Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ένας από τους ηθοποιούς που σημάδεψαν την πρώτη εποχή του «Star Trek» έφυγε από τη ζωή. Ο Γουόλτερ Κένινγκ, γνωστός στους φίλους της σειράς ως ο Πάβελ Τσέκοφ, πέθανε στις 25 Οκτωβρίου, σε ηλικία 90 ετών, στο Λος Άντζελες. Με τον θάνατό του, κλείνει ένα ακόμη κεφάλαιο στην ιστορία της αρχικής τηλεοπτικής ομάδας που συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμπαντα της επιστημονικής φαντασίας.
Ο Κένινγκ γεννήθηκε στο Σικάγο το 1936 και αρχικά ακολούθησε σπουδές Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA). Η υποκριτική, ωστόσο, έγινε η επαγγελματική του πορεία, παράλληλα με τη συγγραφή σεναρίων. Η παρουσία του στον χώρο της ψυχαγωγίας εκτεινόταν σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες, ενώ το 2012 η συμβολή του τιμήθηκε με ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ.
Πέρα από την επαγγελματική του διαδρομή, η ζωή του σημαδεύτηκε και από προσωπικές απώλειες. Με την ηθοποιό Τζούντι Λέβιτ, την οποία παντρεύτηκε το 1965 και η οποία πέθανε το 2022, απέκτησε δύο παιδιά. Ο γιος τους, Άντριου, πέθανε το 2010, ενώ η κόρη τους, Ντανιέλ, ακολούθησε πορεία ως κωμικός και συγγραφέας.
Την είδηση του θανάτου του συνόδευσε ο αποχαιρετισμός του Τζορτζ Τακέι, του ηθοποιού που ενσάρκωσε τον Χικάρου Σούλου στο «Star Trek». Οι δύο άνδρες είχαν συνδεθεί μέσα από τη σειρά, αλλά και από μια μακρόχρονη προσωπική σχέση. Ο Τακέι στάθηκε στις πλευρές του φίλου του που δεν χωρούσαν στον γνωστό τηλεοπτικό χαρακτήρα, γράφοντας: «Ο Γουόλτερ ήταν κάτι παραπάνω από τον Τσέκοφ. Ήταν συγγραφέας, δάσκαλος, ένας άνθρωπος με σκέψη και ευαισθησία, και ένας πιστός φίλος».
Το μήνυμά του έκλεισε με μια αναφορά που παραπέμπει στον κόσμο του «Star Trek»: «Αναπαύσου εν ειρήνη, αγαπημένε μου φίλε. Συνέχισε να πλοηγείσαι σε σταθερή πορεία».
Για το κοινό που μεγάλωσε με τη σειρά, ο Κένινγκ θα παραμείνει συνδεδεμένος με τον Τσέκοφ και το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Enterprise. Η παρακαταθήκη του, ωστόσο, δεν περιορίζεται σε έναν ρόλο: περιλαμβάνει δεκαετίες δουλειάς στην υποκριτική και στη συγγραφή, αλλά και τη φιλία που, όπως υπενθύμισε ο Τακέι, συνέχισε να υπάρχει πέρα από τις κάμερες.
