Η ορθή πολιτική και όχι η πολιτική ορθότητα

Σε μια περίοδο που η πολιτική ορθότητα και η γουώκ ατζέντα κυριαρχούσαν παντού, η εμφάνιση μιας πολιτικού με εντελώς διαφορετική προσέγγιση ήταν για πολλούς ανάθεμα. Δεν πούλησε φεμινισμό, είχε έντονες θέσεις στο μεταναστευτικό, δεν πούλησε λαϊκισμό, είχε ορθή πολιτική.

Στις 4 Σεπτεμβρίου η Τζόρτζια Μελόνι κατάφερε αυτό που κανένας δεν ανέμενε τέσσερα χρόνια πριν όταν η κυβέρνησή της ορκιζόταν στις 22 Οκτωβρίου 2022 στο Παλάτσο Κίτζι. Η κυβέρνηση Μελόνι είναι ήδη η μακροβιότερη (με αδιάλειπτη θητεία) στη μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας. Και το μυστικό αυτής της μακροβιότητας δεν είναι μυστικό: είναι ο ρεαλισμός της συντηρητικής δεξιάς απέναντι στη δημαγωγική ουτοπία της αριστεράς – μια πολιτική που αρνήθηκε να προσαρμοστεί στους όρους της πολιτικής ορθότητας και επέλεξε να μιλήσει με όρους πραγματικότητας.

Πόσα δεν είχαν γραφτεί όταν αναλάμβανε, παρουσιάζοντας την ως «μετενσάρκωση» του Μουσολίνι, μια ακόμα ακροδεξιά που θα ξεγελούσε τους Ιταλούς μέσα από τον λαϊκισμό. Κανείς δεν περίμενε ότι θα άντεχε, όταν πριν από εκείνη τόσες εμβληματικές κυβερνήσεις είχαν καταρρεύσει.

Είναι αλήθεια πως το μεταναστευτικό της αφήνει ανοιχτά μέτωπα, με τις συμφωνίες της με τρίτες χώρες να επικρίνονται από ανθρωπιστικές οργανώσεις – μια ένσταση που αξίζει να λαμβάνεται σοβαρά. Δεν αναιρεί όμως το βασικό επιχείρημα: μια σαφής γραμμή είναι προτιμότερη από μια αόριστη διαχείριση που αποφεύγει τη συζήτηση.

Ο Alessandro Sallusti σε άρθρο του στην Libero στις 4 Σεπτεμβρίου καταγράφει ίσως με τον καλύτερο τρόπο σε τι οφείλεται η επιτυχία της Μελόνι:

«Για να κατανοήσουμε το ρεκόρ διάρκειας αυτής της κυβέρνησης στην ιστορία της Δημοκρατίας, μπορεί να φανεί χρήσιμο να ξαναδιαβάσουμε μια συνέντευξη που ο Φάμπιο Μούσι –ιστορικός ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος, στη συνέχεια υπουργός με τον Πρόντι, που πέθανε μόλις χθες σε ηλικία 78 ετών– έδωσε στο περιοδικό L’Espresso τον Δεκέμβριο του 2007. Λέει, μεταξύ άλλων, σχετικά με την κρίση της αριστεράς, με λόγια σήμερα ανεπίτρεπτα: ‹Πριν από καιρό έλαβα ένα γράμμα από έναν εργάτη του Πιομπίνο που έλεγε: δεν σας ακολουθώ πια, πλέον ασχολείστε μόνο με κρατούμενους, ομοφυλόφιλους και μαύρους. Οι εργάτες έχουν εξαφανιστεί από τον ορίζοντά μας, έχουν διαγραφεί. Υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας που δεν το βλέπεις πια, κι έτσι καταλήγει να μη σε βλέπει πια ούτε αυτό εσένα›.

Πέρασαν είκοσι χρόνια και η κατάσταση της αριστεράς δεν έχει αλλάξει, μάλλον χειροτέρεψε, ερειπωμένη από την πολιτική ορθότητα (που μόνο σήμερα εν μέρει απαρνήθηκε), η οποία τους έκανε να χάσουν από τα μάτια τους τα πραγματικά προβλήματα.»

Δεν συμβαίνει μόνο στην Ιταλία. Το βλέπουμε κι εδώ: η κυπριακή αριστερά για σχεδόν δύο δεκαετίες δεν κέρδισε προεδρικές – η πενταετία Χριστόφια (2008-2013) παραμένει η μοναδική φορά που το ΑΚΕΛ άσκησε εξουσία. Παράλληλα, μια μερίδα της παραδοσιακής δεξιάς προτιμά να μιμείται την αριστερή ατζέντα σε ζητήματα ταυτότητας αλλά και στο Κυπριακό.

Στο κείμενό του ο Σαλούστι αναφέρει και κάτι ακόμα το οποίο και πάλι θα μπορούσε κάλλιστα να ισχύσει και στην περίπτωση της Κύπρου σήμερα: «Το ζήτημα δεν είναι πόσο μας συμπαθούν ή μας αντιπαθούν ξένοι ηγέτες, αλλά αν, έξω από μια πιστή συμμαχία με τη Δύση, οι Ιταλοί θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα, πιο ασφαλείς, με ισχυρότερη οικονομία. Οι σωστές απαντήσεις είναι οι δεύτερες, δεν χρειάζεται να ψειρίζουμε με τα ‹αν› και τα ‹αλλά›. Η Ιταλία της κυβέρνησης του ρεκόρ είναι μια πιο σοβαρή και αξιόπιστη χώρα, εντός και εκτός συνόρων. Τα υπόλοιπα είναι απλώς προπαγάνδα».

Το ίδιο θα μπορούσε να ισχύσει και για την Κύπρο: όχι η πολιτική ορθότητα, αλλά η ορθή πολιτική.

* Τη «βαθιά φιλία» μεταξύ Ιταλίας και Κύπρου εξήρε η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, απαντώντας στα συγχαρητήρια του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη. Σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ σημείωσε ότι τα τελευταία χρόνια ενισχύθηκε ο διάλογος μεταξύ των δύο χωρών για μια πιο σταθερή και ασφαλή Μεσόγειο, εκφράζοντας υπερηφάνεια για τη συνεργασία τους.