Να, που μπήκε και ο Νίκος Αναστασιάδης στο χορό της «κυβέρνησης του αχταρμά», μιλώντας προχτές στην Αθήνα σε εκδήλωση του ΔΗΣΥ Ελλάδας. «Μιλούν κάποιοι», είπε, «για την πολυσύνθετη Κυβέρνηση, για ένα μωσαϊκό»… Την ενδεχόμενη κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και των κομμάτων που τον στηρίζουν, εννοούσε. Ο καθένας εφευρίσκει μια φανταχτερή έννοια να την περιγράψει. Ο Πρόεδρος βρήκε το μωσαϊκό. Πιο ευγενές από τον αχταρμά, παρότι στην περίπτωση έχουν την ίδια σημασία.
Κατέληξε με το καταλυτικό ερώτημα: «Μπορούν να κυβερνήσουν κόμματα, τα οποία μεταξύ τους ουδέποτε συμφώνησαν;». Έλα ντε! Το αιώνιο υπαρξιακό ερώτημα της πολιτικής μας. Κάπως, σαν το ερώτημα του Σαίξπηρ: Να ζει κανείς ή να μη ζει;
Αλλά, έχουμε την εντύπωση ότι θα τερματίζονταν τέτοιες συζητήσεις, μετά τη δήλωση Νικόλα Παπαδόπουλου ότι πριν πάρουν την απόφαση να στηρίξουν Χριστοδουλίδη είχαν ανεπίσημες επαφές με τον Αβέρωφ Νεοφύτου «όπου ο κ. Νεοφύτου υποσχέθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα τα μισά Υπουργεία της Κυβέρνησης με αντάλλαγμα τη στήριξή μας. Και αυτό χωρίς καν να συζητηθούν οι οποιεσδήποτε πολιτικές θέσεις».
Όχι γιατί μας κάνει εντύπωση ή το θεωρούμε τίποτα εξωγήινο, αλλά διότι αυτό συμβαίνει πάντα στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου και είναι αστείο να αναγάγεται τώρα σε γεγονός εξωπραγματικό επειδή το μωσαϊκό γέρνει προς τον Χριστοδουλίδη. Ενώ, θα μπορούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο να γέρνει είτε προς τον Αβέρωφ, είτε προς τον Μαυρογιάννη.
Μην ξεχνάμε ότι μέχρι τα μέσα Απριλίου και για αρκετό καιρό προηγουμένως, το ΔΗΚΟ ήταν σε διαβουλεύσεις με το ΑΚΕΛ για να βρουν με ποιον κοινό υποψήφιο θα στήσουν συμμαχία για τις εκλογές. Στενοχωρήθηκαν πολύ και ο Στεφάνου και ο Παπαδόπουλος όταν αναγκάστηκαν να ανακοινώσουν το ναυάγιο των προσπαθειών τους. «Η προσπάθεια επίτευξης συμφωνίας με το Δημοκρατικό Κόμμα, για στήριξη κοινού υποψηφίου δυστυχώς δεν απέδωσε», ανακοίνωνε ο Στέφανος Στεφάνου (13/4/22), «αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν γκρεμιστεί οι γέφυρες συνεννόησης με το ΔΗΚΟ» (…) «Το ΔΗΚΟ αποτελεί φυσικό συνομιλητή του ΑΚΕΛ». Και από την πλευρά του το Εκτελεστικό γραφείο του ΔΗΚΟ ανακοίνωνε την ίδια μέρα, τη λύπη του για το ναυάγιο. «Η συζήτηση με το ΑΚΕΛ για συνεργασία στις προεδρικές εκλογές, δεν έχει καταλήξει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, παρά την επιθυμία του ΔΗΚΟ».
Όπως, βεβαίως, και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, που πριν αρχίσει να φαίνεται στον ορίζοντα η συμπόρευση του ΔΗΚΟ με το ΑΚΕΛ, έλεγε πως με τον Νικόλα δεν τους συνδέει μόνο «πολιτική χημεία», και πως χωρίς τη στήριξή του δεν θα ήταν δυνατόν να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση. Μετά, όμως, άρχισαν αυτοί να μιλούν για φυσικές συμμαχίες κι ο Αβέρωφ να μιλά για αντιπολιτευτικό μένος. Κι ακόμα χειρότερα σήμερα, που ο προεκλογικός έφερε στο φως αχταρμάδες και μωσαϊκά.
Στην πραγματικότητα το μόνο που ενώνει όλους τους είναι η νομή της εξουσίας. Και δεν υπάρχει άλλη εξήγηση ούτε για τους φυσικούς συνομιλητές, ούτε για τις πολιτικές χημείες. Πού τα βρίσκουν αυτά; Στο Κυπριακό όπου οι διαφορές τους είναι χαοτικές; Στην οικονομία, ακόμα μεγαλύτερο το χάος, τουλάχιστον ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ. Αλλά, θα μου πείτε, ξανακυβέρνησαν μαζί. Σωστό κι αυτό. Μόνο επί Τάσσου, όμως, εξαντλήθηκε η θητεία χωρίς να διαλυθεί η συνεργασία. Διότι, από τη μια, ο Τάσσος έκανε τα χατίρια του ΑΚΕΛ (ακόμα κι όταν είχε υπουργούς που έβαζαν τρικλοποδιές στην πολιτική του) και από την άλλη, το ΑΚΕΛ, περίμενε να πλησιάσουν οι εκλογές για να διεκδικήσει εκλογή με «πρόεδρο λύσης», και να παρουσιάσει τον Τάσσο ότι δεν ήταν πρόεδρος λύσης. Σε όλους τους άλλους κυβερνητικούς αχταρμάδες, οι συνεργασίες διαλύονταν σύντομα και ο Πρόεδρος έμενε να κυβερνά με το κόμμα του. Και επί Χριστόφια και επί Αναστασιάδη.
Το Κυπριακό και η Οικονομία, προπάντων, ορίζουν τις πολιτικές και τα κόμματα. Για να γίνουν συνεργασίες και να έχουν αποτέλεσμα στη διακυβέρνηση πρέπει να υπάρχουν βασικές συμφωνίες σε αυτά τα δύο. Όσο πορεύονται για να μοιράζουν τα λάφυρα της εξουσίας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές θέσεις και διαφορές τους, καμιά κυβέρνηση δεν θα φέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα για το παρόν και το μέλλον του τόπου.
