«Δεν είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τις εξελίξεις»

«Δεν είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τις εξελίξεις», είπε ο Φειδίας Παναγιώτου βγαίνοντας από το Εθνικό Συμβούλιο. Αλλά γιατί; Διότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης ως Πρόεδρος και ως υπουργός Εξωτερικών δεν  είχε οποιοδήποτε αποτέλεσμα στο Κυπριακό. «Έχει σχεδόν 10 χρόνια που είναι σε θέση ισχύος για να μπορεί να φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα», και δεν έφερε.

Δεν ξέρουμε τι θα έπρεπε να κάνει ως υπουργός Εξωτερικών, ίσως να μην έμαθε ακόμα ο Φειδίας ότι το Κυπριακό δεν το διαχειρίζεται ο υπουργός Εξωτερικών. Αλλιώς δεν θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι «η σταδιοδρομία που ακολούθησε δεν είχε κανένα ουσιαστικό καρπό». Μια χαρά σταδιοδρομία την βρίσκουμε εμείς, τον οδήγησε στο ανώτατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτά παθαίνεις όμως άμα βάζεις έναν ανίδεο στο εθνικό συμβούλιο και περιμένεις σωτηρία. Ακούς καινούργια πράματα και αναρωτιέσαι πώς και δεν τα σκέφτηκαν άλλοι προηγουμένως.

Η αλήθεια βέβαια -όπως κι αν το είπε ο Φειδίας- είναι ότι έχει πολλούς ακόμα που βγαίνουν μπροστά στο λαό και δηλώνουν πως: για το ότι δεν είχαμε συνομιλίες ευθύνεται ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Δεν μας αφορά τι λένε για τον Χριστοδουλίδη, αλλά τι ΔΕΝ λένε για την τουρκική πλευρά.

Ήταν, για παράδειγμα, στη Νέα Υόρκη και ο Χριστοδουλίδης και ο Έρχιουρμαν. Ο Πρόεδρος πρότεινε και ο Γκουτέρες το προώθησε, να έχουν και οι τρεις μαζί μια συνάντηση να τα πούνε από κοντά. Το απέρριψε ο Έρχιουρμαν. Δεν υπήρχε λόγος, λέει. Άσε, που δεν πέφτει σε παγίδες, λέει! Αλλά, οι φωστήρες εδώ, οι δικοί μας φωστήρες, αυτό που σχολίαζαν είναι ότι η πρόταση ήταν του Χριστοδουλίδη και όχι του Γκουτέρες. Λες και έχει αυτό καμιά ιδιαίτερη αξία.

Δηλαδή, επειδή η πρόταση ήταν του Χριστοδουλίδη απαλλάσσεται ο Έρχιουρμαν που για ακόμα μια φορά φάνηκε αρνητικός. Ακόμα και για μια συνάντηση που δεν θα ήταν διαπραγματευτικής φύσεως, αλλά θα έδινε την ευκαιρία να κάνουν μια κουβέντα, να ανταλλάξουν δυο απόψεις, να ακούσουν και τη γνώμη του Γενικού Γραμματέα. Με την ελπίδα ότι αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει (σε όποιο βαθμό ήταν δυνατό) για να αναπτυχθεί μια θετική διάθεση.

Το σημειώνω διότι δυσκολεύομαι να αντιληφθώ τη λογική τους. Ολοφάνερα η αρνητική πλευρά στην όποια προσπάθεια είναι η τουρκική. Ακόμα και τώρα με τον Έρχιουρμαν! Όποιος παρακολουθεί τις θέσεις και τις αξιώσεις του δεν γίνεται να το παραβλέπει. Αλλά υπάρχουν Ελληνοκύπριοι που τον απαλλάσσουν, φορτώνοντας κάθε αρνητική εξέλιξη στην πλευρά μας.

Ο Φειδίας ήταν η κορύφωση, μπορεί να τους εκφράζει όλους. Αντέγραψε και τον Αβέρωφ λέγοντας ότι ο Χριστοδουλίδης «φαίνεται πως θα είναι ίσως ο μόνος Πρόεδρος που να μην κατάφερε να φέρει το Κυπριακό σε διαπραγματεύσεις». Μπορεί να είναι κι έτσι. Αλλά, όσοι τα λένε αυτά πότε θα μας πουν τι θα έπρεπε να κάνει και δεν τα έκανε;

Να το πουν στο λαό για να κρίνει και ο λαός. Να δεχτεί τους όρους του Έρχιουρμαν; Να δώσει για παράδειγμα υπηκοότητες σε 30 με 40 χιλιάδες απογόνους εποίκων; Έτσι! Για να βελτιωθεί το κλίμα; Με ποιο δικαίωμα να το κάνει; Και με βάση ποιες νομοθεσίες; Μήπως, να συμφωνήσει το άνοιγμα σημείου διέλευσης στη Μια Μηλιά και να μην επιμένει σε ταυτόχρονο άνοιγμα του δρόμου Αθηένου – Αγλαντζιά; Να μην καταδιώκει τους σφετεριστές των ελληνοκυπριακών περιουσιών; Να μην αντιδρά η διπλωματία μας στην υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας από ξένες αποστολές, όπως αυτή της Μπαρτσελόνα;  

Αυτά και άλλα παρόμοια ζητά ο Έρχιουρμαν. Και μάλιστα την ώρα που το μήνυμα που έρχεται από την Άγκυρα είναι πως το μόνο που αποδέχεται είναι τα δύο κράτη, και το μήνυμα από τα κατεχόμενα είναι πως δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν αποχώρηση της Τουρκίας από την Κύπρο.

Να μας πουν λοιπόν συγκεκριμένα πράματα οι δικοί μας, όχι αμπελοφιλοσοφίες. Και μετά να μας εξηγήσουν τι αλλάζει τώρα σε σύγκριση με όσες τουρκικές αξιώσεις αποδέχτηκαν προηγούμενοι συνομιλητές μας αλλά όταν έφτασαν στο τραπέζι των συνομιλιών αντελήφθησαν ότι μας έμειναν οι υποχωρήσεις και οι Τούρκοι έθεσαν τις επόμενες.

Είναι αλήθεια, δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τις εξελίξεις. Όχι επειδή δεν ξεκίνησαν οι συνομιλίες, αλλά επειδή πολιτικοί, ταγοί και άλλοι θέλουν να μας οδηγήσουν σε συνομιλίες όπου αντί να διαπραγματευτούμε την απελευθέρωση της Κύπρου θα διαπραγματευτούμε τους όρους της παράδοσής της.