Υπό 40 βαθμούς…

Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι κοντά στις Πλάτρες, με τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. Χαιρόμουν τις συνομιλίες μαζί του. Κυρίως εκείνες που αφορούσαν το Κυπριακό. Έδειχνε ότι ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει.

Εκείνες τις μέρες στην εσωτερική επικαιρότητα «έπαιζε» πολύ το όνομα του τότε Γενικού Ελεγκτή, Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Δεν ήταν αρεστός στον κ. Αναστασιάδη. Αλλά, με ελλιπείς γνώσεις για τα «παραπολιτικά» της Κύπρου, ζήτησα από τον Πρόεδρο να με ενημερώσει επιγραμματικά.

Κατάλαβα ότι δεν συμπαθούσε το πρόσωπο.

Η δημοσιογραφική μου ενασχόληση με την Κύπρο, ήταν επικεντρωμένη κατά 98%, ας πούμε, στο «πρόβλημά μας», και το 25% που περίσσευε στα υπόλοιπα. Με ενδιέφεραν η οικονομία και οι θέσεις μας στα διεθνή γεγονότα, ιδίως στην περιοχή μας.

Τότε, το μεταναστευτικό τα σάρωνε όλα. Τα μικροπολιτικά τα απεχθανόμουν. Εκτός από την θρυλική, πράγματι, στήλη «Μικροπολιτικός» στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ των Αθηνών! Την εμπνεύστηκε και καθιέρωσε το 1974 ο εκδότης Χρήστος Λαμπράκης, ενώ ο πρώτος δημοσιογράφος που την οργάνωσε, της έδωσε μορφή και την υπέγραφε επί σειρά ετών ήταν ο Βασίλης Κοραχάης.

Ξέφυγα πάλι! Το παθαίνω συχνά. Μου αρέσει όμως αυτό το δημοσιογραφικό «πήγαινε-έλα»!

Δεν ξέρω πως συμβαίνει κάθε Αύγουστο που αδειάζει η Αθήνα και πανηγυρίζουν τα νησιά μας, από τα ομορφότερα στον κόσμο, να γεμίζουν όλοι σχεδόν οι τοίχοι της Αθήνας να γεμίζουν… ασχήμιες.

Δεν έχουν άλλη δουλειά αυτά τα ψέκια (συντομογραφία του «ψεκασμένα»), από το να λεκιάζουν την πόλη;

Υπάρχουν πολλά ωραία γκράφιτι σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης. Εμείς, σε πολλά πράγματα, δεν είμαστε Ευρώπη. 

ΥΓ: Όταν γράφω και όταν διαβάζω, πάντα με συνοδεύει μουσική. Κλασσική ως επί το πλείστον. Τώρα, με συνοδεύει η υπέροχη «Παβάνα», αργός, πομπικός χορός γνωστός στην Ευρώπη κατά τον 16^ο αιώνα. Συνθέτης ο Γκαμπριέλ Φορέ, σε υπέροχη ερμηνεία από την Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών, υπό την διεύθυνση του μεγάλου (για πολύ λίγους χρησιμοποιώ τη λέξη), Σερ Νέβιλ Μάρινερ.

Αυτό και μόνο, με εξέτρεψε από τα προηγούμενα, δυσάρεστα. Όχι πως τα επόμενα μου ανοίγουν την ψυχή.

Οι συμμαχίες πολιτικών κομμάτων για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ή και την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι πράξη μεγίστης πολιτικής ευθύνης και ωριμότητας.

Αυτό που συμβαίνει επί πολλά χρόνια στη Κύπρο, είναι ένα πολύ άσχημο αστείο. Όπου τα συνεργαζόμενα κόμματα σπάνια ασκούν εμπεριστατωμένη και επωφελή κριτική. Κι έτσι, ο πολιτικός μας κόσμος συνήθισε να περπατά με πατερίτσες…

Ένα απόσπασμα, τέλος, από το βιβλίο «Κακή Επιστήμη» του Ben Goldacre. Το προτείνω.

Κατ’ αρχάς, αναδεικνύονται οι ανησυχίες, όπως λέει, των τσαρλατάνων στην ευπιστία των μέσων ενημέρωσης και από κει στα τεχνάσματα της βιομηχανίας συμπληρωμάτων διατροφής με κύκλο εργασιών 30 δισεκατομμύρια στερλίνες, στα δεινά της φαρμακευτικής βιομηχανίας των 300 δισεκατομμυρίων, στην τραγωδία των επιστημονικών ρεπορτάζ και τέλος σε περιπτώσεις όπου άνθρωποι κατέληξαν στη φυλακή, ξεφτιλίστηκαν, πέθαναν εξαιτίας μόνο και μόνο της κακής κατανόησης της στατιστικής και των τεκμηρίων που διαποτίζουν όλη τη κοινωνία μας.

Το κενό στην κουλτούρα μας είναι ολοφάνερο: Η τεκμηριωμένη ιατρική η απόλυτη εφαρμοσμένη επιστήμη, περιέχει μερικές από τις εξυπνότερες ιδέες των δύο τελευταίων αιώνων, έχει εκατομμύρια ζωές, και όμως δεν έχει αξιωθεί ούτε με ένα έκθεμα στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου.

Αυτό δεν οφείλεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος. Έχουμε ψύχωση με τα θέματα υγείας –τα μισά επιστημονικά θέματα των μέσων ενημέρωσης είναι ιατρικά– και βομβαρδιζόμαστε συνεχώς με επιστημονικοφανείς ισχυρισμούς και άρθρα. Αλλά, όπως θα δείτε, παίρνουμε τις πληροφορίες μας ακριβώς από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν επανειλημμένα αποδειχτεί ανίκανοι να διαβάσουν, να ερμηνεύσουν και να δώσουν αξιόπιστες μαρτυρίες για τα επιστημονικά τεκμήρια.