Οδεύει προς τη δύση του ο ΔΗΣΥ;

Η κρίση σε ένα κόμμα δεν ξεκινά από τη βάση ούτε από εξωγενείς παράγοντες. Ξεκινά από την ηγεσία του. Στην Κύπρο, η φθίνουσα πορεία όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων είναι συνεπακόλουθο αδύναμων ηγεσιών, οι οποίες όχι μόνο δεν ενέπνεαν τα στελέχη, αλλά με τις πράξεις και τις ενέργειές τους έσπρωχναν κόσμο μακριά.

Τα φώτα της δημοσιότητας είναι σε μεγάλο βαθμό στραμμένα προς την Πινδάρου όχι  γιατί όλοι όσοι ασχολούνται θέλουν να πλήξουν τον Δημοκρατικό Συναγερμό (γιατί το ακούσαμε κι αυτό τις τελευταίες ημέρες). Είναι στραμμένα τα φώτα και υπάρχει ενδιαφέρον γιατί απλούστατα ο ίδιος ΔΗΣΥ για δεκαετίες επεδίωξε να έχει αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εξάλλου ένα κόμμα το οποίο κυβέρνησε για δύο δεκαετίες και επιδιώκει (μέσα από τα γνωστά πλέον παρασκήνια) να ξανακυβερνήσει πάσει θυσία, αναμενόμενο είναι και το ενδιαφέρον των πολλών.

Ας μην ξεχνάμε ότι για πολλά χρόνια, τουλάχιστον μέχρι και το 2013, ο τρόπος λειτουργίας του ΔΗΣΥ αποτελούσε μοντέλο. Ήταν ένα κόμμα εξουσίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τώρα από κόμμα μοντέλο αν έγινε κάτι άλλο, γι’ αυτό δεν μπορεί να φταίει κανείς άλλος παρά εκείνοι που λάμβαναν και λαμβάνουν τις αποφάσεις.

Μετά το σοκ των πρώτων αποκαλύψεων για το δείπνο σε ψαροταβέρνα και τις αναφορές σε συμφωνίες για τις προεδρίες της Βουλής και της Δημοκρατίας,  άρχισε να παίζει και πάλι η κασέτα με το γνωστό ρεφρέν, ότι ο ΔΗΣΥ πέρασε και στο παρελθόν κρίσεις αλλά κατάφερε να βγει ενισχυμένος. Ως θεώρημα μπορεί να είναι σωστό. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι συγκρίσεις είναι αδόκιμες.

Κάποιος θα πρέπει να δει τις κρίσεις που πέρασε το κόμμα, πότε αυτές και υπό ποιες συνθήκες προέκυψαν και ποια ήταν η εξέλιξη.

Συνήθως όταν λέγεται από τους συναγερμικούς ότι το κόμμα ξαναπέρασε κρίσεις και τις αντιμετώπισε, αναφέρονται στο 2004 και την περίοδο του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν. Και όντως η κρίση του 2004 ξεπεράστηκε εν πολλοίς σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Και στην πορεία οι πληγές επουλώθηκαν και το κόμμα επανήλθε στην εξουσία.

Τότε όμως αρχηγός του Δημοκρατικού Συναγερμού ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης. Είδε τις πληγές και φρόντισε να τις επουλώσει. Αργά και σταθερά μάζεψε όλα τα κομμάτια του συναγερμικού παζλ.

Η επόμενη σημαντική κρίση ήρθε το 2023, όταν για πρώτη φορά στην ιστορία του το κόμμα μένει εκτός δεύτερου γύρου. Κι αυτή η κρίση όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε εδώ και τριάμιση χρόνια, αλλά αντίθετα τα πρόσφατα γεγονότα και οι αποκαλύψεις δείχνουν ότι τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Ο τότε αρχηγός του κόμματος και μεγάλος ηττημένος των προεδρικών εκλογών όχι μόνο δεν στάθηκε για να στηρίξει το κόμμα του και να μαζέψει τα κομμάτια αλλά σηκώθηκε και έφυγε αφήνοντάς το στην τύχη του. Επιχειρώντας την ίδια ώρα να ελέγξει για το ποιος θα ήταν ο διάδοχός του αλλά και το πώς ο ίδιος θα ενεργούσε.

Και ο ίδιος σήμερα αμφισβητεί το πόσο καθαρά είναι τα πράγματα στο κόμμα του λέγοντας ότι «δεν ξαναπαίζει με σημαδεμένες τράπουλες».

Η διάδοχη κατάσταση αποδείχθηκε η πλέον αδύναμη ηγεσία που είχε ποτέ ο ΔΗΣΥ, γι’ αυτό και το οικοδόμημα της Πινδάρου εμφανίζει σήμερα σοβαρές ρωγμές. Ενώ έχει πολύ συγκεκριμένες προσωπικές βλέψεις, λειτουργεί χωρίς καθαρούς πολιτικούς στόχους. Το προσωπικό και το ατομικό συμφέρον μπαίνει πάνω απ’ όλους και απ’ όλα.

Οδεύει με όλα αυτά που συμβαίνουν ο Δημοκρατικός Συναγερμός προς τη δύση;

Δεν υπάρχει εύκολη ή καθαρή απάντηση.

Εάν συνεχιστεί ως έχει η κατάσταση, ναι, τα πράγματα μπορούν να καταστούν ακόμα πιο δύσκολα. Θα μπορούσε η κατάσταση να αλλάξει εάν στην Πινδάρου υπήρχε εκείνη η ηγεσία η οποία θα τολμούσε.

Αλλά σήμερα τέτοια ηγεσία δεν υπάρχει.