Η τραγωδία στην Κερύνεια και η τραγωδία των απάνθρωπων! Δεν υπερασπίζεστε την Κύπρο. Την μικραίνετε!

ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΩΤΗ: Έξω από το λιμάνι της Κερύνειας, η Αϊτέν Μπιτσέρ περιμένει ώρες ολάκερες να μάθει κάτι για τα δύο παιδιά της τα οποία βρίσκονταν στο μοιραίο καταμαράν και συνεχίζουν να αγνοούνται. Σπαράζει στο κλάμα και παρακαλεί να της πει κάποιος κάτι. Δίπλα, ο σύζυγός της κάποια στιγμή ξεσπά. Μπαίνει μπροστά στα ασθενοφόρα και προσπαθεί να τα σταματήσει για να μάθει μια πληροφορία για την 12χρονη Σαλιχά Μιράι και τον εξάχρονο Μεχμέτ Ασάφ. Ξεσπά κι εκείνος σε λυγμούς…

ΕΙΚΟΝΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Κάτω από τις διάφορες ειδήσεις που αφορούν το ναυάγιο στα κατεχόμενα συγκεντρώνονται τόνοι αηδίας. «Πνιγείτε κωλότουρκοι». «Στ’ ανάθεμα να παν και πέρκει παν τζιάλοι». «Ψόφος σε όποιον έχει πατήσει το πόδι του παράνομα στην κατεχόμενη Κύπρο». «Αη σιχτήρ, τουρκάλια βρωμιάρηδες. Γαμ@ την Τουρκία». «Μια φαγούρα στ’ αρχ… έχω». «Αυτή τη στιγμή ο εχθρός μας είναι ο Τούρκος κατακτητής γι’ αυτό δεν έχει έλεος για κανένα». Ένα μικρό δείγμα από τα σχόλια υπανθρώπων, που τα διαβάζεις και σου προκαλούν αναγούλα.

Κάπου εδώ τελειώνει κάθε δικαιολογία. Δεν υπάρχει πολιτική θέση που να δικαιολογεί τέτοια κτηνωδία. Δεν υπάρχει κατοχή, εισβολή, κατοχικός στρατός, σημαία, σύνορο ή εθνική διαφορά που να μπορεί να μετατρέψει τον πόνο μιας μάνας σε αντικείμενο χαιρεκακίας. Δεν υπάρχει κανένα «εθνικό συμφέρον» που να επιτρέπει σε οποιονδήποτε να πανηγυρίζει επειδή κάποιοι άλλοι άνθρωποι πνίγονται.

Απέναντί μας έχουμε μια μάνα που περιμένει να ακούσει αν τα παιδιά της ζουν. Έναν πατέρα που στέκεται έξω από ένα λιμάνι και παρακαλεί για μια πληροφορία. Παιδιά που βρέθηκαν μέσα σε μια θάλασσα τρόμου χωρίς να φταίνε σε τίποτα.

Δυστυχώς, έχουμε και κάποιους, που, αντί να σωπάσουν μπροστά σε αυτή την τραγωδία, αισθάνονται την ανάγκη να γράψουν «ψόφος» και «πνιγείτε». Αυτό δεν είναι πατριωτισμός. Δεν είναι αντίσταση. Δεν είναι «απάντηση στον κατακτητή». Είναι απλώς αθλιότητα.

Δικαιολογημένα κάποιος μισεί την κατοχή. Δικαιολογημένα καταδικάζει την Τουρκία. Δικαιολογημένα απαιτεί την απελευθέρωση και την επανένωση της πατρίδας. Δικαιολογημένα έχει κάθε λόγο να είναι οργισμένος για όσα συνέβησαν το 1974 και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην Κύπρο 52 χρόνια μετά.

Όταν, όμως, ένας άνθρωπος πνίγεται, δεν τον ρωτάς ποια σημαία έχει. Τον σώζεις. Όταν μια μάνα περιμένει το παιδί της, δεν την ρωτάς ποια γλώσσα μιλά. Την αγκαλιάζεις. Όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές, δεν ψάχνεις εθνικότητα για να αποφασίσεις αν αξίζουν τη θλίψη σου. Αυτό είναι το ελάχιστο που απαιτεί ο στοιχειώδης ανθρωπισμός. Η 12χρονη Σαλιχά Μιράι δεν είναι η κατοχή. Ο εξάχρονος Μεχμέτ Ασάφ δεν είναι η Τουρκία.

Δεν είναι πατριώτες αυτοί οι τύποι. Ούτε περισσότερο Κύπριοι. Ούτε περισσότερο Έλληνες. Ούτε περισσότερο αντιστασιακοί. Είναι απλώς απάνθρωποι, που, μπροστά στον πόνο πολλών ανθρώπων, αποφάσισαν να αφήσουν το μίσος να μιλήσει. Όταν, όμως, το μίσος φτάνει στο σημείο να εύχεται τον θάνατο παιδιών, δεν είναι πολιτική άποψη. Είναι ηθική χρεοκοπία.

Υπάρχει κάτι που οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε σε όσους έγραψαν αυτά τα σχόλια. Δεν μας κάνετε πιο δυνατούς. Δεν γίνεστε πιο πατριώτες. Δεν τιμάτε τους νεκρούς μας. Δεν υπερασπίζεστε την Κύπρο. Την μικραίνετε!

Η Κύπρος που θέλουμε δεν μπορεί να είναι ένας τόπος όπου ο πόνος του άλλου γίνεται αφορμή για πανηγυρισμούς. Η Κύπρος που θέλουμε πρέπει να είναι καλύτερη από αυτό.

Δυστυχώς, μέσα σε αυτή την ανείπωτη τραγωδία, υπήρξε και κάτι ακόμη που προκαλεί οργή. Η Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω του ΚΣΕΔ Λάρνακας, δήλωσε έτοιμη να προσφέρει βοήθεια στην επιχείρηση έρευνας και διάσωσης. Την προσφορά, ωστόσο, απέρριψε το κατοχικό καθεστώς.

Καμία λογική δικαιολογία δεν υπάρχει ούτε σε αυτή την περίπτωση. Είναι δυνατόν, όταν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, να μπαίνει η πολιτική πάνω από τη διάσωση;

Η επίδειξη δύναμης, ο εγωισμός, η άρνηση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα πολιτικά παιχνίδια δεν μπορεί να είναι σημαντικότερα από μια ανθρώπινη ζωή. Η θάλασσα δεν αναγνωρίζει κατοχικές γραμμές. Ο θάνατος δεν αναγνωρίζει σύνορα. Η μάνα που περιμένει το παιδί της δεν ενδιαφέρεται για σημαίες. Θέλει μόνο να το δει να επιστρέφει.

Αυτό είναι το μόνο που έπρεπε να μας ενδιαφέρει όλους σήμερα. Σε μια Κύπρο που κουβαλά ακόμη τις πληγές της, είναι τραγικό να χρειάζεται να υπενθυμίζουμε το αυτονόητο. Ότι ο πόνος δεν έχει εθνικότητα.

Όποιος πανηγυρίζει για έναν πνιγμό δεν νίκησε τον κατακτητή. Νίκησε απλώς την ανθρωπιά μέσα του. Όσοι κατάντησαν να βρίζουν ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, ας κοιτάξουν για λίγο τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Για να ντραπούν επειδή ξέχασαν να είναι άνθρωποι! Αν και οι άθλιοι, ούτε αυτό έχουν τη δύναμη να πράξουν…