Στον ΔΗΣΥ συνεχίζουν το γαϊτανάκι αλλά ξεχνούν ότι η κοινωνία παρακολουθεί και εξοργίζεται

Όποιος παρακολουθεί το μπάχαλο στην Πινδάρου με τις υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές, το πιο πιθανό είναι να αναρωτιέται αν έχουν ημερολόγιο στα γραφεία τους. Διότι οι άνθρωποι είναι με την ψυχή στο στόμα. Λες και οι εκλογές είχε σε μερικούς μήνες. Εκτός πάλι και αν πασχίζουν να καταρρίψουν κάποιο ρεκόρ και να μπουν στο Γκίνες. Διότι τόση πρεμούρα, σίγουρα καταστροφική μάλιστα, δεν εξηγείται διαφορετικά.

Οι προεδρικές εκλογές είναι ακόμη μακριά. Τόσο μακριά, που μέχρι το 2028 μπορεί να έχουν αλλάξει πολιτικά δεδομένα, συμμαχίες, πρόσωπα, συνθήματα, ακόμη και οι καρέκλες στα κομματικά γραφεία. Στον ΔΗΣΥ, όμως, δεν αντιλαμβάνονται ότι ο αγώνας είναι μαραθώνιος και σπριντάρουν λες και τρέχουν 100 μ.

Να προλάβουν ποιος θα εξαγγείλει πρώτος. Να προλάβουν ποιος θα δηλώσει ενδιαφέρον. Να προλάβουν ποιος θα πάρει θέση μάχης. Να προλάβουν ποιος θα προλάβει τον άλλον. Η αγωνία είναι τέτοια, που κάποιος θα μπορούσε να νομίσει ότι οι κάλπες ανοίγουν την ερχόμενη Κυριακή. Υπενθυμίζουμε ξανά όλους τους ευρισκόμενους εν Πινδάρω, ότι οι εκλογές είναι τον Φεβρουάριο του 2028!

Επειδή, όμως, η απόσταση των περίπου 17 μηνών από τις προεδρικές εκλογές θεωρείται αιωνιότητα στην Πινδάρου, το κόμμα έχει εισέλθει σε αγωνιώδη προεκλογική τροχιά. Αφού πρώτα σφάχτηκαν οι διεκδικητές του χρίσματος, τώρα γενικεύτηκε το μπάχαλο αναφορικά με τη διαδικασία και τις ημερομηνίες των υποψηφιοτήτων.

Μόλις πριν τέσσερις ημέρες, το Εκτελεστικό Γραφείο αποφάσισε ότι οι υποψηφιότητες θα υποβληθούν στις 13 Οκτωβρίου και οι εσωκομματικές εκλογές θα γίνουν στις 14 Νοεμβρίου. Χθες, ωστόσο, το Πολιτικό Γραφείο ξανάπιασε το ημερολόγιο. Κι άρχισε νέο παιγνίδι: Κατατέθηκαν προτάσεις για Οκτώβριο, Νοέμβριο, Δεκέμβριο, Ιανουάριο, Φεβρουάριο… (σ.σ. την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές, το Π.Γ. αποφάσισε τελικά οι υποψηφιότητες να κατατεθούν στις 26 Οκτωβρίου, ενώ οι εκλογές θα διεξαχθούν στις 28 Νοεμβρίου αλλά δεν αλλάζει την ουσία του θέματος).

Ομολογουμένως, είναι μια πρωτότυπη μορφή πολιτικής δράσης. Παίζουν το γαϊτανάκι. Ελπίζοντας να υπάρξει κατάληξη σε κάποια ημερομηνία. Κάπου εδώ, όμως, το παιγνίδι εξελίσσεται σε κωμωδία.

Επειδή οι συμμετέχοντες στην παρωδία ξεχνούν κάτι πολύ ουσιαστικό: Η κοινωνία τους παρακολουθεί! Και η κοινωνία, όσο κι αν κάποιοι στην Πινδάρου το παραβλέπουν, έχει άλλα πράγματα στο μυαλό της. Δεν ξυπνά το πρωί και αναρωτιέται αν οι εσωκομματικές εκλογές του ΔΗΣΥ θα γίνουν στις 14 Νοεμβρίου ή στις 15 Ιανουαρίου.

Έχει άλλες ημερομηνίες να θυμάται. Την ημερομηνία που έρχεται ο λογαριασμός του ρεύματος. Την ημερομηνία που πληρώνεται το ενοίκιο. Την ημερομηνία που πρέπει να πληρωθούν τα δίδακτρα. Την ημερομηνία που θα ξαναπάει στο σουπερμάρκετ και θα αναρωτηθεί αν μπορεί να γεμίσει το καρότσι…

Όταν, λοιπόν, οι πολίτες μπαίνουν στις ιστοσελίδες και βλέπουν την Πινδάρου να βρίσκεται σε μια διαρκή κατάσταση πολιτικού speed networking, αναπόφευκτα ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι τους. Αν, μάλιστα, αυτό το πανδαιμόνιο εμπλουτίζεται και με περίεργες συναντήσεις σε ψαροταβέρνες και δημιουργείται σκηνικό που παραπέμπει σε παιδική χαρά, τότε το εγκεφαλικό είναι πιθανό.

Παρ’ όλα αυτά, το γαϊτανάκι στην Πινδάρου συνεχίζεται ακάθεκτο. Ο ένας κοιτάζει τον άλλο. Οι πιθανοί υποψήφιοι μετρούν τα κουκιά τους. Τα στελέχη μετρούν τις ημερομηνίες. Και η κοινωνία μετρά τις αντοχές της….

Η συνολική εικόνα είναι ξεκάθαρη σε όλους. Εκτός από τους ίδιους τους ευρισκόμενους στην ηγεσία ή πέριξ αυτής. Όσο περισσότερο ο ΔΗΣΥ προσπαθεί να δείξει ότι είναι ήδη έτοιμος για τις προεδρικές του 2028, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει ότι ακόμη προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του από το… 2023.

Ταυτόχρονα, κάποιος άλλος απολαμβάνει το θέαμα. Την ώρα που στην Πινδάρου παίζουν το γαϊτανάκι των υποψηφιοτήτων, των ημερομηνιών και των εσωκομματικών ισορροπιών, ο Χριστοδουλίδης απλώς μειδιά.

Συνεχίζει ανέμελα να γράφει την ομιλία του για τη νύκτα των εκλογών… Έχει άλλωστε άπλετο χρόνο. Απλούστατα, επειδή την ώρα που ο ΔΗΣΥ προσπαθεί με αγωνία να αποφασίσει πότε θα ξεκινήσει την κούρσα, ο ένοικος του Προεδρικού έχει το προνόμιο να παρακολουθεί την κούρσα από την κερκίδα.

Δεν χρειάζεται να τρέξει ακόμη. Αρκεί να περιμένει. Να βλέπει την Πινδάρου να αλλάζει ημερομηνίες, να μετρά υποψηφίους, να αναζητά ισορροπίες, να κάνει πολιτικές ασκήσεις επί χάρτου και να προσπαθεί να πείσει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός μεγάλου στρατηγικού σχεδιασμού.

Ο ίδιος χρειάζεται, απλώς, να γυρίσει σελίδα στην ομιλία του. Αν δεν έχει φτάσει ήδη στον επίλογο. «Θέλω να ευχαριστήσω τον κυπριακό λαό για την εμπιστοσύνη του…». Κάποιος να θυμηθεί να πει του Χριστοδουλίδη να μην ξεχάσει να προσθέσει και μια ευχαριστία στα σαΐνια της Πινδάρου…