Η ήττα δεν μετριέται μόνο με ψήφους

Στις 28 Σεπτεμβρίου η Αννίτα Δημητρίου, αντιδρώντας σε ανακοίνωση του Αβέρωφ Νεοφύτου, προχώρησε και ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει το χρίσμα για τις προεδρικές εκλογές του 2028 μέσα από τις διαδικασίες του Δημοκρατικού Συναγερμού. Δέκα ημέρες μετά ήρθε η άτακτη υποχώρηση χωρίς ουσιαστική τεκμηρίωση, με μια δήλωση που μπάζει νερά.

«Τις τελευταίες ημέρες μιλώ συνεχώς με τον κόσμο μας. Εισπράττω και κατανοώ την ανησυχία και την αγωνία για τον κίνδυνο να διχαστεί ξανά ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Αυτό θα ήταν καταστροφικό και για το κόμμα και για τον τόπο. Και θα έχει επίσης αρνητικά αποτελέσματα στην τελική μας προσπάθεια. Θεωρώ πως είναι πρωτίστως δική μου ευθύνη ως πρόεδρος να μην το επιτρέψω», ανέφερε στη δήλωσή της η Αννίτα Δημητρίου.

Αν αυτός ήταν ο στόχος της, αποφασίζοντας να βγει εκτός κούρσας, εκ του αποτελέσματος δεν επιτυγχάνεται, από την ώρα που η μάχη για το χρίσμα θα δοθεί ανάμεσα σε Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιώργο Παμπορίδη. Η επίκληση του κινδύνου να διχαστεί το κόμμα σε συνδυασμό με την απόφασή της, είναι σαν η ίδια να παραδέχεται δημοσίως ότι με τη δική της υποψηφιότητα υπήρχε κίνδυνος διχασμού στις τάξεις του ΔΗΣΥ.

Ο κίνδυνος διχασμού δεν περνούσε από τη δική της υποψηφιότητα. Η αποχώρησή της δεν κρίνει την ενότητα της παράταξης, αλλά κρίνει μόνο ποιος δεν θα είναι τελικά στο ψηφοδέλτιο του Νοεμβρίου.

Τρεις φορές η κ. Δημητρίου επέμεινε ότι ήταν «δική μου απόφαση», «καμία πίεση», «χωρίς οτιδήποτε». Στις ίδιες δηλώσεις όμως περιέγραψε και κάτι άλλο: «Τα βάλαμε κάτω, τα συζητήσαμε, αυτό ήθελαν τα μέλη και τα στελέχη μας». Πότε όμως έγινε αυτό; Μήπως τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος ήταν της άποψης ότι η ενότητα του ΔΗΣΥ κινδύνευε με το να είναι η πρόεδρός τους υποψήφια στη διαδικασία επιλογής;

Όταν από ένα τραπέζι στο οποίο συμμετέχουν τρεις αποχωρεί μόνο ο ένας, δεν πρόκειται για συμβιβασμό.

Στην πολιτική, μια ήττα δεν μετριέται πάντα μέσα από την κάλπη. Ένας πολιτικός μπορεί να ηττηθεί πριν ακόμα στηθούν οι κάλπες, κι αυτό συνέβη χθες στην Πινδάρου.

Το παράδοξο είναι ότι, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε με δική της πρωτοβουλία, προηγείτο των αντιπάλων της. Δεν αποσύρθηκε επειδή θα έχανε τις ψήφους. Αποσύρθηκε επειδή η νίκη της είχε ήδη αμφισβητηθεί πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Ο Γιώργος Παμπορίδης, σε αντίθεση με την Αννίτα Δημητρίου, δεν έκανε πίσω. Μένει για να διεκδικήσει μέχρι τέλους το χρίσμα του υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές του 2028. Έδειξε ότι έχει κότσια και παραμένει πιστός στην αρχική του θέση, ότι θα σταθεί απέναντι στον Αβέρωφ Νεοφύτου.

Αναμφίβολα η χθεσινή εξέλιξη δεν μπορεί να συγκριθεί με το 2008 όταν ο Νίκος Αναστασιάδης, τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ, δεν ήταν υποψήφιος για τις προεδρικές αλλά στήριξε τον Ιωάννη Κασουλίδη. Ο Νίκος Αναστασιάδης δεν είχε ανακοινώσει ότι διεκδικεί το χρίσμα για να υποχωρήσει στη συνέχεια.

Η απόφαση της Αννίτας Δημητρίου δεν βάζει τέλος σε ένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα ανοίγει νέες σελίδες. Μέχρι και το 2028 το κεντρικό πρόσωπο για τον Δημοκρατικό Συναγερμό θα είναι ο υποψήφιος των προεδρικών εκλογών. Εκείνος θα ορίζει τη ρητορική, τις συμμαχίες, την στρατηγική απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Η πρόεδρος της παράταξης θα κάνει διαχείριση του μηχανισμού. Αν ο νικητής της εσωκομματικής διαδικασίας είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, τότε αυτή θα τον διαχειρίζεται για λογαριασμό του ανθρώπου που αμφισβήτησε την ουδετερότητά της, έχοντας τις προηγούμενες ημέρες μιλήσει για «σημαδεμένη τράπουλα».

Η Αννίτα Δημητρίου διαδέχθηκε τον Αβέρωφ Νεοφύτου στην ηγεσία του ΔΗΣΥ μετά την ήττα του 2023. Χθες παραμέρισε, και ο προκάτοχός της επιστρέφει στο προσκήνιο ως διεκδικητής. Η ανανέωση την οποία υποσχέθηκε μετά την εκλογή της δεν ακυρώθηκε στην κάλπη. Ακυρώθηκε από την ίδια πριν πάει στην κάλπη.

Η ενότητα σε ένα κόμμα είναι αρετή όταν κάποιος την επιλέγει. Όταν αυτή επιβάλλεται από τον φόβο της επόμενης μέρας, λέγεται αλλιώς…