Οι διαφορές

Εάν δεν πρόκειται για πρωταπριλιάτικο της Πινδάρου που άργησε ή για πρωταπριλιάτικο προκαταβολικά για το 2027, το πράγμα είναι πολύ ανησυχητικό. Κλινικού σχεδόν τύπου.

Και δεν διαψεύστηκε.

Δεν ξέρω πώς καταλήγει κάποιος σε μια τέτοια ιδέα απύρετος, αλλά όταν είσαι ο πρώτος στην ιστορία που τη συνέλαβε, είθισται να προβληματίζεσαι. Μα να μαζέψουν, λέει, 300 πράγματα στα οποία διαφέρουν από τον Χριστοδουλίδη;

Εάν η «στρατηγική» σου είναι να αποδείξεις ότι διαφέρεις από μια τόσο επιτυχημένη κυβέρνηση, τότε το κάνεις με προτάσεις, όχι με ενστάσεις. Διαφορετικά, έρχεται κάποιος και σου λέει: «Μα μόνο 300; Να σου βρω 1.300!» 

Αλλά δεν είναι για καλό σου…

Αυστηρώς ομιλούντες, από την εκλογή Χριστοδουλίδη και μετά η Πινδάρου κάνει δύο πράγματα. Εννοώ, από τότε που ξαναλειτούργησε το μαγαζί, τις προάλλες, «μετά που αποφάσισε» η Αννίτα να γίνει (και) Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Πρώτον, οικειοποιείται όσα κάνει η κυβέρνηση — όπως πριν από μία βδομάδα, όταν αναβαθμίστηκε πάλι η οικονομία και, αντί για «μπράβο», ακούσαμε το… «Αλλά εμείς θέσαμε τις βάσεις».

Παρντόν; Ποιοι «εμείς», δηλαδή; Διότι ο Χριστοδουλίδης ήταν ΥΠΕΞ και δεξί χέρι του Αναστασιάδη κατά την περίοδο που όντως τέθηκαν οι βάσεις από τον τέως ΠτΔ και βγήκαμε από εκεί όπου μας είχε ρίξει το ΑΚΕΛ.

Το «εμείς» πού κολλάει; Εμείς; Ποιος; ΟΚ, ο Καρούσος ήταν γερή βάση — το κυπριακό «κουγκρίν» — με το συγκλονιστικό εκείνο σχέδιο για την ποδηλατοκίνηση. Αλλά η υπόλοιπη σημερινή ηγεσία του ΔΗΣΥ;

Ειρήσθω εν παρόδω, μιλάμε για 12 αναβαθμίσεις σε τριάμισι χρόνια, δύο εκ των οποίων διπλές, συνεπώς για 14 βαθμίδες. Δεκατέσσερις. 

Σίγουρα, η υιοθέτηση σοβαρών και υπεύθυνων πολιτικών, όπως η εμφάνιση σε βίντεο με τον Φειδία για τέσσερις ψήφους και η αποδοχή των επικίνδυνων ανοησιών που εκείνος — εκείνος; — είχε επινοήσει και οι οποίες θα έριχναν την οικονομία στα τάρταρα στο ένα δέκατο του χρόνου που χρειάζεται το ΑΚΕΛ, θα μετρούσαν πολύ στις αποφάσεις των οίκων αξιολόγησης.

Το πώς θα μετρούσαν είναι το πρόβλημα!

Το δεύτερο που κάνει ο ΔΗΣΥ των ημερών είναι τα τατσιζιλλίκκια. Όταν η κυβέρνηση κάνει μια κίνηση την οποία δεν μπορεί να οικειοποιηθεί, εν μέρει ή εν όλω, αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν μια από εκείνες τις κυράτσες: ο γιος της απέναντι — την οποία δεν θέλει να βλέπει — πήγε καλύτερα στις εξετάσεις από τον δικό της, που είναι τούβλο.

Και εκεί που δεν την παίρνει να πει «ου, αφού έκανε σκονάκι» ή κάτι άλλο αυτού του θλιβερού επιπέδου, πετάει ένα: «Δεν με ενδιαφέρει, είναι γνωστό ότι γλείφει τους καθηγητές».

Συμπαθέστατο παιδί ο γιος της απέναντι. Έτρεχε από μόνος του να τη βοηθήσει, να της κάνει δουλειές — ένα σωρό πράγματα — διότι ο δικός της, ο αχαΐρευτος, βαριέται που ζει.

Σημαντική δε λεπτομέρεια: η απέναντι είναι η αδερφή της.

Η ουσία: δεν κερδίζει ο ΔΗΣΥ πόντους ούτε με τη μικροπρέπεια ούτε με τη μικροψυχία ούτε με την ακόρεστη δίψα για ένα και μοναδικό πράγμα, πόσω δε μάλλον αν αυτή τον κατεβάζει στο επίπεδο πλυσταριού της γειτονιάς άλλων εποχών.

Και ευτυχώς που δεν ζει ο Κληρίδης για να δει αυτό το επίπεδο. Αυτό το κατάντημα, την παρακμή, τις ατζέντες πολλών εκεί μέσα.

Σαν τα μωρά τα κακομαθημένα και τα κιστιμένα.

Επίσης, για να μην το ξεχάσω: θέλοντας να βοηθήσω στην αναζήτηση των διαφορών, σημειώνω ότι ο Χριστοδουλίδης δεν θα εκδικείτο ποτέ τη χώρα του από γινάτι, παραδίδοντάς την στο… ΑΚΕΛ και διακυβεύοντας — και κομψά το λέω — το μέλλον της.

Να μην πεις, βρε Φούλη μου, ούτε ένα «ευχαριστώ» στον Χαχανούλη για την επιβεβαίωση και τις ευχαριστίες προχθές;

Μα εν αδρωπιές τούτες, ολάν;

Αλλά και η ηγεσία του ΔΗΣΥ; Θεωρεί φυσιολογικό το ότι ο τέως πρόεδρός του και νυν υποψήφιος wannabe πάλι, όντας πρόεδρος του κόμματος, αποφάσισε να καταδικάσει τον τόπο σε άλλα πέντε χρόνια ΑΚΕΛ και όποιον πάρει ο χάρος; Αν κρίνω από τη σιωπή της, μάλλον ναι.

Οι ψηφοφόροι του ΔΗΣΥ, όμως;