Πρώην αξιωματούχοι με ισόβια προνόμια και πακέτα… οικογενειακής φρούρησης – Τολμά η Κυβέρνηση;

Υπάρχουν κάποια πράγματα στην Κυπριακή Δημοκρατία που, όσο κι αν προσπαθείς να τα εξηγήσεις, είναι δύσκολο. Ένα από αυτά είναι η διαχρονική εμμονή με τους αστυνομικούς φρουρούς πολιτικών και αξιωματούχων. Εν ενεργεία και πρώην.

Το θέμα συζητείται εδώ και χρόνια. Κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν, υπουργοί εξαγγέλλουν «εξορθολογισμό», κάποιες μειώσεις γίνονται αλλά ποτέ δεν τολμά κάποιος να βάλει βαθιά το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο. Να τεθούν τέτοια αυστηρά κριτήρια ώστε να διαγραφούν μια για πάντα, οι όποιες στρεβλώσεις και οι όποιες προκλήσεις. Οι αστυνομικοί παραμένουν, οι λιμουζίνες παραμένουν, οι φορολογούμενοι πληρώνουν και η Αστυνομία συνεχίζει να ψάχνει προσωπικό.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Φυτιρής είχε εξαγγείλει μείωση των φρουρών. Και πολύ σωστά. Μόνο που η απόσταση από την εξαγγελία μέχρι την πράξη, στην Κύπρο για τέτοιου είδους αποφάσεις, μοιάζει με μαραθώνιο δρόμο. Η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ακόμη αναμένεται…

Πρέπει να υπερτονίσουμε ότι στο όλο θέμα εμφανίζεται μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μια ακούμε διαρκώς ότι η Αστυνομία χρειάζεται ενίσχυση. Ότι οι ανάγκες αυξάνονται. Ότι οι πολίτες απαιτούν περισσότερη αστυνόμευση. Από την άλλη, σημαντικός αριθμός αστυνομικών απασχολείται στη φρούρηση συγκεκριμένων προσώπων, εκτελώντας παράλληλα και καθήκοντα οδηγού.

Με άλλα λόγια, ο αστυνομικός που θα μπορούσε να βρίσκεται στον δρόμο, να περιπολεί, να ανταποκρίνεται σε περιστατικά ή να ενισχύει μια υπηρεσία, μπορεί να βρίσκεται πίσω από το τιμόνι μιας κρατικής λιμουζίνας. Μάλιστα, η πρόκληση γίνεται μεγαλύτερη, αφού αυτό συμβαίνει με έξοδα του δημοσίου. Μισθός, υπερωρίες και ό,τι άλλο συνεπάγεται…

Τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, προκαλούν, τουλάχιστον, προβληματισμό. Δώδεκα αστυνομικοί για τον πρώην Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. Δέκα για την Πρόεδρο της Βουλής Αννίτα Δημητρίου. Από τρεις για τους πρώην Προέδρους της Βουλής Ομήρου, Καρογιάν και Συλλούρη, από ένα για τις συζύγους πρώην Προέδρων της Δημοκρατίας, Έλσα Χριστόφια και Ανδρούλα Βασιλείου και ο κατάλογος συνεχίζεται…

Η στήλη αδυνατεί να αντιληφθεί από ποιον κινδυνεύουν οι προαναφερθέντες πρώην Πρόεδροι της Βουλής. Όπως αδυνατεί να αντιληφθεί γιατί απαιτούνται 12 αστυνομικοί για τον Αναστασιάδη.

Προφανώς, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Όπου υπάρχει πραγματικός και τεκμηριωμένος κίνδυνος, η Πολιτεία οφείλει να προστατεύει. Τελεία. Αλλά από εκεί μέχρι την αντίληψη ότι η κατοχή ενός δημόσιου αξιώματος δημιουργεί ένα εφ’ όρου ζωής δικαίωμα σε αστυνομικούς-οδηγούς, υπάρχει τεράστια απόσταση.

Ακόμη πιο παράλογη μοιάζει η πρακτική όταν επεκτείνεται σε συγγενικά πρόσωπα πρώην αξιωματούχων. Με ποια ακριβώς λογική ένας πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας ή πρώην Πρόεδρος της Βουλής δημιουργεί ένα είδος… οικογενειακού πακέτου αστυνομικής φρούρησης; Με όλο το σεβασμό πάλι, αλλά κι εδώ η στήλη αδυνατεί να αντιληφθεί από ποιον κινδυνεύουν οι σύζυγοι των δύο πρώην Προέδρων της Δημοκρατίας.

Στην προαναφερθείσα περίπτωση, η πρόκληση γίνεται μεγαλύτερη επειδή υπάρχει και το αντίθετο παράδειγμα. Η Φωτεινή Παπαδοπούλου αποποιήθηκε από το 2011 το συγκεκριμένο ευεργέτημα. Και η ζωή συνεχίστηκε κανονικά. Δεν χρειάστηκε να κινητοποιηθεί ολόκληρη η Αστυνομία για να διασφαλιστεί η καθημερινότητά της.

Πού κολλά, λοιπόν, το όλο ζήτημα της λήψης απόφασης από το Υπουργικό Συμβούλιο; Κυκλοφορούν πληροφορίες περί παρεμβάσεων από διάφορους εμπλεκομένους ώστε να μη θιγούν οι υφιστάμενες φρουρές. Ας ελπίσουμε ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Διαφορετικά το ζήτημα γίνεται σοβαρότερο έως και σκανδαλώδες.

Ο Κώστας Φυτιρής δήλωσε πως στον ίδιο δεν ασκήθηκε πίεση από οποιονδήποτε. Ασκούνται άραγε σε άλλα επίπεδα της Κυβέρνησης; Δεν γνωρίζουμε. Όμως, όσο ο χρόνος περνά και δεν λαμβάνεται απόφαση, ενισχύεται η ψιθυρολογία. Η κυβέρνηση καλείται να αποδείξει στην πράξη ότι δεν την αγγίζουν τέτοιες πιέσεις, αν όντως ασκούνται.

Δεν χρειάζεται άλλη μελέτη επί μελέτης. Δεν χρειάζεται άλλη εξαγγελία. Δεν χρειάζεται άλλη επιτροπή για να αποφασίσει αν ένας πρώην αξιωματούχος χρειάζεται δώδεκα, δέκα, τέσσερις ή δύο αστυνομικούς. Χρειάζονται ξεκάθαροι κανόνες. Ποιος δικαιούται προστασία. Γιατί τη δικαιούται. Πόσους αστυνομικούς χρειάζεται. Για πόσο χρονικό διάστημα. Όλα τα άλλα είναι φτηνές δικαιολογίες.

Η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια εξαιρετική ευκαιρία. Να πάρει το μαχαίρι και να το φτάσει μέχρι το κόκαλο. Να επιστρέψει στην Αστυνομία αστυνομικούς που σήμερα λειτουργούν ως προσωπικό ασφαλείας και σοφέρ. Να εξοικονομήσει δημόσιο χρήμα. Κυρίως να στείλει κρυστάλλινο μήνυμα ότι, πλέον, τα δημόσια αξιώματα δεν μπορεί να συνοδεύονται από ισόβια πακέτα προνομίων.

Το μήνυμα είναι σαφές: Όταν οι πολιτικοί φεύγουν από τα αξιώματα, οι αστυνομικοί πρέπει να επιστρέφουν στην υπηρεσία τους. Εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου τεκμηριωμένα υπάρχει σοβαρός κίνδυνος. Η Κυβέρνηση καλείται να επιλέξει αν θα προστατεύσει τα προνόμια μιας παλαιάς νοοτροπίας ή αν θα προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον. Ιδού η Ρόδος…