Ακούμε πολλές φορές στο ποδόσφαιρο τους οπαδούς των ομάδων να αμφισβητούν ή να τα βάλλουν με το VAR (video assistant referee). Ακόμη και σε περιπτώσεις φάσεων στις οποίες η απόφαση δεν εξαρτάται από τη διακριτική ευχέρεια του διαιτητή, όπως στο οφσάιντ και το γκολ (goal-line technology, όταν η μπάλα περνά τη γραμμή). Φάσεις οι οποίες πριν από τη χρήση του VAR, αποτελούσαν βραχνά για το άθλημα και μάλιστα σε πάμπολλες περιπτώσεις αλλοίωναν το αποτέλεσμα του αγώνα. Στις δε υπόλοιπες φάσεις αποτελεί σημαντικό βοήθημα στα χέρια του διαιτητή, δίνοντάς του μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσει τυχόν λανθασμένη απόφασή του ή παράβαση που δεν είδε. Σ’ αυτή την περίπτωση εξαρτάται από τη διακριτική ευχέρεια του διαιτητή ως προς την ερμηνεία των κανόνων αν θα αλλάξει την απόφασή του. Το συμπέρασμα στη δεύτερη περίπτωση είναι πως το VAR δεν κάνει λάθος. Αν κάτι θεωρηθεί λάθος αυτό οφείλεται στον ανθρώπινο παράγοντα, δηλαδή, τον διαιτητή και στην ερμηνεία που θα αποδώσει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι ποδοσφαιρικοί αναλυτές παγκοσμίως, παραδέχονται ότι από τον καιρό που εφαρμόστηκε η χρήση VAR τα διαιτητικά λάθη περιορίστηκαν πέραν του 70%.
Οι διαιτητές της κερκίδας βέβαια, ερμηνεύουν την κάθε περίπτωση κατά το δοκούν. Στην πλειονότητά τους θεωρούν ότι η ομάδα τους αδικείται όταν, όπως λέμε και στη διάλεκτό μας, έρεμπε το νύχι του παίχτη και δόθηκε οφσάιντ. Αγνοώντας ότι όταν προεξέχει μέλος του σώματος (πλην του χεριού με τους νέους κανονισμούς) από τον προτελευταίο αντίπαλο ποδοσφαιριστή είναι ο ορισμός του οφσάιντ. Βέβαια αυτό ισχύει μόνο όταν πρόκειται για ποδοσφαιριστή της δικής τους ομάδας. Σε αντίθετη περίπτωση επικαλούνται την ορθότητα του VAR.
Αγγλία, η αποτυχημένη
Έχεις και τους Άγγλους στις τελευταίες δύο ποδοσφαιρικές διοργανώσεις σε εθνικό επίπεδο να σιγοτραγουδούν το γνωστό σύνθημα «It’s Coming Home» -έρχεται σπίτι. Η αλήθεια είναι πως μάλλον έχασε τον δρόμο… είτε πρόκειται περί ευρωπαϊκού (καμία κατάκτηση) είτε παγκόσμιου τροπαίου (μία κατάκτηση πριν από πεντέμισι δεκαετίες). Μάλιστα, οι μεγαλύτερες επιτυχίες που έχει να επιδείξει στις 16 διοργανώσεις Euro είναι ένας τελικός -μόλις στην τελευταία διοργάνωση- και στο παγκόσμιο κύπελλο (21 διοργανώσεις) μια κατάκτηση το 1966 κι αυτή με ένα γκολ που με τα σημερινά δεδομένα δεν θα μετρούσε -η μπάλα δεν πέρασε τη γραμμή του τέρματος με αποτέλεσμα κανείς να μην μπορεί να γνωρίζει την έκβαση εκείνου του παιγνιδιού. Αν αναλογιστούμε ότι η Γηραιά Αλβιώνα διαθέτει ένα από τα πιο ελκυστικά και το καλύτερο πρωτάθλημα παγκοσμίως στη μεγαλύτερη διάρκεια της ποδοσφαιρικής ιστορίας, κρίνοντας και από τις επιδόσεις σε σωματειακό επίπεδο, σε εθνικό είναι από τις πλέον αποτυχημένες. Όμως, αν και άστοχο το «It’s Coming Home», κάποτε προφανώς, θα έρθει και η σειρά της. Ίδωμεν.
Γιατί ο Μέσι δεν είναι Μαραντόνα
Ίσως ο μόνος ποδοσφαιριστής που θα μπορούσε να συγκριθεί για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες με τον θρύλο του ποδοσφαίρου Ντιέγκο Μαραντόνα και καλύτερο για πολλούς που ανέδειξε το άθλημα μέχρι σήμερα, είναι ο συμπατριώτης του Λιονέλ Μέσι. Στο μόνο που υστερεί και αποτελεί καθοριστικής σημασίας ρόλο, ιδιαίτερα σε εθνικό επίπεδο, εκεί δηλαδή όπου οι ποδοσφαιριστές δεν έχουν μεταξύ τους τη συνοχή που έχουν στις ομάδες τις οποίες αγωνίζονται, είναι η ηγετική φυσιογνωμία με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ασχέτως αν στο τέλος πανηγυρίσει τον τίτλο.
