Ζωή, σαν μυθιστόρημα…

Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή. Μην κάνω τον έξυπνο, πηγαίναμε και εμείς στο Φεστιβάλ του Ρήγα. Είχαν απ’ όλα.

Και τραγούδια και σημαίες και χορό και συνθήματα και, βεβαίως, πολλά καμάκια.

Δεν ξέρω πόσοι έρωτες δημιουργήθηκαν και, προπαντός άντεξαν στον χρόνο.

Ήταν διάχυτος ο έρωτας. Δεν τον μετρούσες. Δεν τον κυνηγούσες.

Με κάποιον φοβερό, υπέροχο τρόπο, ερχόταν αυτός σε σένα. Και έπεφτες στα βαθιά, δίχως καμιά άγνοια κινδύνου. Απλώς, σηκωνόσουν και προχωρούσες.

Ο χρόνος δεν ήταν ποτέ στο λεξιλόγιο μας, πόσο μάλλον στην έγνοια μας. Υπήρχε μια αναρχία αχαλίνωτη, αλλά με χρώματα πολλά. Ποιος νοιαζόταν για την επόμενη μέρα; Ποιος παραπονέθηκε ποτέ για τα λεφτά που λιγόστευαν;

Από πού βρίσκονταν; Δεν έχω ιδέα!

Για παράδειγμα, πηγαίναμε σε θερινό κινηματογράφο και φεύγαμε με μια πρόταση να δουλεύουμε στο μπαρ στα διαλείμματα του έργου…

Όλες αυτές οι θαλασσιές μας οι χάντρες, δεν περίμεναν να φορτώσουν τις στεναχώριες μας. Πολλαπλασίαζαν την ανεμελιά και τις χαρές μας.

Όχι! Νοσταλγός δεν ήμουν ποτέ, ούτε και είμαι τώρα. Ζούσαμε τις στιγμές, ακόμα και με φανταστικές ιστορίες. Από εκείνες που κάποτε γίνονται τραγούδια και πότε παραμύθια.

Θυμάμαι! Δίναμε το μάθημα της Στατιστικής, που μάλιστα ήταν και το αγαπημένο μου. Όπως συμβαίνει, όμως, καμιά φορά, εκεί που λες «το ’χω, θα σκίσω», κολλάει το μυαλό σου, κολλάνε όλα. Μένεις άγαλμα, και χάνεις όλες τις ασκήσεις που έλυνες και ήσουν σίγουρος ότι θα σκίσεις.

Δεν πανικοβλήθηκα, όμως. Θυμόμουν, όμως, ότι εκείνη τη συγκεκριμένη άσκηση στο μάθημα του Απειροστικού Λογισμού, το έλυνα αργά το προηγούμενο βράδυ ακούγοντας το «American Pie» με τον Ντον Μακ Λιν.

Και έτσι, ψιθυρίζοντάς το μέσα μου, έλυσα με τη μία όλη την άσκηση!

Ευρισκόμενος τώρα στην Κύπρο από τον περασμένο Ιούνιο, ανακαλύπτω βιβλία που τα έφερνα από την Αθήνα και τώρα τα «ανακαλύπτω» πάλι με υπέροχη έκπληξη.

Να! Όπως γράφω τώρα τη Στήλη, γυρίζω δεξιά και βλέπω στη βιβλιοθήκη μου όλα όσα έχω διαβάσει. Το «κόλπο» είναι ότι σε κάθε βιβλίο που τελείωνα, κολλούσα ένα στρογγυλό αυτοκόλλητο.

Τα αδιάβαστα, δυστυχώς, είναι ακόμα χωρίς «στικεράκι». Όπως λέω και στη σύζυγο που με προτρέπει «πέτα μερικά, ή χάρισέ τα», απαντώ «βγαίνω έξω, βγάλε 2 βιβλία από τα ράφια και θα σου τα πω αμέσως».

Έβγαλε πράγματι δύο από τα πιο διαβασμένα μου.

Το «The Hill of Kronos» του Άγγλου ιστορικού, Peter Levy (ίσως γράψω αύριο για αυτό).

Και το «The Marriage Plot», του δικού μας Jeffrey Eugenides, που με αυτό το βιβλίο πήρε το Βραβείο Pulitzer.

Το καλύτερο πράγμα που μπορείς να πεις για ένα σπουδαίο βιβλίο, είναι ότι σου αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και νιώθεις λιγότερο μόνος.

Η συγγραφέας Anne Lamott σημειώνει στο βιβλίο της «Bird by Bird», ότι το σπουδαίο γράψιμο πλαταίνει την αίσθηση της ζωής και μειώνει τον φόβο μας για απομόνωση!