Ο πόνος είναι ίδιος, ο εγκέφαλος έχει μεγάλη διαφορά

Στις πυρκαγιές της Σολιάς, το 2016, ο Μουσταφά Ακιντζί μεσολάβησε για να σταλούν δύο πτητικά μέσα από την Τουρκία, ο Νίκος Αναστασιάδης δέχθηκε την προσφορά. Αλλά, δεν ήρθε τελικά η βοήθεια.

Γιατί; Επειδή οι Τούρκοι αρνήθηκαν να  ενταχθούν στον κεντρικό συντονισμό που έκαναν οι Υπηρεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου ήταν ενταγμένα και τα αεροσκάφη άλλων κρατών (Ισραήλ, Ελλάδας, Ιταλίας, Γαλλίας, Αγγλίας), που είχαν έρθει για βοήθεια.

Ο κεντρικός συντονισμός ήταν απαραίτητος τόσο για να είναι η βοήθεια αποτελεσματική όσο για να μην υπάρξει χάος και ανασφάλεια. Αλλά οι Τούρκοι ήθελαν να ενεργούν αυτόνομα και να ελέγχονται από την Τύμπου.

Το υπενθυμίζουμε διότι είδαμε πολλά κείμενα αυτές τις μέρες που για να τα κάνουν όλα ίσα κι όμοια, ταυτίζουν την άρνηση των Τούρκων στην προσφορά βοήθειας της Δημοκρατίας για το ναυάγιο της Κυριακής στην Κερύνεια με την άρνηση της Δημοκρατίας να δεχθεί την προσφορά βοήθειας από την τουρκική πλευρά για τις πυρκαγιές στις ελεύθερες περιοχές.

Ποτέ δεν είναι το ίδιο. Διότι, σε κάθε περίπτωση, ακόμα και σε αυτά τα ζητήματα, οι Τούρκοι προσπαθούν να κερδίσουν πολιτικά οφέλη. Επιδιώκουν πάνω στην ανάγκη, την ώρα της απελπισίας μιας τεράστιας πυρκαγιάς, ας πούμε, παριστάνοντας τους πρόθυμους αρωγούς, να προτάξουν είτε την πολιτική αναγνώρισης ή αποδοχής του ψευδοκράτους, είτε την πολιτική της αποαναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν είναι ειλικρινής και ανθρωπιστική τέτοια βοήθεια, να μας λείπει.

Γιατί μπορούμε όλοι να λέμε όμορφα λόγια, όπως ακούσαμε πολλά αυτές τις μέρες (ξανά). Τι σπουδαίο που θα ήταν να μας ενώνει ο πόνος! Ο πόνος του ενός να είναι και πόνος του άλλου! Ο αέρας που αναπνέουμε είναι κοινός! Στην τραγωδία του άλλου δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές! Πόσο διαφορετική θα ήταν η Κύπρος χωρίς διαχωριστικές γραμμές!

Πολύ ωραία να τα λέμε μεταξύ μας και να λιώνει η καρδιά μας από ρομαντισμό. Αλλά, η πραγματικότητα δεν είναι ποιητικός οίστρος. Ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με την Τουρκία. Που ακόμα και την κρίσιμη ώρα μιας τραγωδίας και μιας ανάγκης προσπαθεί να κανονικοποιήσει την κατοχή και την «τδβκ».

Η διαφορά, λοιπόν, είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία όταν προσφέρει βοήθεια δεν έχει ανάγκη να επιδιώξει πολιτικά κέρδη. Δεν έχει ανάγκη μέσω των ελικοπτέρων που θα στείλει σε μια πυρκαγιά στα κατεχόμενα να στείλει μήνυμα αναγνώρισης. Από ποιον; Από την «τδβκ» ή από την Τουρκία; Άλλωστε ποιος θυμάται ότι το 2020 ο Αναστασιάδης σε συνεννόηση με τον Ακιντζί έστειλε ελικόπτερα της Δημοκρατίας σε πυρκαγιά στην περιοχή Μόρφου; Όπως και την περασμένη Κυριακή όταν προτάθηκε η βοήθεια της Δημοκρατίας για το ναυάγιο της Κερύνειας, δεν υπήρχε καμιά πολιτική σκοπιμότητα.

Η τουρκίσιμη λογική είναι σταθερή σε όλα τα ζητήματα, γι΄ αυτό μας εντυπωσιάζουν πάντα αυτοί που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Όλα αυτά τα ανθρωπιστικά με το ναυάγιο και τις πυρκαγιές δεν έχουν καμιά διαφορά με αυτό που συνέβη το 2021 με την κρίση της πανδημίας. Τότε, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία αποφάσισε ότι μέρος των εμβολίων που αγοράζει θα τα διοχετεύει στα κατεχόμενα για τους Τουρκοκύπριους μέσω της Τεχνικής Επιτροπής για την Υγεία, ο Ερσίν Τατάρ έκανε καυγάδες διότι δεν ήθελε να τα πάρουν μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πήγε μέχρι και στην Ελίζαμπεθ Σπέχαρ και της ζήτησε να μεσολαβήσει ώστε να πάρουν τα εμβόλια απευθείας από την ΕΕ. Μετά, φρόντισε το κατοχικό καθεστώς να δίνει την εντύπωση στους Τ/κ ότι τα εμβόλια τους τα στέλνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ τα αγόραζε η Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος μέλος με βάση τις συμφωνίες που έκανε η Κομισιόν με τις φαρμακοβιομηχανίες, και η κυβέρνηση Αναστασιάδη φρόντιζε να υπολογίζει και τους Τουρκοκύπριους στις παραγγελίες της.

Αυτή είναι πάντα η νοοτροπία της άλλης πλευράς, όχι της δικής μας, αλλά οι φωστήρες μας τα ισοπεδώνουν όλα με τις εξυπνοβλακείες τους για να πουλήσουν πνεύμα μεγαλύτερο από το μυαλό τους.