Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Για τη δραστηριότητα με θέμα «Η Λεμεσός και η Θάλασσα» που διοργάνωσε ο ίδιος στο πλαίσιο του διήμερου πρώτου συνεδρίου του Συλλόγου Κοινωνικών Ανθρωπολόγων Κύπρου, μου μίλησε ο Γιάννης Παπαδάκης, καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο ΤΕΠΑΚ στη Λεμεσό στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου 2026. Όπως ανέφερε ο κ. Παπαδάκης, «ήταν μια δραστηριότητα που συνδυάζει περίπατο, κολύμπι και συζήτηση στον Μόλο και την παραλία, στο πλαίσιο αυτού που ονομάζεται Δημόσια Ανθρωπολογία: Πώς, δηλαδή, μας βοηθά η Κοινωνική Ανθρωπολογία να στοχαστούμε για τα αυτονόητα της καθημερινότητας επί τόπου και ως βιωμένη δραστηριότητα ανοικτή στο κοινό, αντί μιας συνηθισμένης ακαδημαϊκής διάλεξης. Συζητήθηκε πως η σχέση της Λεμεσού με τη θάλασσα δεν είναι μόνο γεωγραφική, είναι κοινωνική, πολιτισμική και βαθιά πολιτική.
Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, η θάλασσα μεταμορφώθηκε σταδιακά από έναν εργασιακό χώρο, κυρίως ψαρέματος, σε τόπο ευεξίας, αναψυχής και ρομαντισμού – από τη γοητεία της γαλλικής και ιταλικής Ριβιέρας και την εποχή όπου το μαύρισμα έπαψε να αποτελεί σημάδι χειρωνακτικής εργασίας, μέχρι τον εκδημοκρατισμό των διακοπών και τη μαζική κατανάλωση της παραλίας, με (κυρίως) το σώμα της γυναίκας και τι πρέπει ή όχι να είναι καλυμμένο να αποτελεί εξ αρχής πεδίο κοινωνικής διαμάχης και πολίτικης διεκδίκησης, στη Δύση και αλλού. Στη σημερινή Λεμεσό, αυτή η ιστορία συνεχίζεται με αντιφάσεις: Ο Μόλος λειτουργεί ως πολύτιμος δημόσιος χώρος, ενώ, την ίδια στιγμή, οι ουρανοξύστες και η μαρίνα, με τα παραλειπόμενα της διαφθοράς, αναδιαμορφώνουν τη σχέση της πόλης με το παραλιακό της μέτωπο ως αντίθεση του δημοκρατικού χώρου: Έγκλειστοι, φρουρούμενοι χώροι όπου ο υποτιθέμενος “δημόσιος χώρος” που θα έπρεπε να προσφέρουν, είναι αποτρεπτικός, χωρίς παγκάκια ή σκιά.
Η ίδια δε η θάλασσα, κυριολεκτικά “οικοπεδοποιείται” με τεχνητές επεκτάσεις για κατοικίες. Ο Μόλος, επίσης, απειλείται συνεχώς, είτε από ιδιωτικοποίηση του ηχοτοπίου με τραγουδιστές ή ιεροκήρυκες με μεγάφωνα που επιβάλλονται ηχητικά και βίαια στον χώρο, ή με ηλεκτρικά πατίνια που απειλούν την ασφάλεια του κόσμου, ή με έλλειψη συντήρησης των δημόσιων μικρών γυμναστηρίων, με αποτέλεσμα να καταρρέουν, χωρίς η Αστυνομία και ο δήμος, παρ’ όλες τις εκκλήσεις, να προστατεύουν αυτά τα δημόσια αγαθά. Μικρές αλλαγές –καινούργια ντους, ένα καφέ που απειλείται, μια παραλία που περνά σε δημοτική διαχείριση, νέοι τύποι beach cafés που δοκιμάζουν ή παρακάμπτουν τους κανόνες– αποκαλύπτουν ποιος έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί, να απολαμβάνει και να ορίζει την ακτή.
Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη διαχείριση της παραλίας από τον δήμο (αντί από ιδιώτες), με σαφείς βελτιώσεις στην καθαριότητα (με ειδικό μηχάνημα) και αφήνοντας μπόλικο χώρο, ως απαιτεί και ο νόμος, για άλλα άτομα να κάτσουν, να ξαπλώσουν ή να παίξουν, εκτός ξαπλώστρων».
