Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Η περιφραγμένη και ασφαλτοστρωμένη σχολική αυλή, ήταν στο επίκεντρο της παρέμβασης που έκανε το περασμένο Σάββατο (5/9) η αρχιτέκτονας και υποψήφια διδάκτορας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών του Πανεπιστημίου Frederick, Πενέλοπε Βάσκες Χατζηλύρα, στο πλαίσιο του διήμερου πρώτου συνεδρίου του νεοσύστατου Συλλόγου Κοινωνικών Ανθρωπολόγων Κύπρου (Cyprus Association of Social Anthropologists – CASA) στο ΤΕΠΑΚ στη Λεμεσό.
Στο συνέδριο συμμετείχαν δεκάδες ομιλητές από την Κύπρο και το εξωτερικό, ακαδημαϊκοί και άλλοι. Και, βέβαια, η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς με τη χθεσινή επιστροφή των μαθητών/τριών στα θρανία μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, είναι μια καλή χρονική συγκυρία για ν’ ανοίξει η συζήτηση για τις σχολικές αυλές στη Λεμεσό και σε όλη την ελεύθερη Κύπρο, «ως δημόσιους χώρους που παραμένουν κλειστοί κάθε απόγευμα», όπως ανέφερε η κ. Βάσκες.
Πρόσθεσε ότι πρόκειται για μια «εφήμερη ερημοποίηση του σχολείου τα απογεύματα και στις διακοπές, κυρίως το καλοκαίρι, στο επίπεδο της γειτονιάς, τόσο τεχνικά, σε σχέση με το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας, όσο και κοινωνικά, σε σχέση με την απομόνωση μέσα στη γειτονιά».
Η ομιλήτρια διευκρίνισε ότι η τοποθέτησή της, με τίτλο «Θεσμοθετώντας τη φροντίδα: Μπορούν οι σχολικές αυλές να “δροσίσουν” την πόλη και να ενισχύσουν τις σχέσεις των πολιτών;», αποτελεί μέρος ενός ερευνητικού προγράμματος διδακτορικής διατριβής που βρίσκεται σε εξέλιξη. Είπε ότι το πρόγραμμα αυτό, με βασικό πεδίο μελέτης τη Λεμεσό, «διερευνά τη μετατροπή των σχολικών αυλών σε «δροσερά αστικά κοινά» («urban cool commons») – δηλαδή σε κοινόχρηστες υποδομές για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, την κοινωνική φροντίδα και τη συμμετοχική διακυβέρνηση σε πόλεις της Μεσογείου που αντιμετωπίζουν τις συγκλίνουσες κρίσεις της αστικής θερμότητας και του κοινωνικού κατακερματισμού».
Όπως επεσήμανε η Πενέλοπε Βάσκες Χατζηλύρα, η εργασία της «υποστηρίζει ότι η περιφραγμένη και ασφαλτοστρωμένη σχολική αυλή, δεν αποτελεί απλώς μια αποτυχία του σχεδιασμού, αλλά ένα παράδοξο διακυβέρνησης, αφού ένας δημόσιος χώρος καθίσταται λειτουργικά ιδιωτικός, μέσω λογικών ελέγχου και προστασίας, οι οποίες τελικά αποδυναμώνουν τις σχέσεις των πολιτών που υποτίθεται ότι προασπίζονται».
Αντλώντας στοιχεία από τη θεωρία των «αστικών κοινών», την ηθική της φροντίδας και τα πλαίσια κοινωνικής καινοτομίας, η κ. Βάσκες τονίζει στην εργασία της ότι «το άνοιγμα των σχολικών αυλών –τόσο σε υλικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο– συνιστά μια πράξη κλιματικής και κοινωνικής αποκατάστασης».
Επισημαίνει καταληκτικά ότι «μια επικείμενη θεσμική αλλαγή –η μεταβίβαση της διαχείρισης των σχολικών υποδομών στους δήμους το 2029– προσφέρει μια εμπειρική ευκαιρία, αλλά και μια θεωρητική πρόκληση: Μπορεί άραγε η φροντίδα να θεσμοθετηθεί, ή μήπως η θεσμοθέτηση τείνει πάντα να την αποδυναμώνει;».
