Σημειωματάριο: Παναγιώτης Πιερής – ο άνθρωπος πίσω από τον πολυαθλητή

Επιστρέφοντας στο γραφείο την περασμένη Τετάρτη συνάντησα κάτω στην καφετέρια τον Ιάκωβο και τον Πέτρο, δύο εκλεκτούς συνάδελφους του αθλητικού ρεπορτάζ, και τους είπα ότι σκέφτομαι να γράψω για τον καθηγητή μου, τον Παναγιώτη Πιερή. Και ήταν σαν να πάτησε το play…

Ο Πιερής – γιατί έτσι τον ξέραμε όλοι όσοι τον γνωρίσαμε – ήταν ένας πολυαθλητής: αυτή ήταν η πρώτη τους φράση. Και οι δύο άριστοι γνώστες του κυπριακού αθλητισμού, ξεκίνησαν να θυμούνται ιστορίες που έζησαν οι ίδιοι.

Μου μιλούσαν για τον ποδοσφαιριστή, τον καλαθοσφαιριστή, τον πετοσφαιριστή, τον προπονητή. Κι εγώ έσπαζα τη ροή της αφήγησης για να τους μιλήσω για τον καθηγητή μου, όπως τον γνώρισα τέλη του ’70 και το πρώτο μισό του ’80, στην Αμερικανική Ακαδημία της Λάρνακας, τον άνθρωπο που ουδέποτε χρειάστηκε να μας πει ποια ήταν τα επιτεύγματά του στον κυπριακό αθλητισμό.

Οι πλείστοι από εμάς τους μαθητές του λίγα ξέραμε γι’ αυτό. Ξέραμε τον καθηγητή μας, που στεκόταν κάτω από τα δέντρα και παρακολουθούσε με προσοχή κάθε κίνησή μας. Αγαπούσε τον αθλητισμό και ήθελε όλους τους μαθητές του να αθλούνται, ανεξαρτήτως ταλέντου – άλλους στις ποδοσφαιρικές ομάδες της Λάρνακας, άλλους στα αθλητικά σωματεία, στην καλαθόσφαιρα ή την πετόσφαιρα.

Έδινε οδηγίες, συμβουλές, ενίοτε θύμωνε αν ξεφεύγαμε. Ποτέ όμως δεν τον ακούσαμε να περιαυτολογεί. Ο ίδιος ήξερε ποιος ήταν και τι κατάφερε. Γι’ αυτό και πολλοί από εμάς στην ΑΑ δεν ξέραμε την παλιότερη, σπουδαία αθλητική του διαδρομή.

Χρόνια μετά, ως δημοσιογράφος βρέθηκα μια μέρα στην Κυπριακή Ολυμπιακή Επιτροπή για να δω τον μακαρίτη Ουράνιο Ιωαννίδη. Πέραν από την πολιτική μας συζήτηση, ήρθε η κουβέντα στον κυπριακό αθλητισμό. Του είπα για τον καθηγητή μου, τον Παναγιώτη Πιερή.

Ο Ουράνιος κάνει μια παύση. Με κοιτάζει και μου λέει, με εκείνο το ωραίο του στιλ όταν ήθελε να τονίσει κάτι με πάθος… «ο Πιερής ήταν ο πιο ολοκληρωμένος αθλητής που είχε ποτέ η Κύπρος, ήταν ένας πολυαθλητής». Έμεινα να τον κοιτάζω, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι άλλο, γιατί ο Πιερής ποτέ δεν μας συστήθηκε ως τέτοιος.

Την κουβέντα εκείνη του Ουράνιου Ιωαννίδη τη θυμήθηκα ακούγοντας τους δύο συναδέλφους να μου περιγράφουν τον άνθρωπο και τον αθλητή που μπορούσε να είναι ταυτόχρονα σε τρεις εθνικές ομάδες – ποδόσφαιρο, καλαθόσφαιρα και στίβο. Μου μιλούσαν για την πρωτοστασία του στην ίδρυση του Εθνικού Άχνας και στην ανέγερση του γηπέδου της κοινότητάς του, πριν και μετά το 1974, και για το λιθαράκι που έβαλε, δεκαετίες μετά, στην αναδημιουργία του τμήματος καλαθόσφαιρας της Ανόρθωσης.

Εγώ δεν μπορώ να πω άλλα. Τα έγραψε ο Μιχάλης Χατζηπιερής, όπως ο ίδιος τον γνώρισε καμιά δεκαετία πριν από εμάς:

«1967 Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας, μας γνώριζαν τους καθηγητές μας στην μεγάλη αίθουσα. Είχα αγωνία ποιος θα είναι ο καθηγητής γυμναστικής για να παίζω μάππαν… Ένας γίγαντας σηκώθηκε και μας χαιρέτισε χαμογελώντας τόσο ταπεινά και τόσο σιωπηλά!… Διορατικός όσο ποτέ άλλοτε. Μέσα στην δίνη του πολέμου και της προσφυγιάς κατάφερε να διοργανώσει τον πρώτο ποδοσφαιρικό αγώνα μετά τον πόλεμο, Νοέμβρη του 74. “Αύριο να έρθεις στο ΓΣΖ και θα παίξουμεν Πεζοπορικός – Ανόρθωση. Να αρχίσει ξανά η ζωή”, μου είπε. Την επόμενη μέρα στο αραχνιασμένο και εγκαταλειμμένο ΓΣΖ δεν έπεφτε καρφίτσα! Έγινε ένα πολύ δυνατό παιχνίδι. 2-2 το αποτέλεσμα. Όντως πραγματικά μέσα σε τόσο πόνο άρχιζε ξανά η ζωή!».

Αυτός ήταν ο Παναγιώτης Πιερής, όπως τον γνωρίσαμε μαθητές, ποδοσφαιριστές και αθλητές – είτε είχαν το ταλέντο να πρωταγωνιστήσουν, όπως ο Μιχάλης, είτε απλώς αθλούνταν τα απογεύματα.

Ο Πιερής έφυγε στις 3 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 89 ετών.