Πότε ο άνθρωπος εξευτελίζεται; Όταν αφήνεται γυμνός σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου ή όταν η εικόνα αυτή κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ;
Η εικόνα με το χαραγμένο από τον χρόνο γυναικείο σώμα, χωρίς να αποκαλύπτεται το πρόσωπο και η ταυτότητα, θα μπορούσε να είναι πίνακας του Λούσιαν Φρόιντ. Δεν είναι όμως. Είναι η πραγματικότητα ή έστω μέρος της πραγματικότητας. Θα μπορούσε να είναι η μάνα μας που απεικονίζεται, η γιαγιά μας, θα μπορούσε ακόμα να είναι κάποια από εμάς. Η ανώνυμη γυμνή ασθενής που καταδεικνύει τη γύμνια των νοσηλευτικών Υπηρεσιών. Η οποία μπορεί να οφείλεται σε υποστελέχωση, αλλά αυτό δεν νοιάζει τον πολίτη. Τον πολίτη τον νοιάζει να έχει αυτό που δικαιούται: Στη δύσκολη του ώρα, να αντιμετωπίζεται με σεβασμό και να λαμβάνει επαρκείς υπηρεσίες.
Ο ΟΚΥπΥ προειδοποιεί πως θα προσφύγει στη δικαιοσύνη γιατί παραβιάστηκαν τα δικαιώματα της γυναίκας. Πότε όμως παραβιάστηκαν; Όταν φωτογραφήθηκε ή όταν αφέθηκε στην κατάσταση που τη βρήκε ο φωτογράφος και κατέγραψε το σκηνικό χωρίς να τη ρωτήσει: «Κυρία μου, μπορώ να σας φωτογραφήσω όπως ακριβώς είστε αυτή τη στιγμή;». Θα έχει, λοιπόν, ενδιαφέρον να κληθεί η Δικαιοσύνη να δώσει την απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα.
Ο ΟΚΥπΥ οχυρώνεται και παίρνει θέση άμυνας, πράγμα που τον φέρνει αμέσως απέναντι από τον πολίτη αντί να σταθεί δίπλα στον πολίτη και να δει με κατανόηση τις ανάγκες του. Με αφορμή τη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά και κάθε φόρα που κάτι ιδιαίτερα προκλητικό, δημοσιοποιείται εκπρόσωποι του εμφανίζονται θιγμένοι, γιατί –λένε– δεν βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα. Κι η μεγάλη εικόνα είναι το έργο που επιτελούν τα δημόσια νοσοκομεία, τα οποία αυτό το καθήκον έχουν. Επίσης, σε ένα περίεργο ανταγωνισμό με τις κλινικές που έχουν ενταχθεί στο ΓΕΣΥ, διερωτώνται γιατί δεν κατονομάστηκε η κλινική στην οποία πέθανε η 40χρόνη και επικεντρώνεται η προσοχή σε συμβάντα στα κρατικά νοσηλευτήρια;
Αντί ο ΟΚΥπΥ να αναλώνεται σε θεωρίες συνωμοσίας και να μπαίνει σε άμυνα κάθε φορά που έρχονται στην επιφάνεια προβλήματα, ας προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματα ώστε να μην αμαυρώνεται το καλό έργο που διεκπεραιώνεται στα κρατικά νοσοκομεία. Ειδικά οι πολίτες δεν είναι σε διατεταγμένη αποστολή για να κλείσουν ή να ιδιωτικοποιηθούν τα νοσοκομεία. Τα προβλήματα όμως, δυστυχώς, συσσωρεύονται και μεγεθύνονται αντί να επιλύονται.
Μια από τις λύσεις που ακούστηκαν, είναι όπως επιτρέπεται στους συγγενείς ή σε συνοδούς να είναι δίπλα στους ασθενείς στους θαλάμους ώστε να καλύπτουν τα κενά. Είναι λάθος να μετατεθεί η ευθύνη νοσηλευτικής φροντίδας στους συγγενείς.
