ΟΙ αναφορές του Τούρκου Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για «καταπίεση» της μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα, δεν αποτελούν απλώς μια αναπαραγωγή της γνωστής τουρκικής προπαγάνδας. Πρόκειται για μια σταθερή πολιτική, μια δράση που συνδέεται με τον επεκτατισμό της Άγκυρας. Στη διάρκεια της πρόσφατης ομιλίας του στην 38η Συνάντηση της Μόνιμης Επιτροπής Οικονομικής και Εμπορικής Συνεργασίας του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν μίλησε για «άδικες και παράνομες πρακτικές που ασκούνται εδώ και χρόνια κατά της μουσουλμανικής «τουρκικής» μειονότητας στην Ελλάδα και συνεχίζονται κλιμακούμενες». Τα όσα αναφέρει ο Τούρκος Πρόεδρος δεν ισχύουν. Δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αντίθετα αυτό που γίνεται διαχρονικά και το παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς, είναι πως η Άγκυρα επεμβαίνει στη μουσουλμανική μειονότητα, την οποία χαρακτηρίζει «τουρκική» και την εργαλειοποιεί. Πώς; Θέλει να την χρησιμοποιεί για να προωθήσει τα επεκτατικά της σχέδια σε βάρος της Ελλάδος. Υπάρχουν επί τούτου πολλά παραδείγματα τόσο στην παρούσα χρονική φάση όσο και στο παρελθόν.
ΕΙΝΑΙ σαφές -κι αυτό το έχουμε επισημάνει και στο παρελθόν- ότι η κατοχική Τουρκία θέλει να χρησιμοποιήσει τη μειονότητα προβάλλοντας διάφορα παράλογα αφηγήματα, όπως για «αυτονομία» κ.λπ. Ο ισχυρισμός για την ανάγκη «προστασίας» των Μουσουλμάνων πολιτών της Ελληνικής Δημοκρατίας θυμίζει την Κύπρο. Τις ίδιες μεθοδεύσεις έκανε η Τουρκία στο νησί. Πρόβαλε τους δήθεν κινδύνους που αντιμετώπιζαν οι Τουρκοκύπριοι και για χρόνια προετοίμαζε εισβολή στο νησί. Και τούτο έγινε -ως γνωστό- την 20ή Ιουλίου 1974, με αφορμή το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄.
ΤΑ όσα έλεγε τότε η Τουρκία για τους Τουρκοκύπριους τα λέγει και τώρα για την περίπτωση των Ελλήνων Μουσουλμάνων. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κάνει λόγο για «καταπίεση της τουρκικής μειονότητας σε Θράκη, Κω και Ρόδο…» και το πράττει τούτο συστηματικά. Δεν νομιμοποιείται κανείς να υποβαθμίζει αυτές τις αναφορές, που δεν γίνονται τώρα αλλά διαχρονικά. Η ιστορία απέδειξε πως η κατοχική δύναμη έχει ένα ευρύτερο σχεδιασμό, αντιμετωπίζει ενιαία τον ελληνισμό και χρησιμοποιεί το ίδιο μοντέλο, τα ίδια εργαλεία για να εφαρμόσει τις επεκτατικές βλέψεις της. Το παράδειγμα της Κύπρου πρέπει να απασχολεί συνεχώς την ελληνική πλευρά, καθώς η Άγκυρα το θεωρεί «πετυχημένο» και επιχειρεί να το εφαρμόσει και σε άλλες περιπτώσεις. Δείγματα γραφής έχει δώσει με μεθοδεύσεις και κινήσεις της σε βάρος της Ελλάδος. Οπότε χρειάζεται επαγρύπνηση.
