And the Oscar goes to… Αβέρωφ! Η υπερπαραγωγή, ο… Ξανθόπουλος και οι πληγές που ξέχασε!

Συγγνώμη, αλλά θα τα τσουγκρίσουμε με την Πινδάρου. Μας ανακοίνωσαν οι αθεόφοβοι ότι χθες θα υποβάλλονταν οι υποψηφιότητες για το χρίσμα του υποψηφίου του ΔΗΣΥ στις προεδρικές εκλογές. Μας απέκρυψαν, όμως, ότι εκεί θα γυριζόταν μια φιλόδοξη παραγωγή πολιτικού θεάματος. Με πρωταγωνιστή τον μετρ του είδους Αβέρωφ Νεοφύτου. Με καμιά εκατοστή κομπάρσους οπαδούς του. Και με ένα σκηνοθέτη -σόρρι, επικοινωνιολόγο ήθελα να πω- αποφασισμένο να διεκδικήσει το Όσκαρ καλύτερης παράστασης νίκης πριν καν αρχίσει ο αγώνας!

Ο Αβέρωφ δεν αρκέστηκε στην κατάθεση της υποψηφιότητάς του. Έστησε ολόκληρη γιορτή έξω από τα γραφεία του κόμματος. Ο στόχος ευδιάκριτος. Να στείλει ξεκάθαρο μήνυμα ότι η μάχη για το χρίσμα έχει ήδη κριθεί. Ο Γιώργος Παμπορίδης πρέπει να αισθάνθηκε περίπου σαν κομπάρσος όταν αντιλήφθηκε ότι ο ανθυποψήφιός του είχε τυπώσει αφίσες και μοίραζε ήδη αυτόγραφα.

And the Oscar goes to… Αβέρωφ Νεοφύτου! Για την ερμηνεία, την παραγωγή, τη σκηνοθεσία. Κυρίως, για την ακλόνητη πεποίθησή του ότι η εκλογική νίκη μπορεί να προεξοφληθεί με αρκετό κόσμο, δυνατές εικόνες και με μπόλικη δόση… συγκίνησης.

Ειδικά στο τελευταίο και αν έδωσε ρεσιτάλ. Μίλησε για τους νέους που δυσκολεύονται να βρουν προοπτική για το μέλλον τους. Για εκείνους που τον ανάθρεψαν πολιτικά στον ΔΗΣΥ. Για τους νέους που ο ίδιος ανάθρεψε στην Πινδάρου. Επιστράτευσε και λίγο Γλαύκο Κληρίδη και βούρκωσαν τα μάτια. Ποιος Νίκος Ξανθόπουλος του παλιού μαυρόασπρου κινηματογράφου; Εδώ μιλάμε για μοναδική ερμηνεία. Και μάλιστα on air!

Η συγκίνηση, βλέπετε, είναι απαραίτητο συστατικό κάθε μεγάλης πολιτικής παραγωγής. Ιδίως όταν ο πρωταγωνιστής καλείται να πείσει ότι αποτελεί την καλύτερη επιλογή για το μέλλον, χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσει ξανά το παρελθόν του.

Το αφήγημα, λοιπόν, της νέας έκδοσης του Αβέρωφ, είναι ολοφάνερο. Ο άνθρωπος του λαού (εδώ είναι που κολλά ο Ξανθόπουλος) ο οποίος νοιάζεται για τη μεσαία τάξη και τη φτωχολογιά! Μόνο που κάποιος πρέπει να ενημερώσει το σκηνοθέτη (φτου, πάλι λάθος, τον επικοινωνιολόγο) του Αβέρωφ ότι οι πολίτες δεν βρίσκονται στο φάσμα της άνοιας.

Θυμούνται πολύ καλά, ότι ο συγκεκριμένος πρωταγωνιστής χαρακτηριζόταν, εξαιτίας των θέσεων και προτάσεων του, ως ο εκφραστής μιας πολιτικής που ευνοούσε τις τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο. Τώρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο προστάτης των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων. Βεβαίως, δεν υπάρχει κανονισμός στην πολιτική, που να απαγορεύει τις μεταμορφώσεις. Παράλληλα, όμως, ουδείς εγγυάται ότι το κοινό θα χειροκροτήσει την κάθε μεταμόρφωση.

Απέναντι σε αυτή την υπερπαραγωγή, ο Γιώργος Παμπορίδης επέλεξε την απολύτως αντίθετη σκηνοθεσία. Πήγε στην Πινδάρου με τη σύζυγό του, έκανε μια σύντομη και λιτή δήλωση και αποχώρησε. Χωρίς κομπάρσους. Χωρίς πανηγυρικό σκηνικό. Χωρίς να επιχειρήσει να πείσει ότι η νίκη βρίσκεται ήδη στην τσέπη του. Δύο υποψήφιοι, δύο εντελώς διαφορετικές εικόνες. Ο ένας με υποδοχή περίπου σωτήρος. Ο άλλος σαν φτωχός συγγενής, που πέρασε να αφήσει την αίτησή του.

Το κορυφαίο, ωστόσο, που δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστο, ήταν η δέσμευση του Αβέρωφ: «Σας έδωσα μια υπόσχεση και είναι όρκος τιμής. Δεν θα σας πληγώσω ποτέ!». Συγκλονιστικό. Από εκείνες τις εκφάνσεις του κομματικού πατριωτισμού, που σε καθηλώνουν! Μόνο που, μέσα στην ένταση της παράστασης και με την αδρεναλίνη στα ύψη, του διέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια. Έχει ήδη πληγώσει δις τον κόσμο του ΔΗΣΥ.

Η πρώτη ήταν η εκλογική κατρακύλα του κόμματος επί της ηγεσίας του, από το 34% στο 27%, ποσοστό που παρέπεμπε στη μακρινή εποχή του 1976. Η δεύτερη ήταν η στάση του στο δεύτερο γύρο των προηγούμενων προεδρικών εκλογών. Όταν παρέπεμπε σε ψήφιση του υποψηφίου του ΑΚΕΛ, του παραδοσιακού πολιτικού αντιπάλου του ΔΗΣΥ.

Γενικώς, από την όλη στάση και συμπεριφορά του Αβέρωφ τον τελευταίο καιρό, εντοπίζεται μια σύγχυση στο μυαλό του. Αντιμετωπίζει την κατάκτηση του κομματικού χρίσματος, περίπου σαν νίκη στις προεδρικές εκλογές. Σαν να αρκεί να νικήσει στην Πινδάρου για να μετακομίσει αυτομάτως στο Προεδρικό. Στις προεδρικές εκλογές, όμως, δεν ψηφίζουν μόνο οι συναγωνιστές του στον ΔΗΣΥ. Ψηφίζει ολόκληρος ο λαός.

Την ώρα, λοιπόν, που ο Αβέρωφ προβάρει το κοστούμι του Προέδρου, κάποιος πρέπει να του υποδείξει ότι έχει μια πολύ δύσκολη αποστολή. Να πείσει εκείνους που θα επιλέξουν τον Παμπορίδη, να του εμπιστευθούν ξανά το μέλλον του κόμματος. Αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο ενδεχομένως να νομίζει. Δεν επιτυγχάνεται ούτε με 100 οπαδούς έξω από την Πινδάρου ούτε με βουρκωμένα μάτια ούτε με όρκους τιμής.

Η λεωφόρος που οδηγεί στο Προεδρικό Μέγαρο δεν είναι τελετή απονομής Όσκαρ. Οι κριτές, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο λαός, δεν χειροκροτεί πάντοτε εκείνον που πρωταγωνιστεί σε μια υπερπαραγωγή!