Όφειλε να εμπλακεί ο Πρόεδρος κι ας ήταν απόφαση άλλων

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Όταν με €600.000 αγοράζονται δυο σπίτια για να στεγάσουν δυο οικογένειες για όλη τους τη ζωή. Ή και τρία σπίτια ή και τρία, τέσσερα διαμερίσματα. Τότε λογικό είναι να φαίνεται υπερβολή να αγοράζεται με τα ίδια λεφτά ένα αυτοκίνητο το οποίο θα αντικατασταθεί σε τέσσερα, πέντε χρόνια. Όσο θωρακισμένο κι αν είναι, όποιος κι αν είναι που θα το χρησιμοποιεί, όποιος κι αν πήρε την απόφαση.

Παράδοξη όμως η δημόσια συζήτηση που γίνεται για το αυτοκίνητο του Προέδρου. Αν το γνώριζε ή όχι ο Πρόεδρος, αν η είδηση διέρρευσε από τη Βουλή, αν διέρρευσαν απόρρητα στοιχεία περί της ασφάλειας του Προέδρου. Έχουν σημασία κι αυτά αλλά δεν είναι η ουσία. Προσωπικά εντοπίζω το πρόβλημα στο ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος, ειδικά ο Νίκος Χριστοδουλίδης που δεν τον αποτρέπουν ζητήματα ασφάλειας από το να κάθεται στις κερκίδες των γηπέδων, δίνοντας το μήνυμα του λαϊκού Προέδρου, έδειξε να μην ενδιαφέρθηκε για το κόστος του αυτοκινήτου.

Τέτοιες αποφάσεις, όπως δήλωσε, άπτονται ζητημάτων ασφάλειας και λαμβάνονται από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, χωρίς να απαιτείται εμπλοκή του εκάστοτε Προέδρου. Μπορεί να το άφησε στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες και να μην ενεπλάκη. Αλλά, θα έπρεπε να εμπλακεί. Να ρωτήσει, να ζητήσει εξηγήσεις και στοιχεία.

Δηλαδή, όταν πήγε η πρόταση στο Υπουργικό Συμβούλιο και την είδε, του φάνηκε λογικό να πληρώσουμε €595.000 επειδή έτσι αποφάσισαν οι «αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες»; Δεν ρώτησε τουλάχιστον, πώς εκτινάχθηκε το προεδρικό αυτοκίνητο στις €600.000 (εντάξει, πλην πέντε) όταν το προηγούμενο αγοράστηκε το 2019 για €258.850; Διπλάσιο κόστος ή διπλάσια η ασφάλεια; Κι αν είναι η ασφάλεια, γιατί είναι αυξημένη σήμερα; Ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο επόμενος Πρόεδρος, που θα το παραλάβει το 2028, κινδυνεύουν περισσότερο από τον Νίκο Αναστασιάδη και πρέπει το αυτοκίνητο να είναι πιο θωρακισμένο;

Όλοι αναγνωρίζουμε (ή θα έπρεπε) ότι ο εκάστοτε Πρόεδρος πρέπει να κυκλοφορεί με ένα ασφαλές αυτοκίνητο. Και υπάρχουν αρμόδιοι στο κράτος να το κρίνουν αυτό. Ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι πολιτικοί επιτρέπεται να ανακατεύονται. Ούτε ο ίδιος ο Πρόεδρος, σωστά το είπε ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Όταν, όμως, μιλάμε για ένα κόστος που θα προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα έχει ευθύνη ο Πρόεδρος να εμπλακεί και να μην νίπτει τας χείρας. Έστω κι αν η διαδικασία που ακολουθήθηκε είναι η ίδια που ακολούθησαν και οι δυο προηγούμενοι Πρόεδροι.

Στην πρώτη του δήλωση το περασμένο Σάββατο, ο Πρόεδρος είπε ότι δεν είχε ιδέα. «Ενημερώθηκα σήμερα το πρωί από τον Τύπο για αυτή την πρόθεση να αγοραστεί. Δεν γνώριζα για κάτι τέτοιο». Είναι σαφέστατα τα λόγια του. Δεν γνώριζε, ενημερώθηκε από τον Τύπο.

Όταν έγινε όλο το Σαββατοκύριακο συζήτηση, και δημοσιοποιήθηκε πως πρόκειται για απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου στο οποίο προέδρευε, οι εκπρόσωποί του διευκρίνιζαν χθες ότι άλλα εννοούσε. Αυτό που εννοούσε ήταν ότι δεν γνώριζε τις τεχνικές λεπτομέρειες και τις προδιαγραφές του οχήματος.

Ε, δεν είναι και η καλύτερη εξήγηση! Διότι τα λόγια του ήταν ξεκάθαρα, κατά την προσφιλή του έκφραση. Δεν γνώριζε για την αγορά και ενημερώθηκε από τον Τύπο το πρωί του Σαββάτου. Κι αυτό ενοχλεί περισσότερο και εκτρέπει την προσοχή από το κόστος ενός αυτοκινήτου στην αξιοπιστία του Προέδρου.

Φυσικά και η αξιοπιστία των κομμάτων δεν πάει πίσω. Έγινε τόσος ντόρος αλλά πήγαν χθες στη Βουλή και στο άψε σβήσε ενέκριναν την αγορά, ενέκριναν και το κονδύλι χωρίς περαιτέρω συζήτηση. Κουβέντα να γίνεται, δηλαδή! Τους δόθηκαν διευκρινίσεις και ικανοποιήθηκαν; Πιθανόν. Αλλά, ποιος ευθύνεται που οι πολίτες βρέθηκαν ακόμα μια φορά να συζητούν ένα μη θέμα;