Την αναθεώρηση του νόμου του 1983 για την υποχρεωτική χρήση της μαντίλας ζήτησαν το περασμένο Σάββατο από το Κοινοβούλιο και τη Δικαιοσύνη οι Αρχές στο Ιράν. Παράλληλα, οι δικαστικές Αρχές της χώρας, έκαναν γνωστό πως εργάζονται και πάνω στο θέμα της υποχρεωτικότητας της ισλαμικής μαντίλας, χωρίς όμως να διευκρινίσουν αν ενδέχεται να τροποποιηθεί η σχετική νομοθεσία.

Το τίμημα που έχει πληρώσει η χώρα μέχρι τώρα είναι μεγάλο. Κανένας δεν ξέρει πόσοι ακριβώς έχουν πεθάνει εξαιτίας της κρατικής καταστολής, από τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν πέθανε η 22χρονη Μαχσά Αμινί πυροδοτώντας ένα γιγάντιο κύμα διαδηλώσεων. Οι επίσημες Αρχές λένε για 200 άτομα ο πραγματικός αριθμός ίσως είναι τριπλάσιος. Ούτε πόσοι διαδηλωτές έχουν συλληφθεί γνωρίζει κανείς, με ανθρωπιστικές οργανώσεις να κάνουν λόγο για 18 χιλιάδες ανθρώπους. Όσο δε, για τις συνθήκες κράτησής τους, ξέρουμε πως τα βασανιστήρια και οι βιασμοί ήταν στην ημερήσια διάταξη. 

Η κατάργηση της Αστυνομίας Ηθών και η εξέταση της υποχρεωτικότητας της μαντίλας είναι θετικές εξελίξεις. Σε μια πρώτη ανάγνωση πρόκειται για νίκη για τις γυναίκες απέναντι στη μεσαιωνική καταστολή που έχει επιβάλει το θεοκρατικό καθεστώς. Σε μια δεύτερη, όμως ανάγνωση, παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό στο τι πραγματικά μπορεί να βελτιωθεί και κατά πόσο οι γυναίκες, όντως θα είναι πιο ελεύθερες. 

Τόσο το κοινοβούλιο της χώρας, όσο και η δικαστική εξουσία βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των υπερσυντηρητικών. Είναι πραγματικά αμφίβολο, κατά πόσο θα συναινέσουν να πραγματοποιηθούν αυτές οι αλλαγές. Είναι πολύ πιθανόν, πως πρόκειται για ελιγμό με σκοπό να κάνουν πίσω οι διαδηλωτές και να ηρεμήσει η κατάσταση και ότι δεν θα υπάρξει ένα ουσιαστικό αντίκρισμα. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η σκληρή καταστολή και η καταπίεση στο Ιράν επιστρέφει μετά από κάποια ανοίγματα και μάλιστα χειρότερη. 

Επιπλέον, ακόμη και να εφαρμοστούν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, μπορεί να μην αποδειχθούν αρκετά για την πλήρη ανάσχεση του κινήματος διαμαρτυρίας. Η οργή είναι διάχυτη στη χώρα και δεν έχει να κάνει μόνο με τις γυναίκες, αλλά γενικά με τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το κύμα ακρίβειας, τη διαφθορά, τις ανισότητες που διαρκώς αυξάνονται. Υπάρχουν εκρηκτικές πιέσεις μέσα στην ιρανική κοινωνία, τις οποίες οι κινήσεις του καθεστώτος, δύσκολα μπορούν να αποσυμπιέσουν. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερα για να επέλθει η ηρεμία και οι ιρανικές Αρχές δεν είναι καθόλου διατεθειμένες να προβούν σε οποιεσδήποτε άλλες υποχωρήσεις.