Οι χάρες και τα βάσανα του μακιγιάζ

Ο αγνώριστος Τομ Κρουζ στο επερχόμενο «Digger» είναι ένα από τα πολλά θαύματα του προσθετικού μακιγιάζ στον κινηματογράφο.

Ο Τομ Κρουζ με μπυροκοιλιά

Αναμένοντας το πολυσυζητημένο «Digger» φαντάζομαι τον εξής τηλεφωνικό διάλογο, μεταξύ του σκηνοθέτη Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου και του Τομ Κρουζ. Ινιάριτου: «Καλησπέρα κύριε Κρουζ, είμαι ο Αλεχάντρο και ήθελα να σου προτείνω τον ρόλο του Ντίγκερ.

Είναι ένας 65χρονος νάρκισσος μεγιστάνας με μπυροκοιλιά και αραιά γκρίζα μαλλιά ο οποίος μιλά σαν αγελαδάρης». Κρουζ: «Συγνώμη, μου κάνεις πλάκα;». Ινιάριτου: «Όχι και φαντάζομαι πως γνωρίζεις για τα δύο συνεχόμενα Όσκαρ Σκηνοθεσίας μου». Κρουζ: «Φίλε, αν μου υπόσχεσαι το αγαλματάκι, χαλάλι η μπυροκοιλιά».

Σε λίγες μέρες θα διαπιστώσουμε αν οι ελπίδες του Τομ Κρουζ για να σηκώσει -επιτέλους- το τιμημένο, είναι όντως βάσιμες. Πάντως, το τρέιλερ και οι αναφορές από τα previews μιλάνε για τιτάνια ερμηνεία, η οποία θα πάρει το Όσκαρ περπατώντας. Αν αυτό συμβεί, το απόλυτο «Mission Impossible» θα γίνει… possible και ο αγαπημένος μας σούπερ-σταρ θα χρωστά ευγνωμοσύνη σε δύο ανθρώπους.

Πρώτα στον Μεξικανό Ινιάριτου κι ύστερα στον Ιάπωνα Κάζου Χίρο. Ποιος είναι αυτός; Είναι ο δημιουργός του διπλοσάγονου, της πεταχτής οδοντοστοιχίας, της αραιάς, υπόλευκης κόμης και των παραπανίσιων κιλών – όλα χαρακτηριστικά του «αξιότιμου κύριου» Ντίγκερ Ρόκγουελ. Είναι επίσης, ο κάτοχος δύο βραβείων Όσκαρ για το μακιγιάζ- ποίημα στις ταινίες «Darkest Hour» και «Bombshell».

Ο Τσώρτσιλ, το «τέρας» και η «φάλαινα»

Στα χέρια ενός σπουδαίου γλύπτη- μακιγιέρ, η ιατρική σιλικόνη γίνεται ικανή να μεταμορφώνει ανθρώπους. Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση του Γκάρι Όλντμαν στο «Darkest Hour».

Ως γνωστόν, ο Όλντμαν είναι πραγματικός χαμαιλέοντας, πανέτοιμος να προσαρμοστεί στα χρώματα του κάθε ρόλου. Ταυτόχρονα, το πρόσωπο και το σώμα του απέχουν από εκείνα του Ουίνστον Τσώρτσιλ, όσο η Αφρική από την Αλάσκα.

Η πρόκληση λοιπόν για τον Κάζου Χίρο ήταν μεγάλη. Η σιλικόνη έγινε πηλός για να φτιαχτούν φουσκωμένα, τεχνητά μάγουλα. Το πινέλο ζωγράφισε γεροντικές κηλίδες στο πρόσωπο και στα χέρια. Λευκές αραιές τρίχες «φύτρωσαν» στο κεφάλι και η σιλικόνη στον λαιμό έκανε την πλάτη να καμπουριάζει. Κάπως έτσι, εκείνος που σήκωσε στις πλάτες του την Βρετανία, χάρισε στον μεγάλο ηθοποιό, το πρώτο του Όσκαρ.

Το προσθετικό μακιγιάζ έκανε επίσης θαύματα στο «The Curious Case of Benjamin Button». Εκεί είδαμε τον Μπραντ Πιτ να γερνάει αντίστροφα, μέσα και από τις συνδυαστικές χάρες του CGI και της ψηφιακής τεχνολογίας.

Ούτε η «κούκλα» Σαρλίζ Θερόν θα μεταμορφωνόταν σε «τέρας», χωρίς το ριζοσπαστικό μακιγιάζ της Toni G στο «Monster». Ήταν πολλές οι δοκιμασίες: ο αερογράφος «μελάνιασε» το πρόσωπο, το ντεκαπάζ «έκαψε» τα μαλλιά και η τεχνητή οδοντοστοιχία χάλασε το όμορφο χαμόγελο. Όμως, αποζημιώθηκε κι αυτή με το Όσκαρ.

Βαρέα και ανθυγιεινά

Ηθικό δίδαγμα; Για να λάβεις τα εύσημα από την Ακαδημία θα πρέπει να ιδρώσεις. Ειδικά το δέρμα σου θα υποστεί τα πάνδεινα. Θα ψεκαστεί με αμέτρητες, μικροσκοπικές κουκκίδες σε διάφορα χρώματα. Θα πασπαλιστεί με ειδικές, σκληρές βούρτσες ή με αερογράφο.

Ειδικές κόλλες θα σταθεροποιήσουν επάνω του τη σιλικόνη και πούδρες θα το κάνουν να μη γυαλίζει στο φως. Σαν τελειώσεις το γύρισμα, η δερματίτιδα περιμένει συνήθως στη γωνία. Το δέρμα χάνει τα φυσικά του έλαια, ξηραίνεται και ξεφλουδίζει.

Τα σπυράκια, τα εγκαύματα και οι αλλεργίες δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Τα ζεστά φώτα στο πλατό θα κάνουν την κατάσταση ακόμα χειρότερη, με πιθανές μολύνσεις και μουδιάσματα.

Ρωτήστε τον Γκάρι Όλντμαν ή τον Μπρένταν Φρέιζερ, ο οποίος κουβαλούσε κιλά από σιλικόνη στο «Whale» με «κέρδη» το πιάσιμο στον αυχένα και την ωμοπλάτη. Τα θεραπευτικά μασάζ και τα λάδια καρύδας ίσως κάνουν κάποια δουλειά. Αλλά, ακόμα κι όσοι περάσαμε από ένα συνηθισμένο κινηματογραφικό γύρισμα, γνωρίζουμε πως την επαύριον, θα χρειαστεί μία μικρή -έως μεγάλη- ψυχοσωματική αποτοξίνωση. Με όλα αυτά, καταλαβαίνουμε πως δεν είναι τυχαίο το επταψήφιο τσεκ που υπέγραψε ο Τομ Κρουζ προκειμένου να υποδυθεί τον Ντίγκερ.

Το μακιγιάζ της ψυχής

Δεν τον αδικείς: την επομένη των γυρισμάτων, δεν έβλεπε πια στον καθρέφτη το γοητευτικό, «νεανικό» και μυώδες είδωλο που ήταν προηγουμένως. Αλλά, εκείνο τον κακομούτσουνο και γλοιώδη τύπο της ηλικίας του.

Τα ίδια πέρασε κι ο Φρέιζερ στο «Whale»: ταυτίστηκε τόσο πολύ με τον υπέρβαρο καθηγητή Τσάρλι, των 270 κιλών, που αισθανόταν για μέρες φυλακισμένος σ’ ένα ξένο σώμα. Κάθε ταινία είναι ένα όμορφο και ταυτόχρονα δύσκολο ταξίδι.

Το τέλος, βρίσκει συνήθως τον ηθοποιό σωματικά και ψυχικά εξαντλημένο. Το πρώτο διάστημα θα περάσει από το αναγκαστικό στερητικό σύνδρομο. Στην αρχή θα ψάχνει ακόμα τον Ντίγκερ, τον Τσάρλι, τον Μπέντζαμιν ή τον Τσώρτσιλ. Και ύστερα θα πασκίζει να ξαναβρεί τον εαυτό του, όπως ο Τζιμ Κάρεϊ όταν αποχωρίστηκε την πράσινη στολή από λάτεξ στο «How the Grinch Stole Christmas».

Κάποτε, μπορεί να υιοθετεί στοιχεία του ρόλου στην καθημερινή του ζωή. Για παράδειγμα, ο Κόλιν Φάρελ έβριζε χυδαία όταν υποδύθηκε τον Πιγκουίνο στο «The Batman».

Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα όρια μεταξύ του κλασικού «method acting» και της προσωρινής διαταραχής προσωπικότητας δεν είναι τόσο διακριτά. Το προσθετικό μακιγιάζ τα αμβλύνει ακόμη περισσότερο: ο ηθοποιός βλέπει την προσωπικότητά του να σβήνει σιγά- σιγά, μέσα σε κάθε κομμάτι σιλικόνης που κολλάει στο δέρμα του.

Είναι αυτό το «μακιγιάζ της ψυχής» που θα γεννήσει τις μεγάλες ερμηνείες. Και πιθανότατα θα χαρίσει το υποσχόμενο αγαλματάκι στον τύπο με την μπυροκοιλιά, γνωστότερο ως Τομ Κρουζ.  

Ελεύθερα, 27.09.2026