Σε κάποιους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας στην Κύπρο εφαρμόζεται σε αυξανόμενο βαθμό η αγορά υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα, για να καλυφθούν ανάγκες και υποχρεώσεις του κράτους ή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτή η επιλογή κρίνεται αποδοτική και συμφέρουσα, σε κάποιες άλλες όχι. Συνήθως στην αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της αγοράς υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα δεν συνυπολογίζεται η υπερκμετάλλευση εργαζομένων, που επιτρέπει ίσως χαμηλότερο κόστος για το κράτος και καλό κέρδος για τις εταιρείες. Κάποιες φορές δεν αξιολογείται ούτε η ποιότητα αυτών των ιδιωτικών υπηρεσιών. Φτάνει να «συμφέρουν».
Με αφορμή τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια σε ποδοσφαιρικά στάδια, ίσως ήρθε η ώρα να αξιολογηθεί αρμοδίως αν η αγορά ιδιωτικών υπηρεσιών ασφάλειας (από τις αρχές των σταδίων ή και των ομάδων) έχει αποδώσει αυτά που αναμέναμε ως πολιτεία. Όταν προωθείτο ο θεσμός των επιτηρητών και της εμπλοκής ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας είχαμε θεωρήσει πως ήταν ένα βήμα προόδου, γιατί θα αποκτούσαμε γήπεδα με λιγότερη ή καθόλου αστυνομία. Και με λιγότερο κόστος για το κράτος. Για να βλέπουμε ποδόσφαιρο σε πολιτισμένες συνθήκες. Άλλωστε συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες, χωρίς η απουσία αστυνομίας εντός σταδίων να συμβάλλει σε αταξία ή βία.
Τελικά, πόσο αποτελεσματική ήταν η (μερική) αντικατάσταση αστυνομικών από άνδρες ιδιωτικής ασφάλειας;
Τα τελευταία 24ωρα μοιράζονται τις εμπειρίες τους πάρα πολλοί φίλαθλοι, των κερκίδων, όχι του καναπέ. Μιλούν για συστηματική έλλειψη ακόμα και στοιχειώδους ελέγχου των φιλάθλων-οπαδών από τους επιτηρητές ή τους εργαζόμενους στις εισόδους. Δεν αδιαφορούν όλοι και δεν είναι παντού ελλιπής ο έλεγχος. Και δυστυχώς, πλημμελής είναι πολλές φορές και ο έλεγχος που κάποτε ασκούν και αστυνομικοί που παρακολουθούν από απόσταση.
Κάποιοι θα πουν «όταν ήταν η αστυνομία στα στάδια δεν είχαμε επεισόδια;». Είχαμε. Αλλά δεν φαίνεται και σε σας πως ήταν διαφορετικά τα επεισόδια παλαιότερα, με σπασμωδική συμμετοχή περισσότερων οπαδών και με λόγους που ήταν συνδεδεμένοι με τον οπαδικό φανατισμό, την προκατάληψη για άδικες αποφάσεις, με τα λάθη της διαιτησίας, κλπ; Σήμερα τα επεισόδια μοιάζουν να μην έχουν καμία σχέση με την εξέλιξη ενός αγώνα. Τα επεισόδια φαίνεται να γίνονται για να γίνουν, από νεαρούς που θέλουν να πολεμήσουν και όχι να δουν ποδόσφαιρο. Δυστυχώς δεν αντιμετωπίζονται όλοι αυτοί με νουθεσίες των ψυχραιμότερων, ούτε με τις παραινέσεις των επιτηρητών. Είτε δεν θα μπαίνουν στο στάδιο, είτε κάποιοι -νόμιμα εξουσιοδοτημένοι- θα πρέπει να τους χειριστούν. Για την ασφάλεια της πλειοψηφίας.
Τι κάνουμε λοιπόν; Περισσότεροι αστυνομικοί και λιγότεροι ιδιώτες επιτηρητές; Θα ήταν σίγουρα οδυνηρή οπισθοδρόμηση. Δεν θα περιποιούσε τιμή για κανένα μας. Πρέπει να εξεταστεί όμως κατά πόσο κατέστη και πάλι αναγκαία.
