Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΥπάρχουν επέτειοι που δεν προσφέρονται για εύκολες συγκινήσεις. Δεν επιτρέπουν ανέξοδους πανηγυρικούς. Ούτε βολικές αναφορές στο ένδοξο παρελθόν. Είναι επέτειοι που πονάνε. Γιατί κουβαλάνε μια σκληρή αλήθεια την οποία δυσκολευόμαστε να αντικρίσουμε. Η 19η Νοεμβρίου είναι μια τέτοια επέτειος. Ένας σκληρός καθρέφτης. Για όσους τολμούν να τον κοιτάξουν κατάματα.
Η θυσία του Κυριάκου Μάτση δεν αφορά απλώς την Ιστορία. Αφορά και το μέλλον το οποίο αυτή η μικρή αλλά τόσο λατρεμένη πατρίδα είχε ονειρευτεί. Αυτό, που δυστυχώς, δεν αξιωθήκαμε να οικοδομήσουμε. Αφορά την Κύπρο που έπρεπε να είχαμε δημιουργήσει. Με μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια, η εντιμότητα και το κοινό καλό θα αποτελούσαν αυτονόητες αξίες. Όχι σπάνιες εξαιρέσεις.
Η σημερινή επέτειος αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό. Συμπληρώθηκαν φέτος 100 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου ήρωα. Ενός ανθρώπου που έζησε μόλις 32 χρόνια, αλλά ήταν αρκετά για να αφήσει πίσω του ένα μέτρο ηθικής το οποίο αδυνατούμε να πλησιάσουμε.
Ο Μάτσης δεν είναι απλώς μια ηρωική μορφή την οποία ανακαλούμε κάθε Νοέμβριο. Είναι ένα συγκλονιστικό μάθημα ζωής. Ο άνθρωπος που αρνήθηκε να προδώσει, ακόμη κι όταν μπροστά του άνοιγε ο δρόμος μιας αμύθητης περιουσίας. «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής». Ο αντίλαλος εκείνης της τρανταχτής απάντησης έφτασε σε κάθε γωνιά της υφηλίου. Κορυφαία αξία. Διατράνωσε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν τιμή. Δεν αγοράζονται. Δεν ανταλλάσσονται. Δεν διαπραγματεύονται.
Η μοίρα των ρομαντικών εραστών αυτής της κορυφαίας αξίας γνωστή. Όταν βρέθηκε περικυκλωμένος στο κρησφύγετό του στο Δίκωμο, επέλεξε ξανά τη λεωφόρο της αξιοπρέπειας. «Όχι, δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας». Δεν ήταν μια στιγμιαία έξαρση ηρωισμού. Ήταν η συνέπεια μιας ολόκληρης ζωής. Η τελευταία πράξη ενός ανθρώπου που δεν δέχθηκε να συμβιβαστεί με την προδοσία.
Εκείνος έφυγε. Εμείς μείναμε. Το ερώτημα επανέρχεται βασανιστικό κάθε 19η Νοεμβρίου. Τι κάναμε με την παρακαταθήκη του ήρωα; Κάθε χρόνο καταθέτουμε στεφάνια. Εκφωνούμε πανηγυρικούς. Μιλάμε για θυσίες, ιδανικά και πατρίδα. Συγκινούμαστε μπροστά στη φωτογραφία του.
Και ύστερα; Επιστρέφουμε στην τραγική καθημερινότητά μας. Στον αγώνα περί χρημάτων. Στην αγωνία για τον τραπεζικό λογαριασμό. Στην αναζήτηση του προσωπικού βολέματος. Στις εξυπηρετήσεις, στα ρουσφέτια, στα ανταλλάγματα. Σε μια ωμή πραγματικότητα, όπου η αξία του ανθρώπου μετριέται με το πόσα μπορεί να εξασφαλίσει.
Γι’ αυτό ακριβώς, η κάθε 19η Νοεμβρίου προκαλεί πόνο. Γιατί ο Μάτσης δεν μας αφήνει να κρυφτούμε πίσω από την προσχηματική συγκίνηση. Μας αναγκάζει να συγκρίνουμε. Να συγκριθούμε. Εκείνος αρνήθηκε τα χρήματα για να μη χάσει την αξιοπρέπειά του. Εμείς πόσο εύκολα θυσιάζουμε την αξιοπρέπειά μας για χρήματα, προνόμια και προσωπικά οφέλη; Εκείνος δεν διαπραγματεύτηκε τις αρχές του. Εμείς πόσο συχνά τις παραμερίζουμε για να βολευτούμε;
Αυτός είναι ο σκληρός καθρέφτης της 19ης Νοεμβρίου. Δείχνει ξεκάθαρα τις ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών. Τη διαφθορά και την ατιμωρησία που ρίζωσαν στον τόπο. Την ανοχή που τους επέτρεψε να θεριέψουν. Ο αφιλότιμος, όμως, δείχνει και τις δικές μας. Τη σιωπή μπροστά στην αυθαιρεσία. Την αδιαφορία μπροστά στην αδικία. Την ευκολία με την οποία δικαιολογούμε ή προσπερνούμε όσα έπρεπε να μας εξοργίζουν.
Ο Μάτσης δεν είχε ανάγκη από χρυσά διαβατήρια. Από παχιές χορηγίες. Από πολιτικές προστασίες. Από προσωπικές εξυπηρετήσεις. Δεν αναζητούσε ένα γραφείο για να βολευτεί. Δεν είχε δεύτερες ατζέντες. Είχε την πίστη ότι ο άνθρωπος δικαιώνεται μόνο όταν παραμένει πιστός σε όσα πρεσβεύει.
Γι΄ αυτό ο καθρέφτης της 19ης Νοεμβρίου είναι τόσο σκληρός. Επειδή μας καλεί να κοιτάξουμε την απόσταση η οποία μας χωρίζει από το πρότυπο που μας πρόσφερε ο σπουδαίος ήρωας. Οποία απογοήτευση. Ένα θλιβερό κακέκτυπο του ηρωικού προτύπου γίναμε. Σε μια κοινωνία όπου σχεδόν τα πάντα έχουν τιμή. Όπου ελάχιστα και ελάχιστοι διατηρούν την αξία τους.
Αυτό είναι το πραγματικό κληροδότημα του Κυριάκου Μάτση. Όχι απλώς μια ηρωική θυσία για να τη θυμόμαστε. Μια διαρκής πρόκληση να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας. Να βρούμε τη δύναμη να κοιτάξουμε τον σκληρό καθρέφτη. Να ντραπούμε, αν βρούμε τη δύναμη. Έτσι ίσως υπάρξει μια αχτίδα ελπίδας…
Αν θέλουμε να τον τιμήσουμε πραγματικά, δεν αρκεί να του ανάψουμε ένα κερί. Πρέπει να ανάψουμε κι ένα μέσα μας. Να φωτίσουμε όσα κρύφτηκαν σε κάποια σκοτεινή γωνιά της ψυχής μας. Να αντισταθούμε, έστω και λίγο, στην ευκολία του συμβιβασμού. Στην κατρακύλα προς τη μικρότητα. Στον αγώνα περί χρημάτων.
Αυτός ο σκληρός καθρέφτης θα επιστρέφει κάθε χρόνο. Θα συνεχίζει να προκαλεί πόνο σε όσους έχουν ακόμη το θάρρος να τον κοιτάξουν. Μέχρι να μπορέσουμε, αν μπορέσουμε, να αντικρίσουμε κάποια στιγμή μια εικόνα που να μην προκαλεί ντροπή! Μόνο έτσι τα δολοφονημένα όνειρα του Κυριάκου Μάτση θα ξαναζωντανέψουν…