Το Κίνημα των Οικολόγων δεν είναι ένα συμπαγές κόμμα, άλλα ένα κίνημα που στεγάζει ανθρώπους με κοινές ανησυχίες και ευαισθησίες, κυρίως, για το περιβάλλον. Ειδικά στον καταρτισμό του ψηφοδελτίου για τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, συμπεριέλαβε άτομα από διάφορους χώρους, που αυτό που τους ένωνε ήταν πιο πολύ η απογοήτευση για τη διακυβέρνηση του τόπου και όχι το περιβάλλον. Ήταν (και κατά καιρούς είναι) η ελπίδα για κάτι αλλιώτικο, βασισμένο σε πιο πολλές αξίες, πιο ανθρωποκεντρικό και κατ’ επέκταση και οικολογικό.
Είναι προφανές πως οι άνθρωποι αυτοί, με διαφορετικές καταβολές, δεν προσμένουν τα όργανα του κινήματος να τους υποδείξουν ποια στάση θα τηρήσουν σε οποιοδήποτε θέμα. Πόσω μάλλον να περιμένουν να τους υποδείξουν ποιον θα πρέπει να ψηφίσουν για πρόεδρο της Δημοκρατίας. Από την στιγμή που το Κίνημα δεν κατέρχεται στις εκλογές με δικό του υποψήφιο, δεν υπάρχει το «πατριωτικό» καθήκον για τα μέλη του και για όσους κατά καιρούς ψηφίζουν οικολόγους προς οποιοδήποτε υποψήφιο. Ακούν, βλέπουν, σκέφτονται κι αποφασίζουν. Αυτή είναι και η ανάγνωση της τελικής απόφασης του Κινήματος για κατά βούληση ψήφο. (Η οποία απόφαση πέρασε από μεγάλο βάσανο μέχρι να εκδοθεί).
Το να νοιώθει την ανάγκη το Κίνημα να διευκρινίσει πως η Έφη Ξάνθου, ένα από τα βασικά στελέχη του, δεν αντιπροσωπεύει παρά την εαυτό της στην απόφαση της να στηρίξει και να εργαστεί για τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, έρχεται σε αντίφαση με την απόφαση για κατά βούληση ψήφο, αλλά ταυτόχρονα υποτιμά και τους ψηφοφόρους. Είναι οι ψηφοφόροι του Κινήματος το είδος που αναμένουν σε στάση προσοχής να τους δοθεί το πρόσταγμα προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν; Μπορεί η Έφη Ξάνθου να «παρασύρει» τους ψηφοφόρους του Κινήματος προς τον υποψήφιο που η ίδια (αλλά και η βουλευτής του Κινήματος Αλεξάνδρα Ατταλίδου, καθώς και το 41% όσων συμμετείχαν σε εσωτερικό γκάλοπ) επέλεξε ως τον καταλληλότερο;
Για ένα σώμα που ονομάζεται Κίνημα κι όχι κόμμα, και από την σύσταση του ευαγγελίζεται ένα άλλο αέρα στη δημόσια ζωή, θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο πως τα μέλη, τα στελέχη και οι φιλικά προσκείμενοι σε αυτό, είναι σκεπτόμενοι, ενεργοί πολίτες και μπορούν (και οφείλουν) να παίρνουν θέση σε σημαντικά ζητήματα χωρίς να σημαίνει πως η θέση τους εκφράζει όλους τους υπόλοιπους των οποίων κατά καιρούς οι ανησυχίες και οι προσδοκίες συμπίπτουν.
