφάνια…».

Ομολογώ πως την 17χρονη Μαρίνα Χατζηκώστα δεν την γνώριζα. Όπως είμαι σίγουρος, το ίδιο ισχύει για χιλιάδες άλλους. Μας συστήθηκε όμως. Με τον καλύτερο τρόπο. Αναγκάζοντάς μας να τη θυμόμαστε για πάντα πλέον. Δίδοντας μας ένα ισχυρό μάθημα ζωής! Μάθημα κατά του ρατσισμού. Μάθημα αξιοπρέπειας. Μάθημα ανθρωπιάς. Πάνω απ’ όλα, μάθημα πατριωτισμού!

Στα 17 της χρόνια, με ψυχική δύναμη ζηλευτή, στάθηκε ενώπιον μας και συστήθηκε: «Γεννήθηκα στη Λεμεσό, στις 8 Φεβρουαρίου 2009. Υιοθετήθηκα στη γέννα από τους γονείς μου Σιμόνη Παπαλεοντίου Χατζηκώστα  και Σάββα Χατζηκώστα. Η βιολογική μου μητέρα ήταν από Πολωνία και ο βιολογικός μου πατέρας από Νιγηρία».

Ο ρατσισμός την πολέμησε. Για το χρώμα του δέρματός της. Προσπάθησε να την πνίξει. «Ο ρατσισμός που δέχτηκα στα σχόλια από διαφόρους μετά τις επιτυχίες μου, είναι απαράδεκτος» έγραψε στην ανάρτησή της, έχοντας χαρίσει το χάλκινο μετάλλιο στην Κύπρο στη δισκοβολία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20.

Κανένας τιποτένιος ρατσιστής, όμως, στάθηκε ικανός να κλονίσει την ψυχική της δύναμη. Κανένας φτηνός ρατσιστής μπόρεσε να τη βγάλει από τους στόχους της. Κανένα ποταπό υποκείμενο, που κρίνει τους ανθρώπους από το χρώμα του δέρματός τους, μπόρεσε να επηρεάσει την αγάπη της για τη μικρή αλλά λατρεμένη μας πατρίδα.

Στάθηκε χθες περήφανη μπροστά στην κοινωνία και βροντοφώναξε: «Το πόσο Κύπρια είμαι, το δείχνουν τα αποτελέσματά μου και η ανθρωπιά μου». Το μήνυμά της στεντόρειο. Σίγουρα, όμως, δεν θα φτάσει στ’ αφτιά κανενός ευτελούς ανθρωποειδούς, που κρίνει μόνο από το χρώμα του δέρματος. Όπως δεν έφτασε και στ’ αφτιά ανάλογων ασήμαντων, που στόχευαν για χρόνια τον Αντετοκούνμπο. Μέχρι που τους έβαλε όλους στα καλάθια…

Είναι θλιβερό. Και εξοργιστικό. Ένα κορίτσι που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο, που ζει εδώ, που αγωνίζεται με τα χρώματα της Κύπρου, που μας κάνει περήφανους, να πρέπει να εξηγεί σε κάποιους ότι είναι Κύπρια. Επειδή το δέρμα της δεν έχει το χρώμα που εκείνοι θεωρούν κυπριακό. Επειδή οι βιολογικοί της γονείς δεν κατάγονται από το νησί.

Μάθετε, λοιπόν, τιποτένια ανθρωποειδή (ούτε καν για ανθρωπάκια δεν λογίζεστε) ότι πατρίδα δεν είναι το χρώμα του δέρματος. Δεν είναι το DNA. Πατρίδα είναι εκεί όπου μεγαλώνεις. Εκεί όπου αγαπάς. Εκεί όπου δημιουργείς αναμνήσεις. Εκεί όπου νιώθεις ότι ανήκεις. Είναι οι άνθρωποι που σε αγκαλιάζουν, το σπίτι σου, το σχολείο σου, οι φίλοι σου, οι δρόμοι που περπάτησες, η γλώσσα που μιλάς, οι χαρές και οι δυσκολίες που έζησες. Πάνω απ’ όλα, είναι αυτό που κραυγάζει η ψυχή σου!

Η αθλιότητα εκείνων που την προσέβαλαν δεν βρίσκεται μόνο στις λέξεις που χρησιμοποίησαν. Βρίσκεται κυρίως στην αντίληψη που κρύβεται πίσω από αυτές. Ότι δήθεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι περισσότερο και λιγότερο Κύπριοι. Ότι το χρώμα κάποιου μετρά περισσότερο από τη ζωή που έχει ζήσει. Ότι η εμφάνιση ενός ανθρώπου μπορεί να καθορίσει την αξία του. Μάθετε λοιπόν τιποτένιοι, πως δεν μπορεί!

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις, που ένα αθλητικό γεγονός γίνεται αφορμή να μιλήσουμε για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Για το ποιοι είμαστε ως κοινωνία. Στα 17 της, η Μαρίνα Χατζηκώστα μας δίδαξε κάτι που πολλοί μεγαλύτεροι δεν κατάφεραν να μάθουν ποτέ.

Μας θύμισε ότι μπορεί κάποιος να έχει τεράστια δύναμη στα χέρια, στα πόδια, στο σώμα ολόκληρο. Η πραγματική δύναμη, όμως, βρίσκεται αλλού. Στην ψυχή! Στο πώς κοιτάζεις κατάματα κάθε άθλιο ρατσιστή. Στο πώς σηκώνεσαι όρθιος όταν κάποιοι προσπαθούν να σε γονατίσουν. Στο πώς υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, χωρίς να χάνεις την ανθρωπιά σου.

Γι’ αυτό, χρωστάμε στη Μαρίνα Χατζηκώστα ένα τεράστιο ευχαριστώ. Για το μάθημα που μας έδωσε. Γιατί σήμερα δεν κέρδισε απλώς ένα αγώνα. Κέρδισε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Μας ανάγκασε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.

Υπάρχουν φορές, που ο αθλητισμός μάς θυμίζει πως τα σημαντικότερα μετάλλια δεν είναι πάντα αυτά που κρεμάμε στο λαιμό ενός αθλητή. Το χάλκινο το οποίο κέρδισε η Μαρίνα είναι πολύτιμο και σπουδαίο. Πολυτιμότερο και σπουδαιότερο, όμως, είναι το μετάλλιο της ανθρωπιάς! Και αυτό το κέρδισε για πάντα!