Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Δημοσιεύτηκαν το περασμένο Σάββατο (7/11) και χθες Δευτέρα (9/11) δύο ρεπορτάζ της Νατάσας Χριστοφόρου «για τον ξεχασμένο προσφυγικό συνοικισμό Αγίων Αναργύρων 2 στη Λάρνακα» και γενικότερα για την καθημερινή ταλαιπωρία σε συνοικισμούς σε όλη την ελεύθερη Κύπρο. Όπου, όπως έγραψε, «η ζωή κυλά με βασανιστικό τρόπο και πολλοί άνθρωποι, οι πλείστοι συνταξιούχοι, είναι θύματα της διαχρονικής κρατικής ανεπάρκειας.
Οι τυχεροί», πρόσθεσε, «κυκλοφορούν μόνο όταν έχει φως, οι άτυχοι παραμένουν εγκλωβισμένοι, όπως μια γιαγιά 92 χρόνων που έχει 10 χρόνια να κατέβει από το διαμέρισμά της». Η Νατάσα Χριστοφόρου αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση της 82χρονης Γεωργίας Κουρτελλίδου από την Κερύνεια: «Tη βρήκαμε στο κρεβάτι, αφού έχει έναν χρόνο να βγει από το διαμέρισμά της, ενώ τους τελευταίους μήνες είναι κατάκοιτη. Έπεσε από τις σκάλες, προσπαθώντας να κατεβεί στο διαμέρισμα της κόρης της, που μένει από κάτω». Είπε η κυρία Γεωργία δακρυσμένη στη δημοσιογράφο: «Έππεσα τζιαι κτύπησα τον ώμο μου, πονώ πολλά. Ήρτεν ασθενοφόρο τζιαι εν μπορούσαν να με κατεβάσουν. Ζητώ ένα ασανσέρ για να κατεβαίνω, να πηγαίνω στες κόρες τζιαι τες αδελφές μου. Τωρά εκοπήκαν οι δρόμοι μου αγάπη μου, εν μπορώ άλλο…».
Επικοινώνησα τηλεφωνικά με τη Νατάσα και της είπα ότι το ρεπορτάζ της, μου θύμισε παλαιότερες δημοσιογραφικές εξορμήσεις μας στους συνοικισμούς και στον βαθύ πόνο των προσφύγων από κατεχόμενες περιοχές, που ήταν ακόμα νωπός, καθώς οι πληγές τους ήταν ακόμα ανοικτές κι αιμορραγούσαν. Ήταν για μένα απρόβλεπτο, μετά από τόσα πολλά χρόνια να βρεθώ μπροστά σε ένα «θέμα από το παρελθόν»: Του ανθρώπου που είναι καθηλωμένος για μέρες, μήνες και χρόνια στο κρεβάτι του και ζητά μάταια από το κράτος, το στοιχειώδες – ένα ασανσέρ για να μπορεί να επισκεφθεί έναν γείτονα ή κάποιο συγγενή.
Η Νατάσα έγραψε στο ρεπορτάζ ότι οι κρατικές και τοπικές Αρχές και οι Επαρχιακοί Οργανισμοί Αυτοδιοίκησης, πρέπει να εγκύψουν άμεσα, στα προβλήματα αυτά στους προσφυγικούς συνοικισμούς, αλλά στο μεταξύ η κυρία Γεωργία –όπως και δεκάδες άλλοι πρόσφυγες– εξακολουθεί να νιώθει ότι ζει σε ένα κράτος που δεν τη σέβεται σαν άνθρωπο. Δεν είμαι σίγουρος αν η δημοσιογραφία έχει το κύρος και την επιρροή που της αποδίδεται, ξέρω όμως, ότι η πραγματική της δύναμη, είναι η πρακτική της αξία – κι ελπίζω τελικά ότι το ρεπορτάζ για τον συνοικισμό Αγίων Αναργύρων και για τους άλλους συνοικισμούς, θα έχει μια θετική συνέχεια: Να μεταφέρει το λυτρωτικό μήνυμα ότι θα ανοίξουν οι «κομμένοι δρόμοι» των συνοικισμών και ότι οι άνθρωποι που ζουν εκεί, θα ενωθούν ξανά με τον κόσμο, έξω από τη φυλακή της καθήλωσης.
