Όπως πάντα δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη προσπάθεια να ρίξουν στον προεκλογικό τον Γρίβα, τον Μακάριο, την ΕΟΚΑ Β, το πραξικόπημα… Ένα ψήφισμα στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη ήταν αρκετό. Και να, που ξεκίνησε πάλι αυτό που φανατίζει τα πλήθη. Αφού αυτός είναι ο σκοπός. Επετεύχθη. Συγχαρητήρια στο ΑΚΕΛ, ξανά. Συλλυπητήρια στην Κύπρο.
Μισό αιώνα μετά το πραξικόπημα το ΑΚΕΛ αποφάσισε και ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ, ακολούθησαν -τρομοκρατημένοι μην τους πουν ξαφνικά ότι έγιναν Γριβικοί στα γεράματα- ότι ήρθε η ώρα (μισό αιώνα μετά, ξαναλέω) η Βουλή να ανακοινώσει με ψήφισμα (το οποίο ως γνωστό δεν έχει καμιά νομική εφαρμογή) ότι: «Τιμά τη Δημοκρατική Αντίσταση και αποτείνει φόρο δόξας και ευγνωμοσύνης στους ήρωες πεσόντες και στους μαχητές που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατική νομιμότητα και την ελευθερία του λαού μας απέναντι στον φασισμό».
Μισό αιώνα τιμούνται με κάθε τρόπο και ειδικά στη συνείδηση των πολιτών, οι ήρωες πεσόντες και οι μαχητές που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατική νομιμότητα απέναντι στο πραξικόπημα, και είναι ακατανόητο να χρειάζεται τώρα ψήφισμα της Βουλής για να τιμηθούν. Ειδικά ψήφισμα! Διότι αν ήταν να εγκρίνουν νομοθεσία για να τους δοθεί, για παράδειγμα, κάποιο τιμητικό επίδομα, μια τιμητική σύνταξη, να πεις ότι εκπληρώνεται επιτέλους ένα χρέος της Πολιτείας.
Αλλά, ένα ψήφισμα συμβολικής αξίας, διερωτάσαι γιατί να γίνει με μισό αιώνα καθυστέρηση. Δίνει την εξήγηση η συνέχεια. Διότι περιλαμβάνει και την αναφορά στον Γρίβα της προεκλογικής μας κραιπάλης. Το ψήφισμα καλεί την Πολιτεία «να διακόψει τη χρηματοδότηση κάθε είδους δραστηριοτήτων που συνδέονται με απόδοση τιμών στον Γεώργιο Γρίβα, τον οποίο η ιστορία καταδίκασε ως ανάξιο κάθε είδους τιμής από την πατρίδα».
Την ιστορία, τους άξιους και τους ανάξιους, δεν την γράφουν φυσικά τα κόμματα, γράφουν, όμως, τον φανατισμό και τον πολιτικό πολιτισμό μας, όπως και την πρόοδο ή την οπισθοδρόμησή μας. Και συνήθως σε αυτού του είδους τον φανατισμό πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το ΑΚΕΛ. Το έχει ανάγκη σε κάθε προεκλογική για να αναζωογονεί τους κοιμώμενους ψηφοφόρους.
Μήπως να θυμίσω ότι θύμα της ίδιας τακτικής υπήρξε ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος (ακούς Νικόλα; Ακούς Χρύση;). Κυβερνούσαν μαζί πέντε χρόνια, αλλά τον Οκτώβρη του 2007, στη βράση της τότε προεκλογικής, ο τότε εκπρόσωπος Τύπου και πρώην γενικός γραμματέας, Άντρος Κυπριανού, τον κατηγόρησε ότι είχε μυστικές συναντήσεις με ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ Β. «Πρόκειται για μια συκοφαντία που δεν νομίζω ότι περιποιεί τιμή σε αυτόν που την έχει εκστομίσει», έλεγε (23/10/2007) ο Τάσσος Παπαδόπουλος, αλλά τη σημασία είχε! Σκοπός ήταν να πέσει στον προεκλογικό λίγη ΕΟΚΑ Β΄, λίγο πραξικόπημα, να μένουν εκεί κολλημένοι οι ψηφοφόροι κι ας καεί το πελεκούδι.
Μήπως να πάω και στις προεδρικές του 2013; Άμα κατηγόρησαν τον Τάσσο για συναντήσεις με ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ Β δεν θα κατηγορούσαν τον Γιώργο Λιλλήκα; Παραμονές εκλογών του 2013, έλεγε ο Άντρος Κυπριανού, ότι το επιτελείο του Λιλλήκα «κυριαρχείται από ακροδεξιά στοιχεία» και μάλιστα «πρόκειται για τα πιο ακραία φοιτητικά στοιχεία και Ελαμίτες αλλά και Χρυσαυγίτες, οι οποίοι συμμετέχουν στα επιτελεία του» και τον στηρίζουν «όλο και περισσότερα ακροδεξιά ενωτικά στοιχεία με επικίνδυνη δράση πριν, κατά, και μετά το προδοτικό πραξικόπημα που άνοιξε την κερκόπορτα στον τουρκικό Αττίλα».
Ιδού που τα κατάφερε και σήμερα. Το ψήφισμα το ακολούθησαν ανακοινώσεις σωματείων και άλλων (ακόμα και οργανωμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων εξέδωσαν ανακοινώσεις) να υπερασπίζονται τον Γρίβα, ενώ το Ίδρυμα Γρίβα Διγενή ανακοίνωσε την πραγματοποίηση συλλαλητηρίου την Πέμπτη έξω από τη Βουλή, που θα συνεδριάζει για τους Κρατικούς Προϋπολογισμούς, «ενάντια στις προθέσεις των κομμάτων της Διχόνοιας ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-ΔΗΠΑ», λένε.
Μισό αιώνα μετά έχει ανάγκη ο τόπος από τέτοια πάθη; Κι αν την έχει την ανάγκη ένα κόμμα πώς και γίνονται όλοι όργανά του και ακολουθούν; Αυτά μας αξίζουν. Αδύνατο να αφήσουμε την ιστορία να κάνει τη δουλειά της, πρέπει να την κάνουν τα κόμματα ή οι οργανωμένοι οπαδοί. Ή κι αυτοί οι καραγκιόζηδες που πριν μερικές μέρες πήγαν και βεβήλωσαν με τον αγκυλωτό σταυρό της απύθμενης βλακείας τους, το σεμνό Μνημείο Πεσόντων Ηρώων της κοινότητας Ευρύχου, κατά το 1974. Αυτοί είμαστε, μάλλον. Μισός αιώνας, τόσες περιπέτειες, τόσα βάσανα και δεν μάθαμε τίποτε.
